Caught in the Draft (1941)

Bob Hope speelde in het gros van zijn films de rol van een charmante lafaard, die zich door de liefde of een ander misverstand steeds in de nesten weet te werken. In deze legerkomedie speelt hij Don Bolton, een succesvolle 32-jarige acteur die doodsbenauwd wordt wanneer de regering bekend maakt dat ze van plan zijn iedere vrijgezel in de leeftijd van 21 tot 40 jaar de dienstplicht op te leggen. Hij probeert dan zo snel mogelijk de hand te winnen van Antoinette Fairbanks [Dorothy Lamour, vaste tegenspeler van Hope en Bing Crosby in de succesvolle The Road To-serie], de dochter van een hooggeplaatste militair. Maar net wanneer hij haar ja-woord heeft gekregen, hoort Don dat het wetsvoorstel is aangepast en dat hij dus helemaal niet in dienst hoeft. Wanneer hij probeert terug te krabbelen, verwijt Antoinette hem lafheid en moet Don zich bewijzen door zich vrijwillig aan te melden voor dienstplicht. Uiteraard zorgt hij ervoor dat het allemaal in scène wordt gezet... maar even uiteraard valt zijn plannetje in duigen en voor hij het weet staat hij onder direct bevel van Generaal Fairbanks, Antoinettes vader.

Bob Hope speelt zijn rol met verve en is - zoals bij al zijn vehikels - voor een groot deel afhankelijk van de kwaliteit van het scenario en vooral van de grappen. Hoewel Caught In The Draft anno 2017 niet heel veel verrassingen bevat, is het wel een film die typisch past in het bakje 'gewoon leuk'. Geen pretentie, maar goed voor een doorlopende glimlach en zo nu en dan wat hartelijk gegrinnik. Hope en Lamour zijn een perfecte match en ook alle bijrolacteurs komen goed uit de verf. En daarmee is de film geslaagd in zijn opzet: het publiek vermaken, niets meer en niets minder.

Bob klunst zich door diverse wapens (afdelingen) van het leger heen in een wanhopige poging Dottie voor zich te winnen, maar helaas is dat de dochter van de kolonel die het begrijpelijkerwijs niet in Bob ziet zitten. Hope's assistent (Eddie Bracken) en "agent" (Lynne Overman) hebben voor het gemak ook maar dienstgenomen en helpen hun baas over de ergste obstakels heen, maar ook zij staan machteloos tegen de problemen-magneet die Hope hier moet spelen. In een tank, aan een parachute, op een paard, achter een geweer – ik geloof dat ik Bob alleen niet in een onderzeeër heb gezien, en ondertussen blijft hij maar bijna dwangmatig proberen zijn nervositeit met one-liners te bedwingen. Zoals ik wel vaker bij zijn films opmerk, wie daar niet tegen kan moet hier vooral niet aan beginnen, maar persoonlijk kan ik er wel om lachen. Niet Hope's beste, zéker niet in déze periode waarin hij de successen aaneenreeg, maar absoluut leuker dan gemiddeld.