The House That Dripped Blood (1971)

Begin de jaren zeventig werd deze Amicus Productie uitgebracht onder de Nederlandse titel "Het huis dat Doodt". Een anthologie van vier korte griezelverhalen, waarvan het bindmiddel een leegstaand huis is, dat telkens nieuwe huurders krijgt. In "Method of Murder" wordt een schrijver (Denholm Elliott) achtervolgd door een personage dat hij in zijn misdaadverhalen heeft gecreëerd. Vervolgens is er "Waxworks", waarin een gepensioneerde (Peter Cushing) een wassenbeeldmuseum gaat bezoeken waar hij zijn verloren liefde terugvindt. Het hoogtepunt is "Sweets to the Sweet". Christopher Lee speelt zijn rol erg overtuigend als de vader die een dochter heeft die voodoo-praktijken aanwendt uit wraak omdat hij haar pop in het vuur heeftt gegooid. Echt een juweeltje. Het orgelpunt is "The Cloak", een parodistische vampierengeschiedenis (met Ingrid Pitt) over een veteraan in de acteurswereld die een mantel koopt die van de drager een echte vampier maakt.

Het scenario is net zoals bij "Asylum" en "Torture Garden" van Robert Bloch. Liefhebbers van ouderwetse griezelverhalen waarin de sfeer primeert boven de liters bloed en gore zullen aan "The House that Dripped Blood" een leuke kluif hebben. Ik heb er in elk geval van genoten.

Anchor Bay heeft destijds een griezelbox uitgebracht in de vorm van een doodskist waarin 5 DVDs zitten: "The House That Dripped Blood" , "Dr Terror's House of Horrors", "Asylum", "And Now The Screaming Starts" en "The Beast Must Die". Prints zijn van degelijke kwaliteit. Een aanrader.

De arrogante filmacteur mijmert over de klassieke horrorfilms:

"Frankenstein! Phantom of the Opera! Dracula!

The one with Bela Lugosi, of course, not the new fellow."

De imaginaire kwelgeest van de schrijver is pure psychologische horror. Behalve dat deze Dominick bijzonder afzichtelijk is, verschijnt hij vooral (in het begin) via reflecties (water, spiegels). Leuk detail!

Het segment van Peter Cushing heeft atmosferisch de kwaliteiten van een Mario Bava-film. Duister maar kleurrijk en een tikkeltje pervers. Grappig te vermelden dat de poster van Black Sabbath prijkt met een onthoofde Boris Karloff. Hier wordt Cushing's hoofd geserveerd.

'The new fellow' Christopher Lee is wederom pure horror. Om onbekende redenen is hij streng tegenover zijn dochter, met een nieuwe nanny als getuige/ tussenpersoon. Ik miste hier alleen nog het diabolische kindergelach van Bava's film Kill Baby Kill(?). Gruwelijke ontknoping.

Heb hier een mooie grote poster geplaatst.

Een erg vermakelijke griezelfilm. Ik heb hem al meerdere keren bekeken.

Ik had vanavond weer eens zin in één van de Amicus portmanteau films en volgens "het lijstje" was ik bij deze gebleven. Grappig om te zien dat dit Duffell's allereerste "grote speelfilm" was (voor die tijd had hij enkel nog wat tv serie episodes en shorts geregisseerd). Daarnaast zou het ook gelijk zijn eerste en ook enige horrorfilm worden.

Een man toont interesse in een huis om van een lokale man 4 erg nare verhalen te horen over de voorgaande bewoners van het pand. Het eerste verhaal gaat over een schrijver die geteisterd word door de verschijning van één van zijn eigen verzonnen personages. Best sterk geacteerd en het personage ziet er best angstaanjagend uit. Geweldig om te zien hoe regisseur Duffell de kleine sets ten volle benut.

Het tweede verhaal is ook erg leuk verzonnen en is misschien wel het origineelste van de verhalen. Wolfe Morris is lekker creepy als de eigenaar van het wassen beelden museum.

Het derde verhaal is ook mijn favoriet. Niet alleen weet Lee een geweldige rol neer te zetten als de "kwaadaardige" vader. Verder weten beide dames ook een geweldige rol neer te zetten. Zo komt het kind al vrij snel angstaanjagend over met haar kruiperige glimlach. De privé lerares zorgt voor een leuke aanvulling en vormt een goede schakel tussen de vader en zijn dochter.

Het laatste verhaal maakt dan weer wat minder indruk. Het verhaal is wel tof verzonnen, maar verder doet het me weinig. De acteerprestaties zijn wat plat en er is gewoonweg te weinig tijd om dit verhaal goed te laten inzinken (wat dit filmpje duidelijk nodig heeft). Het is echter een klein smetje voor een verder prima horror film met een geweldige sfeer en over het algemeen degelijke tot sterke acteerprestaties.

Matige horror anthologie. Ben niet echt bekend met Amicus producties, want toen ik de namen van Lee en Cushing zag opduiken bij de begincredits vreesde ik weer een theatrale Hammerproductie. Dat theatrale valt hier nog best mee. Beide heren zijn goede acteurs maar persoonlijk vind ik niet dat ze die uitstraling hebben van Lugosi, Karloff of Price. Dat ze ondertussen "oude" mannen zijn geworden hielp ook niet echt mee. Ook de rest van de mannelijke cast is merendeels de middelbare leeftijd gepasseerd, het maakt het allemaal wat oubollig en een cast die nostalgisch lijkt te mijmeren hoe het was in hun gloriedagen. Gelukkig zijn er enkele dames die het nog enigszins kijkbaar maken.
Vooral Ingrid Pitt is degene die voor wat verfrissing moet zorgen in deze anders muffe bedoening vooral door haar sexy uitstraling. Helaas is het segment (het laatste) waarin ze een rol krijgt eerder comedy dan horror.

Het eerste segment waarin een horrorschrijver wordt zot gemaakt door verschijningen van zijn eigen creatie, begint best wel creepy maar gaandeweg wekt die grijns van Dominic eerder op de lachspieren. De veel jongere vrouw van de schrijver doet het wel aardig, het einde is nogal cliché ook al komt er nog een twist achter aan.

Segment twee met Cushing vond ik nogal een rommeltje waarin de obsessie voor een overleden mooie vrouw centraal staat in combinatie met een wassen beelden museum waarbij de beelden eerder op etalagepoppen lijken dan de realistische en soms angstaanjagende beelden van Madame Tussaud's. Gewoon flauw.

Segment 3 Lee met een schattige dochter (eerder kleindochter zou je denken). De vader is erg streng met dit op het eerste zicht schuchtere meisje dat een nanny krijgt toegewezen. Zonder meer het beste segment met vooral de kleine Chloe Franks die een overtuigende Jane neerzet. De nanny daarentegen leek er niet veel zin in te hebben. En het is eigenlijk jammer dat als het dan echt leuk begint te worden het eigenlijk al voorbij is. Dit had zoiets kunnen zijn zoals [The Bad Seed.

Segment 4 is dan erg kolderiek over een kritische en betweterige horrorveteraan die zelf een vampiercape koopt voor de rol die hij moet spelen. Zoals ik al eerder zei Pitt maakt dit segment nog kijkbaar naar maar daarmee is alles gezegd.

Tot slot, de verhalen spelen zich allemaal af in hetzelfde huis, maar op geen enkele moment kreeg ik het gevoel dat het huis enige rol speelde in de tragische taferelen die er zich afspeelden.

Tussen 1965 en 1973 bracht Amicus studio's een heel stel anthologie-films uit, geïnspireerd op macabere verhalen met een moraal uit de E.C. Comics. En doordat er vaak gebruikt werd gemaakt van acteurs uit de Hammer-films zoals Peter Cushing en Christopher Lee worden ze nog weleens door elkaar gehaald.Echter speelt Amicus zich altijd af in de huidige tijd.

Het huis (uit de titel) is een MacGuffin om vier verhalen te vertellen;

01. "Method For Murder" waarin een schrijver (Denholm Elliott, Marcus Brody uit Indiana Jones) de fijne lijn tussen werkelijkheid en fictie niet meer kan onderscheiden. Eenvoudig maar erg leuk verhaal, dat wel het nadeel heeft dat de kijker vijftig jaar later wel weet hoe het zal verlopen. Gelukkig kwam er dan nog een tweede twist.

02. "Waxworks" Twee vrienden (Peter Cushing en Joss Ackland) raken in een tijd dat wax-museums uit de mode zijn, beiden gefixeerd door een prachtige wassen-pop van een vrouw, die ze doet denken aan een vrouw uit het verleden. In script niet zo sterk maar beide acteurs weten het leuk te brengen.

03. "Sweets For The Sweet" Een gouverneur (Nyree Dawn Porter) wordt ingehuurd om te zorgen voor een lief maar teruggetrokken kind wiens vader (Christopher Lee) haar streng opvoed. Terwijl gebeurtenissen zich ontvouwen, beseft de gouverneur dat alles niet is zoals het lijkt met het kind. Het beste verhaal mede doordat je heel goed kan mee leven met het meisje. Het verhaal leent zich ook goed voor een langere speelfilm.

04. "The Cloak" onaangename op leeftijd zijnde horror-acteur (Jon Pertwee,Doctor Who) koopt een mantel in een tweedehandswinkel om realistischer te kunnen te acteren maar krijgt meer waar voor zijn geld dan hij had verwacht. Pertwee speelt wel leuk en Ingrid Pitt is charismatisch maar door de luchtige bijna komische noot is het niet heel bijzonder.

Het enige nadeel van de anthologie is dat het beetje alledaags of degelijk overkomt. Er is net niet dat speciale. Het is dan ook nergens baanbrekend of bijzonder, maar het kijkt wel ontzettend lekker weg. En soms is dat alles wat je nodig hebt.

The House that Dripped Blood is een fijne anthologie dat bestaat uit vier sfeervolle verhalen die zich allemaal afspelen in hetzelfde landhuis maar op een ander tijdstip.
Verhaal 1 : Method for Murder
Gaat over een schrijver Charles ( Denholm Elliot ) die samen met zijn vrouw Alice ( Joanna Dunham ) het landhuis gaan kopen om daar wat ideeën en de nodige rust te verkrijgen. In zijn fantasie over het boek begint Charles hallucinaties te krijgen van een zekere Dominick ( Tom Adams ). Zijn het waanbeelden of is bestaat Dominick echt ? De clou op het einde is wel verrassend. Leuk eerste deel.
Verhaal 2 : Waxworks
Peter Cushing is de nieuwe eigenaar van het landhuis en krijgt samen met zijn vriend Joss Ackland te maken met een vermoorde beauty in een wax museum. Raar verhaaltje, maar wel voldoende leuk gebracht. Ook na de dood wil iemand haar voor zichzelf houden.
Verhaal 3 : Sweet to the Sweet
Het sterkste verhaal van deze anthologie over een merkwaardige Christopher Lee die zijn dochter wel kort houdt. Chloe Franks zet een overtuigende rol neer als het jonge meisje. De privé - lerares is een leuke verschijning. Bijzonder sfeervol gebracht.
Verhaal 4 : The Cloak
Jon Pertwee speelt een oude acteur die vooral rollen van vampieren uitoefent. Hij komt bij een antiekwinkeltje in het dorp en ontmoet daar een rare winkelier die blij is dat hij een oude vampierenmantel aan hem kan verkopen. De reden is dat die mantel echt fungeert waardoor diegene die hem draagt een vampier zal worden. Hilarisch ! Hoe kom je op het idee ? Daarbij de leuke pittige Ingrid Pitt.
Uiteindelijk is de clou van deze anthologie dat het huis de gedachten, de persoonlijkheden van ieder individu echt tot leven weet te brengen. 6,5/10

The House That Dripped Blood heeft zijn momenten van charme, maar valt uiteindelijk toch wat tegen. De film bestaat uit vier losse verhalen, verbonden door de mysterieuze en macabere setting van een ouderwets landhuis. Het idee is solide: verschillende personages komen in aanraking met de sinistere krachten van het huis , maar de uitvoering mist de kracht en het tempo die je zou verwachten van een écht spannende horrorervaring. De charme van deze film ligt grotendeels in de stijl en het nostalgische gevoel van de jaren '70, maar het kan niet verhullen dat sommige verhalen niet echt impact maken. De horror in de film is soms wat mild. De gore is ingetogen en de angsten die worden gecreëerd zijn meer psychologisch dan visceraal. Dit zou een sterkte kunnen zijn, ware het niet dat de film soms te langdradig aanvoelt. De opbouw van spanning is inconsistent, en sommige scènes slepen zich voort zonder echt iets wezenlijks toe te voegen aan het geheel. Wat wel goed werkt, is de sfeer die de film weet te creëren. De acteerprestaties zijn over het algemeen degelijk, maar niemand speelt echt een memorabele rol, ook Lee en Cushing niet. Het resultaat is een film die zijn ideeën niet helemaal weet te concretiseren en die net niet genoeg impact maakt om zich tussen klassiekers in het genre te scharen. The House that dripped blood is een vermakelijke, doch weinig uitzonderlijke anthologiefilm die je als fan van het genre weliswaar kan appreciëren, maar niet snel zou herbekijken.