Brick (2005)

Het is in ieder geval wel wat het belooft : een hardcore detectivefilm die alle stijlkenmerken van het genre meedraagt. Zo is Brendan niet de naieve doorsnee-student; hij speelt klikspaan voor de directeur, voert zijn eigen enquête, manipuleert de situaties waar hij in verzeild raakt, is niet bang om zijn leven op het spel te zetten en lost het mysterie op met een klaterende uitleg. No shit, Sherlock!

De drugdealer The Pin lijkt meer op Dracula en de femme fatale wordt onsubtiel in het decor gedropt. Het is allemaal redelijk doorzichtig vond ik en visueel vond ik het niet speciaal, toch zeker niet op het niveau van de échte film noir : Brendan lummelt wat rond en incasseert tussendoor heel wat rake klappen die duidelijk gevolgen hebben meer naar het einde van de film toe. Zo, er zaten wat goede momenten in, dat zeker, maar evenzeer vond ik het ook een wat onsamenhangend rommeltje.

Nee, zeker niet... die Laura nam hem nog 's lelijk te grazen om zich te wreken voor de locker . Vrouwen hebben altijd het laatste woord

Een vreemde film met een knipoog vermoed ik. Jaren 50 dialogen. Een film waar je echt bij de les moet blijven. Is het echt goed of erg slecht?. Zit er tussen in. Onwezenlijke sfeer van schoolkids die drugsmaffia spelen. Het slimste jongetje van de klas, Brendan, gaat de detective uithangen. Nergens echt boeiend of spannend. Wat de makers van de film er mee wilden begrijp ik niet. Film noir? Die Tug speelt aardig Woody Harrelson..daar heeft hij veel naar gekeken. Op het moment dat ik er mee wilde stoppen, kondigde het einde zich aan. Een onderonsje midden in de nacht om 4 uur- hoe krijg je het verzonnen?- bij Pin. The End . Gelukkig.

Deze film vind je of erg goed of een drol. Je kijkt hem 10 keer of je gooit hem weg... Dat is hierboven ook wel te lezen.

Erg tof om een klassieke film noir in een setting als deze te maken. Is het een beetje een gimmick? Absoluut, maar het levert wel een bijzonder sfeervolle en boeiende film op, en ook een die indrukwekkend veel doet met een bescheiden budget. De cinematografie is best fraai en de score is vooral ook sterk.

De dialogen zijn ook geinig, al krijgt het allemaal niet helemaal het gewicht mee waar Johnson voor gaat. Daarvoor mist de film toch een beetje charismatische personages. Dat wordt ook wel voor komisch effect gebruikt soms, maar voor het grootste gedeelte is de film toch vooral bloedserieus. Het einde is heel behoorlijk.

Ik vond er niets aan. Vreemde film.

Van Brick - ikruikversemosterd:

"Ook als de rigide Brendan op het einde van Brick het intrige-web uit elkaar trekt en toelicht denk ik, waar heb ik nou naar gekeken? Wie heeft wie bedrogen? Wat was de rol van “loeder” Kara? Waar ging het precies om? Brick wekt de indruk van artificiële complexiteit. Een vertelling die nodeloos ingewikkeld wordt gemaakt. Ik hou van duidelijkheid. Helderheid. Het opvallende misdaadrama trekt zich daar niets van aan.

Normaal gesproken zou ik zeggen, dit is hem niet. En weet je wat? Brick komt er toch mee weg.

Dat is ten eerste te danken aan Brendan. De verkilde Sherlock Holmes. Vervreemd van de wereld, los van de maatschappij. Een mysterieuze verschijning die binnen een minuut een Rubiks kubus oplost. Emoties toont hij nauwelijks. Hij is onbevreesd, niet bang om het gevecht aan te gaan. Opgesloten in tunnelvisie. Of juist een onbegrepen genie. Kortom een eindeloos fascinerende kerel.

Brick heeft daarnaast een eigenaardig ritme, gecreëerd door de bijzondere montage van Rian Johnson. Het is kaal. Strak. Leeg. Broeierig als de aanhoudende stilte voor de storm. De steriele setting lijkt de projectie van Brendans binnenwereld, waar geen ruimte is voor sentimenteel gedoe.

Brick is een beestje met een unieke stem. Vergelijkbaar met popmuziek die zijn eigen regels volgt. In dit geval neem ik het schimmige plotverloop voor lief."