Superman II (1980)

Na het enorme succes van Superman uit 1978 verscheen er algauw dit vervolg. Oorspronkelijk was een groot deel van Superman II gelijktijdig gefilmd met de eerste Superman. Regisseur Richard Donner werd echter ontslagen nadat deze reeds 80% van Superman II had geschoten. Richard Lester was second director gedurende de oorspronkelijke productie en maakte de film uiteindelijk compleet.

Gene Hackman keerde niet terug voor Superman II en al zijn scènes zijn dus afkomstig van Richard Donner’s oorspronkelijke cut. Om te voorkomen dat de makers wederom een astronomisch bedrag aan Marlon Brando moesten betalen, werd de rol van Jor-El vervangen door Lara, de vrouw van Jor-El.

De problematische productie heeft zo z’n invloeden op Superman II: het verhaal is wat rommelig en diverse personages komen er bekaaid vanaf. Maar toch is Superman II een geslaagd vervolg te noemen. Net als de vorige film is de actie weer perfect in beeld gebracht en wordt ze goed afgewisseld met de nodige humor. De trucages zijn wederom uitstekend en ook de decors mogen er zijn. Christoper Reeve en Margot Kidder zijn wederom uitstekend op dreef en ook Terence Stamp is een geslaagde schurk. De film werd wederom een enorm succes.

Voor mij gewoon een perfecte film, samen met deel 1. Zo vermakelijk, grappig, avontuurlijk, spetterend en nostaligsch heb ik ze zelden gezien. Mijn guilty pleasure zeg maar

Superman moet het opnemen tegen drie nieuwe slechteriken en die drie maken de film. Wat een lol halen ze uit, zo erg dat het een tikkeltje flauw wordt. Maar wel dat je er smakelijk om kan lachen. Verder zijn er natuurlijk de obligate scenes tussen Lois en de oersaaie Clark. Gelukkig vindt tussen hen ook nog een belangrijke ontwikkeling in het verhaal plaats, die wat sufheid wegneemt. Het is allemaal dus het zien waard.

Kneel before Zod

Afgelopen kerstmis was superheldentijd aangezien ik als kerstcadeau zowel de Batman quadrilogie (die begon met Tim Burton's Batman en eindigde met Batman & Robin van Joel Schumacher) alsook de Christopher Reeve cyclus (plus Superman Returns) had gekregen. De Batman films heb ik ondertussen al gezien en ik wou wel eens zien wat Superman ging brengen. Het eerste deel had ik in een ver verleden al eens gezien en via een korte heropfrissing op Wikipedia was ik helemaal klaar voor Superman II.

Die heropfrissing was weliswaar niet nodig geweest aangezien deze sequel zijn eerste 10 minuten besteed aan wat flashbacks uit de vorige film. We zien opnieuw Zod en de zijnen gevangen gezet worden in de Phantom Zone en niet lang daarna komen ze alweer vrij om dan de aarde te gaan terroriseren. Een plot dat Zack Snyder in Man of Steel nog eens opnieuw gebruikte en dat is ergens te begrijpen, want het blijft één van de leukste plotlijnen uit de Superman franchise. Probleem is dan ook dat dit hier en daar wat te hard wordt uitgerokken (een probleem dat de eerste Superman ook al had) en dat er op het eerste zicht erg slordig wordt omgegaan met bepaalde elementen. Eve Teschmacher die gewoon geruisloos uit de film verdwijnt nadat ze met Luthor het Fortress of Solitude bezoekt, Superman die opeens zijn krachten terug heeft (dat groen pulserend kristal zal er wel voor iets tussen zitten veronderstel ik) en vooral met de continuïteit wordt regelmatig een loopje genomen. Lois lijkt er in elke scène wel anders uit te zien en ook Superman zelf varieert nogal regelmatig tussen erg gespierd en heel wat minder gespierd.

Iets wat blijkbaar te wijten is aan het feit dat dit twee regisseurs kent en dat de film bovendien voor een groot stuk met vertraging is geschoten. Heel de discussie rond de versie van Lester en die van Donner is me indertijd voor een groot stuk ontgaan en hoewel Warner Bros de Donner versie een jaar of 10 geleden heeft uitgebracht, blijft dit nog steeds een slordig iets. Geen Marlon Brando ook in de Lester versie, maar ik mistte hem nu niet meteen aangezien zijn scènes zijn gewijzigd naar Susannah York die de moeder van Superman speelt. Zeker voor de scène waar Superman zijn liefde voor Lois verklaart aan zijn moeder is dat een goede keuze geweest. Christopher Reeve is een goede Superman (vind hem als Clark Kent net wat te houterig), maar de ultieme acteur voor de rol blijft toch Dean Cain. Gene Hackman keert ook weer even terug, altijd leuk, en Margot Kidder is een goede Lois. De meeste focus gaat echter uit naar Terence Stamp (Zod), Jack O'Halloran (Non) en Sarah Douglas (Ursa) en die doen perfect wat ze moeten doen.

Beetje jammer, want ik heb het gevoel dat hier meer had ingezeten. Wil ooit nog wel eens de Donner versie gaan kijken, maar kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat de die versie zo'n wereld van verschil gaat geven. Soit, leuk om eens een keer gezien te hebben in ieder geval. Blijft tot nu toe wel een interessante franchise, maar er is nog geen enkele Superman die me echt heeft kunnen overtuigen.

3*

Heerlijke film, echt nog iets vanuit mijn jeugdjaren. Superman II vind ik samen met het 1e deel de beste uit de reeks van vier films. Ik heb de Richard Donner Cut gezien en die beviel me erg goed, het beeld met Blu-ray is een hele verbetering. De sfeer en het verhaallijn spreken mij erg aan.

Het eerste deel was al slappe hap, maar dit is helemaal slapstick comedy. Nee, doe mij maar de modernere superheld films, die zijn wat serieuzer. Wederom is Margot Kidder de beste acteur in de film. Ze komt over en ik voel haar pijn (behalve als ze het meisje in nood moet spelen, maar laten we eerlijk zijn, zo'n rol komt nooit echt goed over). Christopher Reeve blijf ik een beetje awkward vinden met zijn Prodent glimlach, maar goed, je went eraan, he. Gene Hackman als Lex Luthor heeft een overbodige bijrol en wederom is dit karakter niet uit te staan. Lijkt wel Dr. Evil van Austin Powers, maar dan met haar. De nieuwe dreiging is best leuk bedacht, ik keek er al naar uit, maar het wil maar niet spannend worden. Ik ga binnenkort de Donner versie eens zien, die schijnt vele malen beter te zijn.

De "Richard Donner Cut" is inderdaad veel beter. Een hoop scènes die je gewoon miste in de Lester film en een hoop vervelende scènes zijn eruit gehaald. Ik zal niet zeggen dat die versie zonder fouten is, maar deze had van mij 4 sterren gekregen en is in mijn bescheiden mening de beste Superman film ooit gemaakt (anno 2016). Deze versie is spannend, opbouwend, en logischer, behalve op het einde, wanneer Superman weer rondjes om de aarde gaat vliegen en de tijd terugdraait. Niet alle losse eindjes werden hierdoor juist opgelost, want de mensen in de bar kenden Clark nog van eerder, maar als de tijd zover terug was gezet kon dit al niet. Eveneens, is de vernietiging van de Fortress of Solitude dan ongedaan gemaakt of niet?. Enfin, de potentie van dit verhaal komt er hier wat beter uit.

Prima opvolger. Leuk verhaal. Aan de ene kant de stoere man en aan de andere kant de man die heel graag het meisje wilt terwijl de wereld ook nog gered moet worden.

Blijft een beetje een teleurstelling dat het geluid vooral van een mindere kwaliteit is.

Verhaal is wel goed...

“These humans are beginning to bore me.”

Uitstekend tweede Superman avontuur. De grootste kracht is weer het samenspel tussen Reeve en Kidder, en de eerste scene tussen hun beide is een goed voorbeeld hiervan. Speels, humoristisch en venijnig, de chemie spat van het scherm. De film is te lang en soms wordt het wel heel cartoonesk, maar de acteurs verbloemen veel. Hackman, Reeve, Kidder, Beatty, Stamp, Marshall etc. Het kan slechter.

Superman is niet mijn favoriete filmheld. Zelfs al kind konden deze films mij al niet boeien.

Zeg zelf: welke superheld trekt nu zijn onderbroek boven zijn broek aan? Daarnaast was Reeve eigenlijk geen goed acteur en rammelt hij zijn zinnetjes af. Ik heb het nooit goed geweten met Superman. Het begin is vreselijk te noemen: de scènes in Parijs en aan de Niagara falls zijn tenenkrommend te noemen. Het wordt wel een stuk beter en amusanter wanneer generaal Zod en zijn twee trawanten op Aarde neerdalen. Lex Luthor mag er ook weer bij maar hij speelt maar een kleine rol in vergelijking met de eerste film. Zo kom ik dan toch nog op een 3*, net als bij de eerste film.

De tweede Superman-film werd min of meer gelijktijdig opgenomen met de eerste, en zou aanvankelijk kort na de eerste worden uitgebracht. Toen de opnamen bijna voltooid waren, kreeg regisseur Richard Donner mot met de producenten en werd hij van het project afgehaald. De film werd opnieuw opgenomen met een andere regisseur en de al opgenomen scènes verdwenen in het archief.

Zo'n vijfentwintig jaar later, in 2006, maakte Richard Donner zijn film uiteindelijk toch af en het was deze versie die ik vanavond zag. In vergelijking met het origineel uit 1980 heeft slechterik Gene Hackman een groter aandeel en is er de terugkomst van Marlon Brando als Jar-El, de vader van superman. Verder is de film duidelijk sneller gemonteerd en zijn de special effects beter, uiteraard met dank aan de digitale mogelijkheden van 2006. Ook heeft de film een totaal ander einde gekregen. Ik vond het een mooie kijkervaring. En wat mij betreft ook veel beter dan het nogal oubollige eerste deel. 3,5*

Nog kan ik me herinneren dat destijds in de Veronica gids nogal neerbuigend werd gedaan over dit tweede deel. Waar het eerste een mooi verhaal zou vertellen, zou het hier vooral domme actie gaan. Nu zijn de schurken nogal eendimensionaal, maar dit doet de film toch tekort (en geeft iets teveel eer aan de eerste).

Ik ben het ermee eens dat deel 1 eigenlijk nogal oubollig was en dit deel plottechnisch toch een stuk interessanter is gemaakt door in de eerste plaats een veel gevaarlijkere vijand te introduceren: Zod en zijn 2 handlangers. Ondertussen ontdekt Lois Lane (prima rol van Kidder, net als in deel 1) meer over Superman. En nog interessanter wordt het als Superman zelf besluit zijn superkrachten voorgoed in te leveren voor de liefde. Het blijkt uiteindelijk een leugentje om bestwil van het programma van de Fortress of Solitude, want zijn krachten blijken alleen maar tijdelijk uitgeschakeld. Dit had wel eventjes uitgelegd mogen worden. Het meest indruk maakt de scene waarin Supe (ontdaan van zijn krachten) door een bruut in de snackbar een pak slaag krijgt. Helaas zakt de film daarna snel in. Lex Luthor loopt er ook voor spek en bonen bij en het is vreemd dat hij niet opnieuw Kryptonite inzet.

Terence Stamp zet prima een klassieke schurk neer. Verder vond ik Reeve toch echt prima qua uitstraling en hij overtuigde ook weer als Clark Kent.

Interessant dat Mario Puzo, die The Godfather schreef, ook hier het script voor maakte. Speelde hier een Brando-connectie? Brando, die ruzie kreeg over het geld (hij kreeg zijn aandeel in de winst van deel 1 aanvankelijk niet) en daarom niet aan dit deel mee wilde werken.

Over het algemeen ziet de film er redelijk uit maar sommige effecten zijn echt heel slecht gedaan zoals de transformatie van Superman naar mens (ik zat gewoon naar een reeks foto's te kijken). Als ik afga op wat ik op YouTube kon vinden is in de Donner cut deze transformatie nu ook niet om over naar huis te schrijven, door hem buiten beeld te houden....

General Zod: "I've discovered his weakness... he actually cares for these earth people."
Ursa: "Like pets?"
General Zod: "I suppose so."
Ursa: "Sentimental idiot!"

Ik heb de Richard Lester versie heb gezien. Ondanks het feit dat deze film uit 1980 komt en wat oubollig overkomt, is hij toch nog steeds het kijken waard als je een Superman fan bent. In ieder geval een stuk beter dan de nieuwe Superman films van Zack Snyder en Bryan Singer. Natuurlijk zijn de special effects niet meer up to date en de drie vijanden zien er wat belachelijk uit in hun zwarte pyjama's. Maar deze Superman II en Superman (1978) lijken het sterkst op de Superman comic books. Het verhaal is leuk en het tempo is steeds redelijk hoog. Christopher Reeve is de beste Superman vertolker en ook Margot Kidder is perfect gecast als Lois Lane. Ze is niet slechts de dame in nood maar draagt echt iets bij tot de film. Ik ergerde mij wel aan de moeder die staat te huilen om de dwarsbalk die op haar kinderwagen dreigt te vallen, in plaats van simpelweg met de kinderwagen uit de weg te gaan!

Uitstekende film waarin Superman het moet opnemen tegen drie criminelen van zijn eigen planeet. Absoluut een geslaagd en onderhoudend vervolg. Aan mooie locaties geen gebrek en ook genoeg spektakel. De villains zijn zowel vermakelijk als een prima match voor Superman. Een fijne interactie tussen Christopher Reeve en Margot Kidder.

Een vervolg dat ongeveer dezelfde toon aanslaat als het origineel, dus aardig vermaak dat vooral niet serieus moet worden genomen. De FX lijken iets beter te zijn (hoewel de fraai door de lucht vliegende auto's bij nadere beschouwing gewoon miniaturen op een goed ontwerpen maquette blijken te zijn), Anthony Sher is ongelooflijk (en opzettelijk) irritant als de zelfgenoegzame kauwgum-kauwende piccolo, en ik had absoluut niet verwacht dat Lois hier achter Supermans ware identiteit komt (zij het dan ook tijdelijk). Terence Stamp doet hard z'n best om kwaadaardig te zijn (misschien wel iets té hard voor een film als deze), Superman heeft een paar mooie trucs in petto (de moleculenkamer en de kus op het einde), en de camp wordt ditmaal niet alleen door Gene Hackman verzorgd maar ook door Clifton James (wiens aanwezigheid de kijker nóg meer aan de James Bond-franchise doet denken). Maar de belangrijkste troef blijft toch de aanwezigheid van Christopher Reeve, die nu duidelijk lekker in zijn rol zit en wiens chemie met Margot Kidder de film soms bijna ontroerend maakt. Prima simpel vermaak.

Toch wel leuker dan het eerste deel. Ik zag de Donner cut. Geen idee wat de verschillen zijn, maar deze us wat serieuzer en donkerder dan het eerste deel. Ook heeft het wat minder ‘cri ge-momenten’.

Leuk, kleine 4*

De tweede film met Christopher Reeve als Superman.

En waarin hij het gaat opnemen, tegen drie levensgevaarlijke Superschurken.

Met een uitmuntende cast.

Inmiddels is deze film natuurlijk verouderd, maar ook deze film blijft zijn nostalgische charme intakt.

En ook met prachtige film muziek.

Vroeger maakte deze film, in mijn jeugd veel indruk op mij.

En blijft deze film, ook een echte familie Superhelden film.

Die toegankelijk is,voor jong en oud.

Blijft een grandioze en tijdloze film.

En genieten voor jong en oud.

Wel zijn de special effecten verouderd maar daar moet je langs kijken,als dat lukt.

Voor die tijd waren de special effecten natuurlijk prachtig.

Nog steeds een film die zijn kracht heeft behouden.

Oh my, circus is in town.

En verder met deel 2 waar ik toch wel redelijke hoge verwachting van had mede omdat ik in de veronderstelling was dat in dit deel een vrouw door een supercomputer in een cyborg verandert, een scène waar ik als kleine jongen behoorlijk van in shock was. Maar halverwege had ik al zo'n gevoel dat het niet klopte, en die scène blijkt dus in deel 3 te zitten en niet 2.

Maar fijn deel 2 dus, die naar het schijnt niet alleen bijna tegelijkertijd opgenomen is met de eerste, maar natuurlijk ook aansluit bij de eerste waar het stof allemaal net een beetje is neergedaald op de San Andreasbreuk. Lois slaagt er nog altijd in om zich in de nesten te werken maar heeft nog altijd niets door van Clark's dubbelleven die een beetje sullige achter Lois aan blijft lopen. Wat dat betreft is er niets verandert terwijl Luthor nog in de bak zit en we daar eerst nog even niets van hoeven verwachten. Toch is het allemaal verre van saai met genoeg toestanden, gedoe en bad guys. Want er zijn meer die het pad van Krypton naar aarde weten te vinden en wat een lekkere bad guy is Terence Stamp later bijgestaan door de eveneens altijd goede Hackman.

Andermaal kunnen we stellen dat de cast prima is, er meer dan genoeg gebeurt, meer dan deel één ook al is hier ook weer zo'n leemte waar Clark ditmaal mens wil worden vanwege het relationele, is het gedoe met de trucker in het restaurant best aardig en ziet het er andermaal allemaal niet heel verkeerd uit. Maar de film kent toch serieus zwakkere momenten in zijn humor die ten koste gaat van de kwaliteit. Want wat in deel 1 een methode was om het geheel luchtig te houden gaat men nu te ver en is het regelmatig op het flauwe af. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat dit deel een stuk minder is dan de eerste en wat mij betreft met moeite een voldoende scoort, zoals de quote al zegt 'oh my, circus is in town' en dat is jammer.

Herzien op 4K met Dolby Atmos, de Richard Donner Cut van 116min. Het duurde ruim 30 jaar, na eindeloze verzoeken van miljoenen fans over de hele wereld werd deze versie gecreëerd uit de vault van WB. Naar de visie van Richard Donner. Voor velen is dit nu de superieure versie. De belangrijkste verschillen zijn Marlon Brando die wederom terug te zien is Jor-el en er zijn een aantal scènes van Lesters versie in de film verwerkt om de stukken van Donner beter op elkaar aan te laten sluiten, maar deze zijn vaak sterk verknipt en aangepast.

Verhaal begint wederom op Crypton waar drie gevangenen worden berecht door Jor-El. Ze worden in een Phantom Zone de ruimte ingeschoten met als straf daar eeuwig te blijven rondzweven. Kort daarna ontploft Krypton. De omgeleide atoombom van Luthor die Superman in de ruimte laat ontploffen veroorzaakt een wormgat. De Phantom Zone met het drietal weet op deze manier te ontsnappen. Hun ogen zijn gericht op planeet aarde. Superman heeft echter zijn krachten opgegeven om bij Lois Lane te zijn, als mens. Ondertussen is Lex Luthor ontsnapt uit de gevangenis en hoopt zich bij de drie Cyptonians te voegen om de wereld over te nemen.

Uitstekend vervolg die een stuk serieuzer en duisterder van ondertoon is. De cast is wederom fijn om te volgen en het script sluit hier veel beter aan als gehele film. De prachtige score van John Williams maakt het af. Voor mij ook de beste versie.

Ter nagedachtenis aan Christopher Reeve. Zonder hem hadden we nooit geloofd dat een mens kon vliegen.

Nog maar eens 127 minuten Superman.

En na het erg prettige deel 1 valt dit deel een klein tikkeltje tegen, de sjeu straalt minder van de cast af al zal het vooral ook zijn dat het verhaal wat, hoe zeg ik dat, 'serieuzer' is met Generaal Zod als en serieuzere nieuwe antagonist. Overigens een fijn rolletje van Terence Stamp, al vond ik O'Halloran als Non daarnaast wat tegenvallen. Had liever Sarah Douglas wat meer ruimte gegeven denk ik dan. Maar, aan de andere kant, met de moeizame productiegeschiedenis in gedachte is het wellicht eigenlijk gewoon een enorm spektakelstuk dat de film er uberhaupt gekomen is.

En, minder tweede deel terzijde, het is nog steeds gewoon een grappige film die ook nu zowat vijftig jaar later nog weet te onderhouden. Ik vraag me af hoeveel van de tegenwoordige superheldenfilms dat halen.