Bittere Ernte (1985)

Indrukwekkende film vind ik. Alleen wekt de beschrijving hierboven een andere verwachting over het verloop van de film op.

'Zijn geweten knaagt niet aan hem, totdat......Dit insinueert dat zijn geweten na de komst van de vrouw wèl gaat knagen.

Niets is minder waar.Hij misbruikt de vrouw op alle mogelijke

manieren. Maar doet niets af aan de inhoud van de film. Die vond

ik, zoals gezegd; indrukwekkend.

Klopt , beschrijving bij deze film klopt niet. Kan niet zeggen dat de boer zo slecht was, eigenlijk vind ik het een beetje zoetsappige film, indrukwekkend zeker niet. 2,5

In de herziening!
Een redelijk sobere film, die toch weer hard aankomt.
Een onderduikdrama dat afziet van de gebruikelijke heldenpathos.
De verhouding tussen boer Armin-Mueller Stahl en zijn Joodse onderduikster Elisabeth Trissenaar heeft meer weg van een SM-relatie.
Ook de overige Polen lijken meer geinteresseerd in hun eigen gewin dan in het lot van hun Joodse dorpsgenoten en de Duitsers die krijgen we nauwelijks te zien in deze film.
Waarschijnlijk heel wat realistischer dan het gros van de WO2-onderduik/verzets-drama's

Knullige film die controversieel wil zijn maar alle metaforen ziet verzanden in platvoerse handelingen en dialogen.

Thema en verhaal hadden veel beter uitgewerkt kunnen worden. Matige acteerprestaties.

Openingsscene schept een hoge verwachting, maar deze wordt nergens waargemaakt.

Op zich is het een interessant verhaal, dat evenwel verzandt in de goede bedoelingen vooral omdat de stemmingswisselingen tussen de twee protagonisten te frequent en te heftig zijn. Bovendien valt het acteerwerk tegen, zeker van Armin Mueller-Stahl die niet lekker in zijn rol lijkt te zitten. Zoals wel meer films van regisseur Agnieszka Holland scoort ook deze net niet.

Jammer dat die Polen eruit zagen als Duitsers. Dat ze ook nog eens Duits praatten maakte het er niet beter op.

Jammer want voor de rest is deze film om door een ringetje te halen.

Gelaagde rollen zijn de interessantste om te spelen. Leon wordt door mensen in z'n omgeving omschreven als "een goed mens". Zelf worstelt hij echter met z'n katholieke schuldbesef. In de biechtstoel bekent hij dat hij zondige gedachten heeft. Wanneer hij de jodin Rosa laat onderduiken, doet hij dat niet uit barmhartigheid, maar wel om macht over haar te krijgen. Rosa wordt z'n gijzelaar. Onder invloed van alcohol dringt hij zich aan haar op. Zij is hem dankbaar, maar als getrouwde vrouw wijst ze hem af. Hij laat haar echter in de waan dat haar echtgenoot dood is, totdat ze met z'n wensen instemt. Hij doet antisemitische uitspraken en wil haar bekeren tot het ware geloof - het katholicisme.

Agnieska Holland heeft het over de Holocaust in haar eigen land Polen. Haar eigen grootouders waren daar slachtoffer van. Silezië werd in 1939 geannexeerd door de Nazi-Duitsland. De Duitstalige bevolking van die regio kon de status aannemen van "Volksduitser". Tot dat milieu behoort Leon, die letterlijk goed geboerd heeft. De schaarste aan levensmiddelen wordt duidelijk gemaakt. Mensen dronken ersatzthee met frambozenextract, en ze gebruikten laatkoppen als alternatieve geneeswijze tegen koorts.

Licht en donker hebben een grote betekenis. In het begin zitten ze in een donkere wagon met een streepje licht. In de donkere kelder verlangt Rosa naar een beetje daglicht. Elisabeth Trissenaar en Armin Mueller-Stahl zetten een intens portret neer van twee mensen met een onevenwichtige machtsverhouding.

Sterke, minimalistische film van Holland over de relatie tussen een onderduiker en haar gastheer in Polen. Beide personages zijn knap uitgewerkt, en staan ver af van wat doorgaans getoond wordt in dergelijke films. Mueller-Stahl bewijst zich weer een voortreffelijk acteur, hij weet de onsympathieke Leon menselijkheid te geven- een zwakke man die tussen de verachtelijke dingen die hij doet, ook goede werken verricht, uit opportunisme of uit schuldbesef. Ook Trissenaar is prima, als getraumatiseerde vrouw die laveert tussen dankbaarheid en afschuw, maar haar personage is meer een-dimensionaal. De ongelijkheid maakt hun relatie pijnlijk om te zien. Rosa is dan wel gered, ze is ook overgeleverd aan de grillen van haar 'redder', en het gebrek aan autonomie verandert haar in een zielig hoopje mens, die op het eind liever zelfmoord pleegt dan nog eens de onzekerheid te moeten ondergaan van een nieuwe schuilplek.

Een film zonder helden en met een treurige afloop, daarmee is het bepaald geen prettige film, maar wel eentje die me realistischer lijkt dan de bekende en bekroonde oorlogsdrama's over dit onderwerp.

Minpuntje vond ik trouwens wel het gebruik van Dollars als munteenheid in alle conversaties.