Once upon a Time in Mexico (2003)

Een aantal geslaagde personages en sporadisch vermakelijke actiescenes zorgen ervoor dat Once Upon a Time in Mexico geen vermoeiende zit is, maar voor regisseur Robert Rodriguez is het een kwalitatief stapje terug. Het verhaaltje dat door het excentrieke gebeuren wordt verweven en de humor slaan amper aan en dat is natuurlijk dodelijk binnen een film die om absurditeit moet draaien. Rodriguez lijkt ook erg hard zijn best te doen om het geweld terug te schalen waardoor het een ietwat tamme indruk maakt, een regiekeuze die ik persoonlijk niet kan begrijpen. Het eerste uur is in principe relatief inwisselbaar, maar uiteindelijk wordt er richting de finale toch uitgepakt met genoeg grootschalige scenes om het op een positieve manier af te sluiten. Geweldig is het niet, maar er zijn slechtere films om je tijd mee te verdoen.

Deel drie van de Mariachi-serie. Nogal een rommeltje eigenlijk, en het enige wat ik er echt leuk aan vind is de rol van Cheech Marin. Voor de rest is het allemaal toch net een tikkie té, en de link naar de eerdere delen is wat te zwak. Zowel stilistisch als narratief klopt het gewoon allemaal net niet goed genoeg.

Depp valt op in de zin dat hij veel beter speelt dan in zijn latere rollen - alles vanaf de PotC, zeg maar.

Dan ook maar meteen het derde deel gekeken. Ik vond dat destijds al het minste deel, en dat blijft het nog steeds.

De production value neemt wel toe en ook de cast wordt steeds indrukwekkender. Toch voelt het nog steeds als een soort one-man-project, want Rodríguez heeft de film zelf geschreven, geschoten, geregisseerd én gemonteerd. Daardoor blijft het een film met een unieke, eigen signatuur.

Maar de film gaat precies de mist in waar zoveel vervolgfilms de fout in gaan: het verhaal wordt onnodig complex gemaakt en er worden veel te veel nieuwe personages geïntroduceerd. Personages waar je als kijker weinig binding mee hebt. Depp loopt de hele film een beetje doelloos rond, en naar zijn drijfveer blijf je eigenlijk de hele film gissen. En dan zijn er nog de bad guys — meerdere zelfs — maar ondanks de topcast is er geen enkele waar je écht een hekel aan krijgt. Terwijl juist het adagium luidt dat een film zo goed is als zijn slechterik.

Uiteindelijk bevat de film best wat leuke actiescènes en ziet alles er prima uit, maar als geheel is het toch te stroperig.

Wat ook een teleurstelling was: in de als 4K UHD uitgebrachte Arrow-box zit dit deel enkel op Blu-ray. Alleen Desperado is in 4K, terwijl ook deze film duidelijk gebaat zou zijn geweest bij een strakkere presentatie.

Krappe 3,5.

Afsluiter van de trilogie is inderdaad de minste van de drie maar wel vermakelijk (Depp tegen de altijd koele Trejo: ''are you a Mexican...or a Mexi-can't'' ) en het spelletje wie herkent de acteurs, want het barst van de bekende koppen, blijft leuk. Mendes is hier wederom een prachtige verschijning en is (speelt) overtuigend een totale two faced bitch . Hayek krijgen we nauwelijks te zien.
Rourke is erg sterk en ziet er gelukkig 'normaal', of zelfs goed, uit. Jammer dat z'n carrière nooit meer echt van de grond is gekomen want hij is een formidabele acteur, als 'ie wil.
Depp was iets minder goed, ik vond z'n tikkeltje verwijfde gedrag niet erg intimiderend noch overtuigend. Z'n lot was erg wreed.
Over de helft zit er erg veel actie in de film, dat had best wat humoristischer gemogen hier en daar, dat is in de eerdere delen ook het geval en maakt ze juist zo leuk. Zoals de scenes met de gitaren/koffers, die waren hilarisch en deed de sfeer van desperado weer even proeven.
Al met al een vermakelijke film maar had beter gekund, zeker ook gezien het aanwezige talent in de vorm van de vele beroemde acteurs en actrices een beetje een gemiste kans.

Ondanks dat ik licht allergisch ben aan woorden als kartel, Mariachi, coup, Dia de los Muertos, namen als Gomez, Sanchez, Marquez en Ramirez (tenzij die van El Gallinero) en ook wel aan de tronies van Danny Trejo en Antonio Banderas (Catherina Zeta Jones of Penelope Cruz ontbraken warempel), me toch maar eens aan dit Mexicaans neo-western naslagwerkje gewaagd. Maar zoals te vrezen viel, werd het eerder een sadomasochistische trip.

Na een dik half uur leek de film nog geen meter vooruit te zijn gekomen. Erna floten vooral de kogelregens om de oren. Wat ik nog het meest vermakelijke vond, was het Face/Off achtig stukje in de film. Ook al oogde het resultaat allesbehalve fraai. Arme man. Oh, en we waren in Mexico, dus de Chihuahua mocht ook niet ontbreken. "We zien elkaar nog", wordt aan het eind uitgesproken. Mij alleszins niet meer gezien. Eén keer volstaat wel, zelfs al was het maar met een half oog.

Zelfs geen chihuahua?