The Last of the Mohicans (1992)

Raar dat de schrijver van het boek in zijn verhaal twee verschillende indiaanse volkeren met elkaar heeft verward. Al is het ook wel heel verwarrend, zeker voor wie niet al te zeer thuis is in indianenvolkeren.

De Mohikanen (Mohicans/Mahicans) ofte "people of the continually flowing waters" hadden het in de 17e eeuw nogal aan de stok met de Mohawks en werden door die laatsten verdreven van het gebied Hudson River met zijrivier de Mohawk (waar later Albany zou uitgroeien) naar wat zuidelijker, richting Stockbridge, Massachusetts. Ze zijn zich daar gaan vermengen met de Munsee (Lenape-stam). Begin 19e eeuw verhuisden de Mohikanen vooral naar Wisconsin.

De Mohawks van hun kant vochten tegen de Huronen (Huron, Wendat/Wyandot), en hakten hen in de Beaver Wars grotendeels in de pan. Eerder waren ze handelspacten aangegaan met de Nederlanders onder meer te Fort Nassau en met de Fransen, wat noordelijker in het zuidoosten van Canada, nu Quebec. Om het allemaal nog net iets ingewikkelder te maken, had je aan de westkust ook een Mohawk River in wat nu de staat Oregon is, en had je daar ook nog Mohawk people, maar daar hebben we het maar verder niet over.

En dan had je dus ook nog de Moheganen (Mohiingan/Mohegan) ofte "wolf people", die een stuk zuidelijker leefden dan de de Mohawks en de Mohicanen, zijnde in het gebied van Connecticut, aanvankelijk samen met de Pequot. Blijkbaar bedoelde de schrijver dus de Moheganen ipv de Mohikanen.

Deze film zou dus een boeiend beeld kunnen schetsen van een tijdperk van Amerikaanse kolonisatie toen de Britten en Fransen mekaar naar het leven stonden in het gebied waar Mohawks, Huronen, Moheganen (en ook wel wat Mohikanen) gehuisvest waren, amper 2 decennia voor de Onafhankelijkheidsverklaring. Met nadat ik nog maar net The General's Daughter zag wederom Madeleine Stowe in een hoofdrol.

En het ligt mogelijks aan mij, maar ik raakte amper wijs uit het verhaal. Magua blijkt een telg der Huronen die zich voordoet als een met de Britten geallieerde Mohawk maar die dezen in een hinderlaag lokt. Drie Mohikanen hakken deze Huronen dan in de pan, op Magua na. Maar treffen hun vrienden dood aan, afgeslacht door een Ottawa-stam (wat komen deze er ineens in doen?). De Fransen met de Huronen aan hun zijde belegeren dan de Britten. Wat volgt, is vooral liefde tijdens oorlog, wraak en weerwraak en reddingsmissies. Op zich allemaal niet oninteressant, maar ik had iets meer algemene duiding gewenst en iets minder een persoonlijk toneel. In die zin leunt deze inderdaad wel wat bij een Braveheart (1995) aan, zonder die score te evenaren. Wel vind ik hem beter dan Geronimo: An American Legend (1993), ook met Wes Studi.

Het geschiedkundig aspect bij deze film spreekt me behoorlijk aan, maar hoe dit dan als verhaal en film werd uitgewerkt maar matig, helaas.

Feitelijk is dit een soort van historisch meer accurate en meer gedetailleerde live action Disneyfilm met al die wat simpele personages en karakterontwikkelingen. Toch werkt het allemaal precies goed hier. Het sentiment en de bombast voelen niet overdadig. Mann is duidelijk geen Mel Gibson. Alle locaties zijn schitterend en leven ook echt. Wat opvalt is dat de film relatief weinig weidse shots bevat, zoals we van hedendaagse avontuurlijke films tegenwoordig gewend zijn. En zoals altijd bij Mann is de cinematografie ook werkelijk prachtig. Gecombineerd met de al even zo mooie score en het perfecte tempo maakt dit een bijzonder aangename blockbuster.

Daniel Day-Lewis is ook echt enorm intens en charismatisch hier. De no-nonsense manier waarop hij Hawkeye neerzet zorgt ervoor dat de redelijk plichtmatige romance ook erg goed werkt. Sterker nog, dit is in alle opzichten een zeer meeslepende film. Hoe simpel de personages vaak ook zijn, de cast haalt er echt het maximale uit. Magua is een zeer memorabele bad guy. De vechtscènes en set pieces zijn ook allemaal echt fantastisch, en zeker het laatste gedeelte van de film is zo goed en dramatisch op precies de goede manier.

Zag dat ik deze film pas 3 jaar geleden heb gezien. Afijn toch maar weer eens bekeken. Punt blijft staan. Dikke 7 (3,5 ster) Lastig te volgen wie is wie en hoewel het geen topfilm is blijf je genieten van de natuur en soundtrack. De iconische zelfmoord blijf ik bijzonder vinden. Sowieso is het laatste half uur het sterkste van de film.

Nog even mijn dank voor de reviews hierboven met hun geschiedkundige uitleg. Mooi uitgelegd!

Film 3,5
Beeld 4,5
Geluid 4,5

The Last of The Mohicans: Van m'n enthousiasme van minstens dertig jaar geleden blijft nog weinig over. Fijn om deze (nog) eens te zien, maar... Waar ik ooit genoot van het bekende verhaal, de bijzonder mooie beelden, en de vraag of Madeleine Stowe 'ja' zou zeggen als ik haar ten huwelijk zou vragen, zat ik me nu vooral te ergeren aan het overdreven heroïsche gedoe van en rond het hoofdpersonage. Ik aanbid James Roger Moore Bond, maar als die even ernstig zou uitgebeeld worden wanneer alle kogels net naast z'n oren voorbij vliegen, ik zou me óók ergeren. Van 4,5 naar 3.