Ma Mère (2004)

Waarom staat hier dan diegene zonder, mét lijkt me origineler en dit 'gekuist'.

Die eerste is een Canadese poster, dus dat zal daaraan liggen.

Choquerend.

En daar lijkt vrijwel iedereen zich dan toch in te verslikken. Terwijl er toch iets van een uitdaging uit spreekt om door de vunzigheid, de aberraties heen te kijken en na te denken over welke boodschap de film dan precies te vertellen heeft. En hoort dat niet bij een echt goede film, dat er iets te vertellen is, dat je als een ander mens de zaal verlaat.

Wat ook nogal vergeten wordt is dat het een boekverfilming is. Nou heb ik het boek niet gelezen, en de film nodigt daar eigenlijk ook niet zo toe uit - en ook is het op geen enkele manier een legitimatie van wat we te zien krijgen. Toch geeft het wel wat meer inhoud aan wat het verhaal probeert over te brengen - en wat dat is? En zekere mate van begrip voor het minder gewone, misschien een waarschuwing niet te ver te willen gaan? Dat als je krampachtig op zoek gaat naar geluk, zal merken dat het zich goed verstopt? Voor iedereen het zijne om daarin te lezen, maar het kan niet ontkent worden dat de uitdaging er ligt om daar naar te zoeken. Wel is het denk ik een andere boodschap dan die in het boek staat, voor zover ik het even begrijp zit daar toch een diepzinnigere filosofische boodschap in. Overigens een die me niet erg ligt - ook dat nodigt niet uit het te gaan lezen.

Qua acteren lijkt me zonder enige twijfel dat er echt bewonderenswaardig gespeeld wordt. En ook zonder dat de acteurs zich daarbij lijken te laten hinderen door de gedachte hoe deze controversiële film op hun lijstje zal komen te staan, hoe de toekomst daarop reflecteert. Perfecte casting ook - Isabelle Huppert, die hier het bewijs levert dat oudere vrouwen nog steeds prachtig, schitterend mooi zijn. Louis Garrel, die fysiek en mentaal op de pijnbank mag - niets blijft ongezien. Emma de Caunes, met precies de goede mix van onschuld en schuld. Joana Preiss, die volledig uitstraalt dat ze waar maken kan wat ze speelt - en het spitting image van een zekere Rosa die ik ooit in Barcelona eens tegenkwam.

En zo ongeveer perfect in beeld gebracht ook. Met af en toe dromerig mooie beelden van Huppert - de camera houdt van haar, in deze film. En hetzelfde zullen de dames denk ik zeggen over Garrel, ook daar heerst de melancholieke romantiek. In vergelijking dan is het wel heel triest dat de soundtrack zo volkomen misplaatst is - deels omdat het melodietje, denk ik achteraf, te veel afgezaagd is, maar ook daarbuiten nog wel. Een originele soundtrack was echt veel beter geweest.

Maar het echte zwakke punt van de film is wel de ongebreidelde diepte van de afgrond waarin de hoofdpersonen verzinken. Daardoor wordt het een film die geen groot publiek verdraagt, zichzelf de kans niet geeft om zijn boodschap aan een groot publiek te tonen. En terecht - het is wellicht een goed idee om deze worm niet in je appel te vinden.

Het plezier begint als de worm in het fruit zit. Maar je moet 'm wel willen eten.

Buitengewoon sterk einde van deze film !!

Vind me helemaal terug in wat Leo1954 hier schrijft.

De informatie die jherb hier doorgeeft is heel nuttig, en zet je als kijker wel even aan het denken. Ook ik was helemaal niet zo ver gaan zoeken in de achter- of ondergrond van wat de film uitbeeldt.

Probleem is dat ik niet met die nood of verwachting, of met dat doel naar een film ga kijken, en ik denk dat dat voor heel veel mensen geldt. Een verhaal kan spanning creëren, doen lachen, emoties opwekken,... Een gemene deler daarbij is het woord 'ontspanning'. (En nee, dat hoeft geen contradictio in terminis te zijn met 'spanning creëren'.)

Deze portie filosofie gaat een stap te ver - tenzij je als kijker op een of andere manier op voorbereid bent en weet waar je aan begint; 'filosofie' als genre bijvoorbeeld.

2* voor de zeer doordachte beelden (klemtonen, camerahoeken, kleuren,...) en zeker voor de acteurs. Vooral Louis Garrel...: de dosis lef waarover hij beschikt is indrukwekkend.

Erg merkwaardig.

Het thema is shockerend maar de manier hoe film wordt uitgewerkt, zou je bijna doen denken aan een luchtige drama. De lompheid van Garrel,
een gestoorde hyperseksuele moeder. Maar de hele achterliggende zaken zijn niet misselijk.

Hupert overtuigde me nou niet echt als een moeder waar de rillingen je bij op je rug lopen (zoals bij de moeder in de film Precious e.d) De film lijkt de rouwheid rond het schokkende thema erg op afstand te willen houden. De zonnige locatie, het veelal karikaturale doch subtiele manier van acteren... en met als klap op de vuurpijl dat einde, met die soundtrack inbegrepen, om dan vervolgens muisstil en bewegingloos en een hoop vragen de aftiteling laat passeren. What the fuck happened?

Ik kom bij een 3,5* uit.

Je moet ervan houden, niet echt mijn ding.