"This Season, The Mystery Of The Darkness Will Consume Your Life"
Een jonge vrouw is met haar ex-echtgenoot verwikkeld in een zware strijd over de voogdij van haar vijfjarige dochter Ceci. Ondanks haar psychiatrisch verleden, hoopt ze sterker te staan door werk te vinden en een eigen appartement te huren. Door haar werk zal ze echter zo nu en dan haar dochter moeten verwaarlozen en bovendien blijkt er een grote vochtige plek te zijn op het plafond van het appartement.
Een fijne film om te zien. Acteerprestaties vond ik vrij goed. Verder een sfeervolle film, die naar mijn mening psychologisch goed in elkaar zat. De symboliek vond ik goed gevonden evenals het suggestieve karakter van de film. Geen enge film, maar de grauwe sfeer maakte het wel beklemmend. Ik ben wel nog nieuwsgierig naar het origineel. Ik heb deze film vrij snel na het origineel van Shutter gezien, en doordat ik dat einde zo briljant vond, raakte dit verhaal wel redelijk snel in de vergetelheid bij mij. Verwacht geen slapeloze nachten, maar probeer vooral te genieten van de sfeer en de dubbele lagen.
Originele film nog niet eerder gezien, maar net als vele andere Japanse horrorfilms waar Amerika mee aan de haak is geslagen verwacht ik er niet veel van. Als het dezelfde stijl van deze film hanteert verwacht ik zelfs helemaal niets, maar gezien het verschil in gemiddelde cijfers denk ik dat het wel andere koek kan en zal zijn.
Ondanks een divers aantal pogingen van regisseur Salles kan geen enkele scene zich kenmerken in sfeer of spanning. De opbouw faalt telkens weer door een nogal onrustige structuur. De editing springt van de hak op de tak waardoor de kijker niet eens tijd heeft om de griezelige situatie tot zich te nemen. De horror begint redelijk vroeg waardoor de tweede helft wat meer uitpakt, maar spannend of dreigend is de toon nooit.
Het acteerwerk is niet erg sterk. Opvallend aan Connelly is dat ze in elke film, wat voor genre dan ook, met hetzelfde onzekere gezicht rondloopt. Haar dialogen zijn wat matigjes en de delivery is dat ook. Haar kind is gelukkig iets beter, maar ja. Wat kan je precies verwachten van het acteerwerk van zo'n grietje in een rommelige horrorfilm als Dark Water? Postlethwaite vond ik best oké.
Er hangt nogal wat chaos in de aanpak en opbouw van de horror. Scenes draaien nooit qua toon en de pay-offs stellen vaak teleur. Wat wel geslaagd is is de cinematografie tot op zekere mate. Aardige filters en meer dan degelijke kleuren. Het gebouw is best sfeervol. Bovendien pakt de finale best aardig uit en was ik zeker te spreken over het einde. Zal ook wel in het origineel zijn gedaan, maar ik zie het in ieder geval voor het eerst.
Soms is het wel duidelijk dat dit een remake is. Ik ga er niet vanuit dat bioscoopvoer als deze film ooit met een aantal ideeën die in deze film worden gepresenteerd kan komen. Dark Water is gewoon ongestructureerd en gebrekkig geregisseerd op het vlak van horror, waardoor de kern van de doelstelling niet aanslaat. Enkele attributen zijn er wel, maar verder duurt het eerder lang zonder dat het ergens heel interessant wordt. Jammer.
Een film waarin op zich niet enorm veel gebeurd maar die door een bepaald sfeertje toch best weet te boeien. Mede door het goede acteerwerk kijkt de film dan ook wel vrij prettig weg.
Zeker niet mijn ding maar geprobeeerd , kans gegeven...Prima acteurs, prima setting, prima sfeer, kleuren okeee.. zeker...maar 1 belangrijk ding ; het boeit geen seconde. Traag, voorspelbaar. (gaaaaaaaaaap- erg gevochten tegen de slaap) Dusdanig gezapt dat ik er aan het einde niks of weinig van begreep. Maar wetende dat ik niks gemist heb interesseert het mij ook geen d.nder.
Ik denk dat het Japanse origineel vele malen boeiender is , een kunstwerk mogelijk.. Hollywood kan niet een mysterieuze / beangstigende sfeer oproepen en moet het vaak hebben van "dik hout zaagt men planken", omdat men er vanuit gaat dat de gemiddelde kijker een IQ van 88 heeft. ( In de VS is dat ook zo )
Een soort Se7en qua sfeer en toon maar wel beduidend minder sterk. De film teert in het begin vooral op die sfeer en dat gaat goed, daarna richt de film zich meer op het verhaal en dat werkte voor mij minder. Wel leuk dat het lang onduidelijk blijft of er echt iets bovennatuurlijks plaatsvindt of dat alles zich afspeelt in het hoofd van de hoofdpersoon (en de conclusie is trouwens ook prima). Niettemin heb ik niet constant geboeid gekeken. 3,0*.