Team America: World Police (2004)

Best wel een geestige film, zalige humor.

Voor mij behoort deze film ondertussen tot jeugd-videotheek nostalgie. Bekraste dvd’s die skippen terwijl je verbrande popcorn eet en cola drinkt uit een filmclub filmglas.

Film gister opnieuw bekeken met vrienden op de bank. Alles was nog steeds grappig en even Amerika belachelijkmakend zoals alleen Parker en Stone dat kunnen. De inside jokes die het tot de productie hebben gered maken het af voor mij; zoals onder andere het extra debiel lopen van de poppen.

America, fuck yeah!

Onderbroekenlol van de bovenste plank door geweldig stemmenwerk, catchy liedjes en de nodige briljante vondsten (de uitschuifplank van die auto bijvoorbeeld, maar ook de legendarische dick-speech). Knappe van Stone en Parker is dat nooit partij gekozen wordt en eigenlijk iedereen flink in de zeik wordt genomen. De bewegingen van de poppen zijn opzettelijk slecht maar de gezichtjes zijn erg goed. Die kop van Gary als hij voor het eerst Lisa ziet, kostelijk.

Mooiste scene: Hans Blix van de tandeloze VN die een bezoek brengt aan Kim Jong voor wapeninspectie, vervolgens dreigt dat de VN heel boos zal worden en een brief zal sturen waarin staat dat ze heel boos zijn. Satire op zijn best.

Het viel me op dat uit de versie die ik nu keek de plas-en poepsex uit de bedscene was gehaald. Terwijl dat stukje toch ook om te gillen was. Bloed en kots, naast talloze seksgrappen, waren evengoed geen probleem voor de censuur. Met poppen kan opeens een stuk meer ook.

De poppen hangen aan draad natuurlijk. En de F staat meestal voor Fuck.

Nederlandse variant: I put the dick in het groot nationaal dictee!

Spitbattle Van Rossem vs Freriks - YouTube

“Matt Damon!”

Knap gemaakte film van Trey Parker en Matt Stone. Er moet veel tijd en werk in Team America: World Police hebben gezeten, en het resultaat is een vermakelijke film met een aantal grappige momenten. Soms is het ook pijnlijk ongrappig, maar gelukkig ligt de grapdichtheid zo hoog dat er al snel weer een geslaagde grap tussen zit. En gelukkig is de speelduur van anderhalf uur ook precies goed, waardoor je bijna geen tijd hebt om je te vervelen.

maffe film

geweldige satire

helemaal oke !!

Na jaren herzien, en staat nog steeds.

Het was in 2004 natuurlijk al niet bepaald politiek correct, en de afstand tot 'woke' is alleen maar groter geworden. Terroristen hebben een tulband en een baard, praten onverstaanbaar en komen uit Derka Derkastan, Koreanen spreken de 'l' als een 'r', homofobe grappen...

Alleen: het is een parodie. Team America neemt de maat met alle cliché's en conventies, van de held met een trauma die zichzelf moet overwinnen tot 'a montage', van Michael Bay-explosies tot musicals. En daarbij hoort ook het simpele beeld dat Amerikanen (of: de leden van Team America) van het buitenland hebben. Gevoel voor sarcasme is wel vereist, maar ik kon er smakelijk om lachen.

Daarnaast is het duidelijk dat de makers veel plezier hebben gehad in het uitproberen van wat je met poppen allemaal kunt doen en hoe lullig dat overkomt: close combat, sex, poppenlijken die in het water drijven, katten als tijgers. En natuurlijk een veeg geven aan Hollywood-acteurs.

Al met al is dit een film die zich er bijzonder toe leent om te quoten en te parafraseren, net zoals Monty Python and the Holy Grail (Film, 1975) - MovieMeter.nl of The Big Lebowski (Film, 1998) - MovieMeter.nl.

"I guess Pearl Harbor sucked

Just a little bit more than I miss you"!

MATT DAMON!

Dit was de eerste keer sinds de release bijna 20 jaar geleden (damn, zo lang al...) dat ik de film nog eens opnieuw heb gezien. Destijds zeker om gelachen, maar smaak kan veranderen, zeker bij iets plats als Team America. Ik was dus best benieuwd of dit nog zou bevallen, maar gelukkig moet ik zeggen dat ik nog steeds kan lachen om dit soort flauwekul. Het is satire, het is een parodie, het is absurditeit. Maar het steekt echt heel goed in elkaar met flink wat foute grappen, lomp geweld en vooral veel maatschappelijke kritiek op wereldproblematiek, maar zeker ook op Amerikaanse celebrities.

Maar wat me het meeste bij blijft is dat Trey Parker en Matt Stone net als in hun serie South Park ver durven te gaan qua humor. De seks-scène is echt hilarisch, maar ook de katten als roofdieren vond ik leuk gedaan. Of Kim-Jung Il die sterft op de Duitse helm Maar achter al deze ongein zit gewoon een scherp verhaal dat alles en iedereen op de hak neemt. Fijn dat dat toen nog kon, in deze overgevoelige woke tijden huilen steeds meer mensen dat dingen kwetsend en ongepast zijn. Gelukkig kunnen ze het verleden niet uitwissen. En dat in een heerlijk charmant Thunderbirds-jasje vol met touwtjes en gekke bewegingen.

4* (was 3,5*)

Not my cup of tea....

Het concept is verfrissend, Amerika die op satirische wijze zichzelf op de korrel neemt. Dat is gelukt, alleen dat had ook in 10 minuten gekund. Ik vond het maar een lange zit. Ik heb alleen heel simpel kunnen lachen om de seksscène, maar dat was het dan ook. *1.5

Herzien in 4k. Wat een (kleurrijk) feest!

Toch is het ook pijnlijk om deze film nu te zien. Uit de tijd dat Amerika nog een beetje great was en er nog ruimte was voor zelfreflectie en humor.

Bizar om mee te maken hoe snel dat kan verandeeen.

Maar goed, gelukkig hebben we de film nog.

4,5

Van Team America: World Police - ikruikversemosterd:

"Een stomdronken pop die buiten de kroeg staat over te geven. De scène komt voor in Team America: World Police, fantastische satire met poppen in de hoofdrol, zo’n beetje in de knullige stijl van Thunderbirds, maar dan minder geschikt voor jongere kijkers. Wie anders dan Matt Stone en Trey Parker kunnen zoiets bedenken. En reken maar dat de geschifte breinen achter South Park de grap ongemakkelijk lang uitmelken.

Na de eerste braakgolf, als je denkt dat het wel klaar is, komt er nog een fontein van dik zurig brokkelbraaksel. En dat duurt. En duurt. Wonderbaarlijk, de hoeveelheid liters maagsappen die uit het houten mannetje komen. Je zou bijna denken dat de gele kotsvloed door een slang wordt gepompt en Stone en Parker schaterlachend de druk opvoeren. En de arme pop tussen het kotsen door maar naar adem happen.

Geen beeld waar ik graag naar kijk, want ik kan absoluut niet tegen kots, maar de scène is zo idioot en met zoveel overtuiging gebracht dat ik alsnog kromlig van het lachen. Ook als de wanvertoning eindelijk is afgelopen en de pop uitgeput in zijn ranzige braakselplas ligt en je misschien eens medelijden moet krijgen blijft de wansmakelijke grap zijn werk doen.

Banale humor verheven tot absurde kunst. Heerlijk."