I Pirati di Capri (1949)

oke de poster is erg slecht!

Bedankt voor de bijdrage . U komt er wel. Er bestaan er trouwens niet zoveel van : pepla van gekende b- noir regisseur Edgar Ulmer...dat hij zijn status niet aan deze film te danken heeft lijkt me duidelijk, maar zijn bijdrage verheft deze piratenfilm tot iets meer dan hij zou zijn geweest met e.g. Scotese als regisseur, die best een en ander gedaan zal hebben- wie weet veel- maar sowieso op de credits moest vanwege het co- productie element en bijbehorende verplichtingen.

Het verhaal gaat niet voor de originaliteitsprijs en dat verwacht ook niemand, al is het is het misschien wat overdreven om het op te leuken door een nergens op slaande tweede helft van de synopsis. Hayward/ Sirocco/ Amalfi doet het allemaal in zijn eentje, die broer- weet niet of het een tweeling is- is dood en wie weet begraven. Vermoord door booswicht Serato, politiechef te Napels anno 1779, met pratende kut en de sinistere Teutoonse naam Holstein. Deze schobbejak gaat de held eens eventjes mores leren, maar hij moet er wel voor zorgen dat koningin Binnie Barnes niet het slachtoffer wordt van de revolutie die hij bekokstooft met zijn kameraden, onder wie de verplichte komische sidekick, ene Peppino. Een love interest is er natuurlijk ook : helaas de niet meteen overdreven aantrekkelijke en nietszeggende Lotti. Niet dat Hayward een ideale swashbucklerheld is imho, maar misschien denken de liefhebbers er anders over.

Hoe dit allemaal gaat aflopen lijkt me nu al duidelijk, interessanter misschien is het visuele aspect. Komt wat pedant over om te beweren dat je hier een Ulmerfilm in kunt herkennen, maar als je van tevoren weet dat hij het regisseerde ga je dingen zoeken en ook vinden. De odd angles zijn voor het genre al frappant, net als het overdadige gebruik van schaduwen, e.g. tijdens de danssequentie- hier fungerend als surrogaat voor de gekende Salomé dansjes- "en silhouet". Ook in de laatste kloppartij kwam Ulmer met wel een aardige vondst : het verplichte duel tussen protagonist en antagonist wordt op de achtergrond "verveelvoudigd "door het voetvolk. Om maar wat frappante voorbeelden die nu in me opkomen te noemen. Niet dat dit zich verder zo heel veel van een doorsnee genreproduct onderscheidt trouwens.

Of misschien 1 ding : de verkleedpartijtjes van de held zoals we die uit tig films van het gemaskerde wreker type kennen zijn hier aanleiding voor wat pogingen tot zielsontleding : Amalfi gaat gebukt onder zijn rol als clown aan het hof, en het contrast met zijn heroïsche dubbelganger + de voortdurende leugens tormenteren hem...toch wat narratieve noir trekjes, Ulmer schreef het scenario schijnbaar niet overigens.

Score van een goede gekende : Nino Rota. Die kennen jullie immers ook van the godfather...

Deze swashbuckler is voor de genreliefhebbers uitgebracht op DVD als onderdeel van een Ulmercyclus- tijdje geleden alweer- met Engelse audio slechts. Logisch : de Italiaanse is foetsie ! Ik zie dattie ook op joetjoep staat, geen DVD versie maar een 100 jaar oude tv opname zo te zien...jammer dan.

à propos : de film is niet opgenomen in Capri, maar in Apulië.