Paris Blues (1961)

De film moet het niet zozeer hebben van het verhaal, maar is vooral een mooi sfeervol (romantisch) tijdsbeeld van Parijs uit de late 50's / vroeg '60's.

De scene waarin Louis Amstrong met band de club betreed is voor mij het hoogte punt.

mwoah, saaie niks zeggende film. Enige wat beetje boeit zijn de mooie sfeer beelden van Parijs en de acteurs..

Het intellectueel overkomende drama over twee jazzmuzikanten in veranderende tijden had te weinig zeggingskracht: het verhaal en de personages misten de noodzakelijke diepte, waardoor vooral racisme, maar ook de liefdesrelaties onderbelicht bleven. Echter de jazzmuziek van Duke Ellington en Louis Armstrong klonken prachtig (in tegenstelling met de koud overkomende romantiek en de zwart-wit fotografie zag er mooi uit.

Denk niet dat jazz de beste muziek is om romantiek te begeleiden, maar het is in ieder geval het beste wat er in deze film te beleven valt.

De Armstrong-scène is daar een goed bewijs van.

Degelijke sfeerschepping van de Parijse kelders, bevolkt met gepassioneerde muziekfanaten maar voor de rest is het verhaaltje al te dun.

Eigenlijk ook wat nouvelle-vague, met enkele live straatopnames en kan men toch rekenen op een drietal namen als Newman, Woodward en Poitier, al zijn ze nu ook niet bepaald denderend.

Een eigenaardigheid is wel dat bij de cast vermeld staat "... and introducing Serge Reggiani" terwijl die man al bijna 20 jaar in de business zat.

Deze zwart/wit film is zojuist gestart op AMC.

Paul Newman als trombonist is ff wennen.

Raar dat het altijd gaat over drie bekende acteurs?? Men vergeet steeds Diahann Carroll te vernoemen, deze knappe verschijning was een boegbeeld voor de zwarte acteurs van nu!! Kreeg als eerste gekleurde actrice een eigen tv-serie, Julia, en schitterde jaren later in de musical Sunset Boulevard. Ze nam ook nog eens vijftig elpee's op als jazz zangeres. Groot talent. Verder prima jazzfilm. Hoe meer je hem bekijkt, hoe beter hij wordt!! Top.

Waarom is dit zo'n vergeten film? Paul Newman en Sidney Poitier spelen met verve twee Amerikaanse jazzmuzikanten die in Parijs zijn aangespoeld en blijven kleven. Echte vrienden zijn ze niet, wat hen bindt is de muziek die ze avond na avond in een rokerige club de wereld inblazen, en de liefde voor twee Amerikaanse vriendinnen die op vakantie zijn in de Lichtstad.

Het verhaal doet denken aan dat van de jonge Miles Davis, die in het naoorlogse Parijs verliefd werd op Juliette Gréco, maar zijn toekomst lag in Amerika en daar kon hij haar niet naar meenemen, omdat de rassensegregatie nog bestond en gemengde huwelijken verboden waren. Zo ver durft de film niet te gaan: het scenario bevatte oorspronkelijk blijkbaar wel interraciale relaties, maar de studio stak daar een stokje voor. Daarom zie je Newman meteen verliefd worden op de blonde toeriste en Poitier op haar zwarte vriendin.

Toch is het genieten van de snedige dialogen, met Newmans cynische reacties en vooral Poitiers opmerking dat hij in Parijs gewoon muzikant kan zijn. En de sfeer van de uitbundige optredens in de jazzclub waar je gewoonweg bij wil zijn (de jam met Louis Armstrong op kop), de roes van de ster van de avond te zijn en de kater de volgende ochtend.