One, Two, Three (1961)

Wilder moest inderdaad uitwijken naar München voor filmopnames, vanwege de bouw van de Berlijnse muur:

Tijdens het kijken moest ik - net als velen hierboven - vaak denken aan screwball films, zoals His Girl Friday. Maar One, Two, Three is twintig jaar later gemaakt en gaat verder dan dat. De maatschappelijke context van de Koude Oorlog loopt als een rode draad door het ironische script. De film is relatief simpel geschoten, met een paar uitzonderingen zoals de hilarische scène in het Oost-Berlijnse hotel.

De spitsvondige dialogen zijn erg intens en soms iets te bijdehand, maar het is erg knap hoe Wilder het niveau tot aan het einde behoudt. De personages worden duidelijk naar een hoger plan getild. Na anderhalf uur gaat alles zelfs nog een versnelling omhoog, wat ik iets teveel van het goede vond.

De dominante James Cagney had het overigens niet zo op zijn ambitieuze collega Horst Buchholz:

Een ouderwetse, vrolijke, cynische, politiek satirische, vlot vertelde, maar ook wel vederlichte klucht (met de gebruikelijke chaos en conflicten), met een parodie op de heersende koude oorlog, waarin de strijd tussen het kapitalisme en het communisme op de korrel werd genomen. Vooral het middendeel was minder grappig.

James Cagney ervaarde het draaien van deze film zo negatief, dat hij zich terugtrok uit de filmbusiness en 20 jaar later een cameo accepteerde in 'Ragtime'(1981). (Bron: Imdb).

Een, twee, drie (1961) - Trivia - IMDb.

James Cagney is weergaloos in deze komedie uit de tijd dat komedies nog echte komedies waren. Hert tempo van de film is moordend en de setting, het grootste deel van de film speelt zich af in het kantoor van Cagney, verraad de bron: een toneelstuk van Ferenc Molnar. Regisseur Billy Wilder was samen met zijn vaste schrijver I.A.L. Diamond verantwoordelijk voor het sublieme script.

Tweede kijkbeurt en eveneens enorm goed bevallen. Het is even inkomen, maar One Two Three wordt gaandeweg steeds leuker en leuker. En steeds sneller, tot op een moment waarop alles echt in een razend tempo voorbij vliegt. Billy Wilder geeft ons - zoals geen ander dat kan - een achtbaanrit van jewelste; men rent en vliegt door het beeld en de scherpzinnige dialogen en beledigingen volgen elkaar in een ongekend hoog tempo op. Je moet niet vies zijn van klucht-achtige films, karikaturen en voortdurend schreeuwende personages, maar vervelen is er in ieder geval niet bij.

4 sterren.

Dit is klasse Eureka!

One, Two, Three (Masters of Cinema) new & exclusive HD trailer

Jammer jammer jammer.... Dit vind ik nou echt zo'n film die schreeuwt om in kleur opgenomen te moeten worden. Helaas een zwart-wit opname, wat de hilariteit en de vele vrolijke momenten tekort heeft gedaan wat mij betreft. Kleur had deze film een hele zet extra gegeven om tot een compleet kijkfeest te worden.

Enorm oneens!

Opnieuw een goede en vooral leuke komedie van regisseur Billy Wilder, eigenlijk meer een hilarische klucht vol chaotische toestanden. Dat alles samengeperst in messcherpe dialogen die in een moordend tempo over het scherm rollen. Af en toe werd het zelfs een beetje te veel van het goede en was een rustpunt in de film wellicht wat verstandiger geweest.

One, Two, Three speelt met het vlotte scenario wel handig in op de toenmalige Oost West verhoudingen en de daaruit voortvloeiende koude oorlog commotie, en geeft daar een prachtige sneer aan.

De film voelt zo nu en dan wel wat gedateerd aan, mede door de soort humor maar door de uitstekende rol van James Cagney (vooral zijn Duitse uitspraken waren dolkomisch) kon ik daar toch vrij makkelijk overheen stappen.

One, Two, Three behoort weliswaar niet tot de allerbeste films van Wilder maar het is er zeker één die je een keer gezien moet hebben.

Met One, Two, Three ben ik ondertussen aan mijn achtste Billy Wilder toe, maar nog steeds weet die man mij niet te vervelen. Wat we hier te zien krijgen is één lange komische, satirische rush. Het begint al heerlijk met de onderhandeling tussen James Cagney en de Russen, waarbij Cagney al geweldig op dreef is. De dialogen verlopen razendsnel en zijn bovendien nog grappig en vindingrijk. Er zit werkelijk geen seconde tussen waarbij je je zit te vervelen.

James Cagney steelt hier echt wel de show. De manier waarop hij de communist probeert om te toveren tot volwaardige echtgenoot van de dochter van de baas en iedereen commandeert, is heerlijk om te zien. Maar het zou de rest van de cast onrecht aandoen om enkel Cagney in de schijnwerpers te zetten, want de rest van de cast is ook helemaal op niveau.

Weer heerlijk genoten van deze Billy Wilder en ben benieuwd wat de man nog in petto heeft voor mij.

4*

Billy Wilder heb ik altijd een topper gevonden en deze film uit zijn wat latere periode bevestigt het weer. Deze topklucht speelt zich af in Berlijn tegen de achtergrond - of voorgrond - van de Koude Oorlog. Het is volgestouwd met geestigheden die spelen met de politieke gevoeligheden van toen. De commies zijn de uilskuikens van dienst. En dan wordt er verder ook cynisch gespeeld met het feit dat heel wat Duitsers een (verborgen) nazi-verleden meezeulen. Je voelt aan alles dat de oorlog nog niet heel ver achter de rug ligt bij het maken van deze film. Een deel van Oost-Berlijn ligt ook nog in puin.

Het is geen toeval dat nu net Wilder deze film heeft gemaakt (en geschreven en geproduced). Hij was zelf in de jaren ‘30 als Jood nazi-Duitsland ontvlucht en was dus de geknipte persoon om dit te maken met zijn talent voor comedy en drama. De film heeft echte een waanzinnig tempo van opeenvolgende gebeurtenissen, gags en oneliners. James Cagney schittert in de hoofdrol als manager van de Coca Cola - afdeling (Amerikaanser kan het ook weer niet) in Berlijn. Ik kende hem enkel van boevenrollen maar dit soort comedy ging hem dus ook perfect af.

De film is zodanig verbonden aan de politieke situatie van toen dat hij uiteraard helemaal gedateerd is. Maar dat is helemaal niet erg zolang je als kijker wel de historische context goed mee hebt.

Graag gezien. Het is niet de eerste parodie van Wilder op het vrije Westen. In Ninotchka (Wilder was toen de scenarioschrijver !) en ook in A foreign affair maar dit was meer standaard Hollywood maw een romantisch hoofdverhaal. In deze film is het alleen een spervuur van gags en ik denk dat je in die zin de titel moet interpreteren nl 1,2,3, een grap, 1,2,3,een grap; enz – Het ritme is ongelooflijk met dank aan de score Andre Previn, het plot draait om het recht zetten van een scheve situatie. Motivatie is geldgewin, ambitie en macht. Het vrije Westen (met de firma coca cola als hoofdpersonage – hoe meer kapitalistisch kun je het hebben) in een West Berlijn dat nog stuiptrekkingen kent van het communisme (het rechtstaan, klikken van de hielen, achtergrond van de personages). Hilarische situaties in overvloed. De pogingen om cola te introduceren in USSR als enkel financieel gewin (wat ook de Russen zeer geïnteresseerd), de secretaresse als blonde naïeve vamp is er ook bij en hoe Cagney elke tegenslag countert, is hoogst vermakelijk. Maar de kers op de taart is natuurlijk die sequentie waarin Cagney en co naar Oost Berlijn rijden en in een restaurant hun Russische opponenten proberen te misleiden. Een magistrale georchestreerde chaos die danst en swingt op de soundtrack van Sabre Dance. Jammer dat de verhaallijn tussen Buchholz en Triffin te veel scherm tijd in beslag neemt. Ik had graag meer tijd gespendeerd met Fraulein Ingeborg ...