54 (1998)

Moet hiervan nodig de directors cut eens zien. Schijnt een heel andere en veel betere film te zijn.

Bekende titel, aardige cast en de film tegenkomen bij de kringloop. Tja, meer is er niet voor nodig en gisteren dus maar even gekeken. Niet dat ik hier veel van verwachtte, want eerlijk gezegd wist ik niet helemaal wat te verwachten, toch viel de film wel een beetje tegen.

Jaren '70, Studio 54 the place to be in New York en omstreken, een excentrieke eigenaar en de jonge Shane op de vlucht voor zijn familie, komaf en toekomstbeeld. Het zijn de begin-ingrediënten van deze film. En in eerste instantie lijkt de film veel goed te doen. Phillipe is prima, Myers eens niet van die flauwe humor maar een serieus excentriek karakter, de muziek en een schare prachtige vrouwen met Stringfield, Ward en Hayek. Niet te vergeten dat de film ondanks het onderwerp het uitgaansleven, waar ik niets mee heb, toch een aangename vibe heeft. Temidden de overdaad van buitensporig gedrag klimt Shane op binnen de hiërarchie van Studio 54. Niet slecht wat dat betreft...

Maar, waar wil de film eigenlijk heen? De karakters worden verder onvoldoende uit de doeken gedaan om echt diepte te creëren en de film lijkt dan ook te blijven steken in een redelijke oppervlakkige tijdsopname van Shane en zijn tijd binnen Studio 54. Of het moet draaien om het dubbele beeld dat gecreëerd wordt tussen alle weelde binnen handbereik maar toch ook altijd de onvrede over wat niet bereikbaar is. Ondanks alle drugs, sex en rock en roll is er toch een grauw randje van leegte, jaloezie en drama dat aan terrein wint en het zoete steeds minder lekker doet laten smaken.

Studio 54 is aardig voor een keer, maar dat strand het schip dan ook al snel.

Een film die niet boeit en je na 3/4 uur wel gezien hebt. Er gebeurt niks. Gays, neuken, drugs, disco Nog een uur g.. n...d....d???

Morgen doorzappen naar laatste 20 minuten.

Uitstekende rol van Myers, die een mateloos irritante succesvolle nicht speelt- want dat zijn ze vaak.

Ik ben niet onder indruk van Phillippe , die een vlakke omhoog gevallen knappe nobody speelt. Of mss wel goed dat vlakke..

Hayek heb ik in latere films vele malen mooier gezien. ( in eenfilm van Tarantino dacht ik)

Jammer dat deze film aangepast is uitgebracht en niet de later uitgebrachte director's cut. (deze zojuist gekeken). Die brengt een "heel ander" verhaal. Mooi tijdsbeeld. In beide films vraag ik me wel af waarom Neve Campbell is toegevoegd aan de cast want die speelt eigenlijk geen rol in he verhaal. Hadden blijkbaar nog een bekend gezicht nodig voor promotie. Karakters hadden wel wat beter uitgewerkt mogen worden. Blijven allemaal nogal plat helaas. Maar op zich knap hoe ze toch het tijdsbeeld met deze specifieke club hebben kunnen vangen.

Studio 54 is een iconische nachtclub uit 1998 die bekendstaat om haar weelderige glamour, revolutionaire muziek en bruisende feestcultuur.

Het fungeerde als een magneet voor herinneringen die werden gesmeed in een sfeer van ultieme vrijheid en zelfexpressie, waar bezoekers zich zonder remmen konden laten gaan en zichzelf konden zijn.

De atmosfeer binnen Studio 54 was steevast energiek en uitnodigend, wat het tot een legendarische locatie maakte binnen de wereld van entertainment en uitgaanscultuur.

De film die dit fenomeen portretteert, weet op treffende wijze de magie en het unieke karakter van deze beroemde club te vangen, en illustreert waarom Studio 54 een blijvende invloed uitoefende op de geschiedenis van nachtleven en populaire cultuur.

Vergelijkbaar met de Zillion-discotheek in Antwerpen, België, ademde Studio 54 een vergelijkbare dynamiek en uitbundigheid uit, zij het in een tijdperk waarin de vrijheden en de expressie van het individu nog op een ongeremde wijze konden worden beleefd.

Het was een plek waar mensen zich werkelijk vrij voelden om zichzelf te uiten, zich over te geven aan de extase van het moment en te genieten van de nacht zonder enige restrictie.

De sfeer was ongeëvenaard: doordrenkt van glamour, ritmische muziek en een onmiskenbaar gevoel van ultieme bevrijding.

Het is juist die authentieke, ongeremde feestmentaliteit die Studio 54 zo bijzonder maakt en waardoor het nog altijd wordt herinnerd als een symbool van flamboyante uitbundigheid en zelfexpressie uit die tijd.