Living It Up (1954)

Dean en Jerry hebben samen 16 films gemaakt. Ik wist wel dat ze er veel hadden gemaakt maar zoveel toch ook niet. De eerste My friend Irma (1949) en de laatste Hollywood or Bust (1956).

Leuke vermakelijke film die niet verveeld en die aardig goed weg kijkt.

Jammer van de gezongen stukjes, was net een beetje te veel van het goede..

3 sterren

Nu ik deze nog eens heb gezien, lijkt het me niet verstandig om nog meer Martin & Lewis te gaan herkijken. Hollywood or Bust dan misschien, waarvan ik meen dat die nog de leukste is.

De liedjes in deze film zijn ook niet echt geweldig, vooral als Lewis gaat zingen. Ik ben ook niet een echte Dean Martin-fan, hoewel de liedjes in zijn beginperiode vaak wel leuk zijn. Als zanger vind ik hem trouwens nog een echte crooner en niet zoals in die tijd eveneens grote namen als Eddie Fisher, Al Martino, Vic Damone, .... die je op "kilometer afstand" nog kon horen zingen.

Heb een aantal van deze films gezien, maar is alweer jaren geleden. Volgens mij allemaal dezelfde constructie. De vrouw valt op Lewis en Martin gaat dan moeite doen om de vrouw voor zich te winnen. Grootste probleem bij het herkijken zal ongetwijfeld ook de film Martin and Lewis (2002) zijn, die ik nog niet zo lang geleden heb gezien. Lewis wilde wat graag met Martin films maken, die stemde toe, maar na een groot aantal film was Martin het spuugzat, dit tot teleurstelling van Lewis. Daarna zijn ze hun eigen weg gegaan. Dit gegeven maakt het herkijken er echter niet gemakkelijker op.

Visueel zit deze film er nog wel aardig uit, met felle kleuren. Sommige grappen zijn dan ook wel geslaagd, maar het meeste is toch aan de flauwe kant. Met Martin had ik niet zoveel moeite maar de gekkebekkentrekkerij van Lewis, dat vond ik nou toch niet meer niet zo leuk en in het verleden waarschijnlijk nog wel. Komt nog bij dat er behoorlijk druk in wordt gedaan op sommige momenten. Laat ik me stem dan maar gewoon staan, zo slecht is het ook niet allemaal. 3.0

Ik heb een haat-liefde-verhouding met zowel de films als de muziek als de biografie en psychologie van Dean Martin, en in dat kader heb ik me natuurlijk ook gewaagd aan de films die hij tussen 1949 en 1956 met Jerry Lewis maakte. Helaas lukt het me niet altijd om een film van dit duo in één keer uit te kijken : vaak ga ik tussendoor koffie zetten, naar de wc, de planten watergeven, mijn nagels knippen, alles om maar even verlost te zijn van Jerry Lewis. Van de vele komieken die een carrière hebben gemaakt van een personage met een negatief IQ (Norman Wisdom, Lou Costello, George Formby...) is hij toch wel de tenhemelschreiendste, en ik weet niet wat ik erger vind : zijn schelle stem, zijn gekke-bekken-trekkerij of zijn hardlopen met infantiele X-beentjes.

        Gelukkig zijn er andere dingen waar ik bij deze film plezier aan kan beleven : de geweldige bijrolacteurs zoals Fred Clark (met z'n mooie slow burn), Sig Ruman (ben ik al een fan van sinds Groucho hem in A day at the races toevoegde : "Don't point that beard at me – it might go off!") en Edward Arnold (die helaas te weinig te doen krijgt); de prachtige Janet Leigh; de warme kleuren (met dank aan cameraman Daniel Fapp) die de zorgeloze Hollywood-jaren vijftig lijken te weerspiegelen; de niet onaardige plot (een remake van Nothing sacred); en toch ook een paar aardige sketches van Lewis, met name zijn niet onaanzienlijke kunsten op de dansvloer, zijn optreden als drie verschillende artsen (inclusief neptanden en idem accenten) en zijn uitvoering van Every street's a boulevard in old New York naast Martin.

        Ach, dit is een film uit lang vervlogen tijden, waarin humor nog simpeler en kluchtiger kon zijn. Indertijd was dit een enorme hit, nú is het slechts één van de films van een duo met vervlogen roem uit een voorbije tijd. Hoewel, voorbij... Over drie dagen wordt Jerry Lewis 91, en hij verschijnt incidenteel nog steeds op het scherm, volgens IMDb zelfs nog in 2016 in The trust met Nicolas Cage en Elijah Wood. Vooruit, net als mijn voorganger maak ik er *** van.