Fun with Dick and Jane (2005)

Simpele evening-filler die weinig bijzonders brengt maar wel vermaakt. Kleurt niet buiten de lijntjes, maar kleurt het wel in met een luchtig script, dat vaak wel raak schiet door de cast.

***

Leuke film om de avond te vullen, niets bijzonders verder maar heeft wel grappige momenten.

Ik kan Carrey echt wel pruimen, maar de man speelt toch te vaak in matige, in dit geval ondermaatse, films. In deze veel te brave aanklacht tegen het ongebreidelde graaikapitalisme zijn de pure grappen spoorloos. Dan moeten we het maar doen met Carrey's grollen. Dat komt er voor mij één keer uit, als hij met zijn vocodertje helemaal loos gaat bij de dikzak die hem net daarvoor nog aan het uitlachen was.

Voor de rest: het afglijden naar armoede duurt véél te lang en wordt maar wat opgevuld met niets terzake doende scènes (de gazon) en op het einde doen de scenaristen dan toch nog heel even een poging om er een soort ontknoping aan te breien. Too little, too late.

Men is aan deze film begonnen met een kladje en ook Carrey kan het dan echt niet redden. Dat hij mee producet, wil dan ook nog eens zeggen dat hij mee verantwoordelijk is voor deze zooi.

Matige komedie

Het begint wel leuk, want ik heb deze film toevallig opgemerkt toen hij net was begonnen op tv en heb de film dan opgenomen om hem de dag erna te bekijken.

De rest van de film viel behoorlijk tegen.. er zitten naast een paar grappige momenten talloze fragmenten in die gewoon niet komisch zijn (komisch tot ergerlijk zelfs) en ook het verhaal is zwak en heeft weinig potentieel (''het criminele pad'' tss).

Conclusie: Dankzij de aanwezigheid van Carrey is deze nog een beetje leuk.

Het wil maar allemaal net niks worden met deze film.

Ondanks Carrey.Toen nog redelijk groot.

De humor wil niet op gang komen,de actie die er in voor komt is matig.'

Had meer in gezeten.kan gebeuren.

Als een satire op een aantal financiële schandalen bij Amerikaanse bedrijven is de film met enkele rake doch clichématige grappen enigszins zeer geslaagd. Jim Carrey en Téa Leoni acteren goed en kennen samen een sterke chemie. Het self-fulfilling Robin Hood gedeelte is behoorlijk over de top, maar ach het mag de pret niet drukken.

Vond 'm vroeger leuker. Er viel wel wat te lachen met Carrey en Leonie, maar het verhaal kwam toch wel pover over. Er zit gelukkig wel genoeg tempo in.

Blijf het toch, ondanks alles, toch een leuke en vermakelijke film vinden.

Alleen kwam ik er onlangs pas achter dat Leonie, die ik hier heel leuk en vertederend vind, mij mateloos irriteerde in Jurassic Park, die film waarin dat echtpaar hun zoon zoekt. Daar was ze zo stompzinnig en hier zo leuk.

Alleen al om de scene met die elektro stemvervormers . Simpele grappige film. Al zijn er betere met Carrey.

Inderdaad een erg grappige film, nu al twee keer gezien en elke keer weer genieten.

De scene met de "robotstem" kan ik me nog goed herinneren, echt hilarisch!

Doorsnee comedy.

Parisot hoopt iets te hard dat Carrey het wel zal oplossen hier, maar die zit in een redelijk strak keurslijf en kan amper z'n ding doen. Hier en daar is er dan wel een scene die eruit springt (de stemvervormers inderdaad), maar deze zijn eerder zeldzaam.

De rest is een redelijk flauwe comedy die maar moeilijk grappig wil worden. Het ietwat maatschappijkritische verhaaltje past niet echt en is ook verre van scherp genoeg, de overvallen zijn wat aan de flauwe kant en ook de finale is maar magertjes.

Het is dat de film wel de gehele speelduur luchtig blijft en dat het gelukkig allemaal niet te lang duurt. Daarom is het nog wel een degelijk tussendoortje, maar toch één van Carrey's mindere films. De rest van de cast hangt er jammer genoeg ook maar een beetje bij, en als de main man dan niet helemaal z'n ding kan doen dan krijg je een filmpje als dit.

2.0*

“Are these non-fat muffins? ARE THESE NON-FAT MUFFINS?”

De laatste film van dit vreselijke jaar heb ik gisteravond gekeken. Op oudejaarsdag heb ik (ondanks de maatregelen) totaal geen tijd nog even een leuk filmpje aan te gooien want ik heb een aardige planning voor me. Ik typ ook even gauw deze mening uit zo in de nacht omdat ik daar waarschijnlijk morgen nog een tijd voor ga hebben. Ik wou toch wel even een bepaalde film hebben waar ik voor moest zoeken aangezien ik dit klote jaar toch nog even wou afsluiten met een lach op mijn gezicht. Dit jaar is voor ons allemaal zwaar geweest en vooral erg saai, dit is ook niet te veranderen. Hopend op een betere toekomst (sowieso) en een beter jaar maar, daardoor wou ik wel even lachen. Mijn oog viel al gauw op deze film (ook mede doordat hij op ‘Netflix’ staat) en ik heb hem eigenlijk zonder enige twijfel opgezet.

De film leek me op zich best interessant. Het verhaal klonk geinig en het concept was ook niet heel verkeerd, misschien soms wat cliché maar dat was niet overheersend. En uiteraard de cast die me toch wel erg trok. ‘Jim Carrey’ maakt mij over het algemeen wel aan het lachen, zijn overdreven typetjes zijn soms wennen en ligt niet iedereen maar ik vind hem zeker een geslaagde komedie acteur. In deze film pakt hij het overigens rustig op, zijn rol is gelukkig niet al te overdreven en dat past wel bij deze film. De rustige ‘Carrey’ is overigens wel een keer nodig, maakt zijn films ook wat afwisselend. Ook ‘Téa Leoni’ deed het erg leuk en is met ‘Carrey’ in een prima evenwicht. Knappe vrouw overigens.

Het verhaal was geinig. Een vrij goed lopend en standaard Amerikaans gezin hebben beiden een full-time job als op een gegeven moment ’Dick’ bij de grote bazen word geroepen en ze hem een VP maken. En erg gewilde functie die goed betaald, iets wat elke Amerikaan (overigens wij ook) wel wil. Een ware strijd dus ook binnen dat bedrijf. Even later als ‘VP’ word er een faillissement aangekondigd en stort het bedrijf in, net nu ‘Jane’ haar werk op heeft gezet raken de twee beiden werkloos. Ze zitten met hun handen in het haar als ze vervolgens ook nergens werk kunnen krijgen en ze moeten iets anders gaan verzinnen nadat ze hun hele inboedel hebben verkocht. Ze besluiten het criminele pad op te gaan aangezien hun hypotheek ook nog eens dreigt met uitzetting. Ze overvallen als eerst de lokale supermarkten maar het gaat steeds beter en overvallen nu ook mensen en zelfs later een bank. Tot ze er achter komen dat de oude baas alles heeft gedaan en ze besluiten hem te bestelen en de ontslagen werknemers een extra zakcentje te geven.

Het was allemaal vrij simpel bedacht maar de scenes brachten wel komische momenten op. Het moment bijvoorbeeld dat ‘Dick’ zijn pistool niet uit zijn zak kreeg was erg leuk. Of het moment dat ze vragen om de vetvrije muffins (zoals de quote beginnend aan mijn mening). En het moment dat ze een bepaalde man overvallen en dit met stem vervorming doen, erg leuk.

Ik heb me dus best weten te vermaken met de film. Hoewel er soms wat inzakkers in zaten en ‘Carrey’ je niet wakker weet te houden met zo’n typetje, keek de film lekker weg. Zoals ik al zei is dit de laatste film die ik kijk in het jaar ‘2020’. Een erg onstuimig jaar waarin heel veel is gebeurd, leuke en minder leuke momenten. Het hoort erbij, zo is het leven. Kop op vooral voor iedereen, en voor mij een leuke afsluiter met deze film. Tot volgend jaar!

3.0*

Redelijke komedie, soms grappig, maar heeft ook zijn flauwe momenten.

Dit is een standaard Jim Carrey film, veel gekke bekken trekken en grappige situaties.

Een aanklacht aan de graaicultuur van grote bedrijven zoals Enron die in Amerika veel miserie veroorzaakt hebben: massa's mensen verloren hun job en hun opgebouwd pensioen was opgedroogd als water voor de zon.

Jim Carrey en Téa Leoni spelen een koppel dat hierdoor geraakt word, ze besluiten dan uiteindelijk maar te gaan stelen.

Niet de beste film van Jim Carrey maar verdient meer dan de score op deze site imo.

Schijnbaar ooit 3 sterren gegeven. Hm nee. Bloedirritant en stompzinnig. Knap geacteerd dat wel.

Niet de beste van Jim Carrey, maar desondanks altijd leuk om naar hem te kijken.

Vermakelijke film met leuke rollen van Jim Carrey en Alec Baldwin. Die immigranten vond ik leuk. Billy daarentegen vond ik helemaal niks. Hij maakte weinig contact met zijn ouders en kwam ook niet echt vaak in beeld. Misschien hadden ze hem er wat meer bij kunnen betrekken en wat levendiger kunnen maken.

De scene in het huis van Jack vond ik de leukste van de film. Ook het moment waarin Dick en Jane het formulier gaan ruilen vond ik komisch.

Verder moet ik altijd even lachen om de verspreking van Jack: “I sold my house in Jackson ho… no.”