The Door in the Floor (2004)

Een film met heel sterke momenten.

De reactie van beide mensen op het drama lijkt me zeer plausibel.

Goed geacteerd en soms ook wel gewoon grappig.

Toch een aanrader.

Donkere, tragische, melodramatische, saaie, enigszins bleke combinatie van een karakterstudie/coming of age verhaal, vol met geheimen en leugens, dat geen eenheid wil vormen, maar die gered wordt door het geweldige spel van Jeff Bridges en Kim Basinger, waar een relatief onervaren Jon Foster niet tegen opgewassen is. De film heeft een paar sterke en intense momenten, echter lijkt geen begin noch een einde te hebben.

Mooie film met fantastisch spel. Was met van Bridges.

New England/Hamptons en kunstenaars/schrijvers: een gouden combinatie. Ook direct de reden waarom deze film in mijn visier kwam. En hij maakt het best waar. Wel heel stemmig allemaal, zodat het iets te artificieel aanvoelt. Eenzelfde iets gebeurt ook bij Woody Allen's Interiors (note to self: herkijken!). Maar dessalniettemin mag dit drama er best wezen. Schitterende muziek, een nog mooiere omgeving.

Natuurlijk is dit geen echt slechte film. En Jeff Bridges en Kim Basinger zijn pro's en kunnen echt wel een rol spelen. Maar ik vond het verhaal niet bijster interessant en de personages ook niet. Het 'drama' dat uiteindelijk aan het eind uit de hoge hoed wordt getoverd vond ik ook niet erg verrassend, en onnodig ingewikkeld. Het gaat om het trauma van rijke mensen en wat dat voor gevolg heeft op hun huwelijk. Ja, dat zal wel. En geld genoeg om anderen te exploiteren, zoals de 'assistent', de 'hoer' en uiteindelijk de latino aan het eind. Cynisch en weinig verheffend. En erg Amerikaans. Daar hou ik niet zo van.

Zoals gewoonlijk vat gauke het weer perfect samen. Maar in andere bewoordingen.

Voor zo'n origineel verhaal vond ik de film wel langdradig, slecht geacteerd en met slechte soundtrack, boek is wel veel beter.

De handeling is in drie zinnen van weinig woorden te vatten. Als volgt: Een huwelijk loopt ten einde. De kleine 7-jarige dochter lijdt. Een jonge man bespoedigt de ontwikkelingen. Het echte verhaal speelt zich daaronder af. Zichtbaar in de beelden. Zichtbaar in het onuitgesprokene. Mooie beelden. Bleke pasteltinten die koelte uitstralen. Geen kilte. Kilte betekent dat er geen warmte meer is. Die is er wel. Het kapotte huwelijk spiegelt onmacht. Geen haat. Er vliegen geen borden door de lucht. Er wordt niet geschreeuwd. Tussen Ted en Marion heerst een door beiden geaccepteerde wapenstilstand.

Ruth (Elle Fanning) is de naam van het kleine meisje wier betreurenswaardige leven de kijker gadeslaat. Met sympathie. De dromerige Ruth met haar grote ogen is de rustige as te midden van emotioneel stormachtig weer. Moeder Marion (Kim Basinger) leeft van dag tot dag. Ondanks haar oprechte pogingen wordt zij te zeer opgeslorpt door een tragische gebeurtenis in het verleden en schiet ze in de zorg om Ruth tekort. Vader Ted (Jeff Bridges) is liefdevoller maar ook hij lijdt onder het trauma. Hij stort zich op zijn werk als schrijver, schildert naaktportretten en verleidt zijn modellen. De traumatische gebeurtenis hangt als een dikke schaduw over alles dat de personages doen.

Pas als Ted de jonge Eddie als zijn assistent inhuurt, komt er enige beweging in de starre constellatie van houding en gedrag. Eddie is zich van geen kwaad bewust en stelt vragen en doorbreekt aldus het zware stilzwijgen dat de sfeer in het huis tekent. Zelfs bij Marion weet hij iets van levenslust op te wekken. Het acteerwerk waarmee alle emotie wordt vormgegeven is erg goed. Bridges en Basinger zijn erg goed.

The Door in the Floor is een gevoelvol drama. Beklemmend, ontroerend, melancholisch, af en toe komisch. Hollywoodse kitsch en overdrijving gaat regisseur Tod Williams niet helemaal uit de weg, maar het blijft binnen de perken. Wat staat is een verhaal over overleven, over het overwinnen van de rampspoed die het lot in petto heeft. Tragisch maar niet zonder optimistische penseelstreken die gelukkig niet bestaan uit gemakkelijke en snelle oplossingen. Aan het eind worden alle zorgvuldig gekoesterde geheimen van de personages blootgelegd en wordt een bitterzoete tussenbalans opgemaakt. Einde film. Het boek eindigt niet.

The Door in the Floor is de verfilming van de roman A Widow For One Year van John Irving. Tod Williams verfilmde niet de gehele roman. De roman bestaat uit drie delen. De film behandelt slechts het eerste deel. De introductie tot de twee andere delen, zou je kunnen zeggen. Als de film eindigt, gaat de roman nog enkele honderden bladzijden door. De nieuwsgierigen zullen het boek ter hand moeten nemen. Schitterend boek trouwens.