The Ten Commandments (1956)

Na het zien van het tweede deel blijf ik toch wat ontgoocheld achter.

De overduidelijke trucages (bv. bij het tot stand komen van de Stenen Tafelen, het vuur en het scheiden van de zee) begrijp ik volledig. 1956 is niet de 21ste eeuw in mogelijkheden.

De theatrale dialogen en het bombastische acteerwerk storen me wel een beetje, maar niet om de film als slecht te bestempelen.

Beide zaken (overduidelijke trucages en het theatrale bombast) werken wel een beetje op de lachspieren en dat is jammer. De boodschap gaat er wat door verloren.

Wat me wel echt stoort, is het feit dat de film een serieus loopje neemt met wat in de bijbel staat en ook grote sprongen maakt in het verhaal. Ik verduidelijk dit met een aantal voorbeelden:

- Verzonnen personages als Nefretiri en Lilia: Lilia's rol is nog aannemelijk, maar vooral Nefretiri zorgt ervoor dat veel wendingen plaatsvinden die absoluut niet stroken met de bijbel (haar invloed op Mozes en Ramses ...).

- Sommige belangrijke personen krijgen slechts een bijrolletje. Hier denk ik bv. aan Aäron. Omdat Mozes absoluut niet welbespraakt is, gaat zijn broer Aäron mee om het woord te voeren. In de film loopt Aäron er echter wat verloren bij en is Mozes een redenaar van het hoogste niveau.

- De grote sprongen in het verhaal: van de 10 plagen komen er maar 3 aan bod (bloedwater, hagel, dood eerstgeborene); de nacht dat de dood door het land gaat, is wel heel sterk en beklemmend in beeld gebracht; dan volgt een veel te lange exodusscène; na de splitsing van de zee zit Mozes meteen op de Sinaïberg, maakt het volk het gouden kalf en volgt een veel te lange orgiescène; van de 40-jarige tocht wordt niks getoond, geen manna, geen Heilige Tent met de Ark des Verbonds, geen water uit de rotsen; meteen wordt de sprong gemaakt naar Mozes' einde als oude man die lijkt op Sinterklaas.

Ondanks de vele punten van kritiek blijft de film boeien. Ik ben dus blij de film gezien te hebben. Voor wie een groots epos met duizenden figuranten en spektakel in ware Hollywoodstijl wil zien, is dit een superfilm zoals bv. Troy er één is. Voor wie een bijbelgetrouwe film met diepgang wil bekijken, raad ik veeleer 'Moses' met Ben Kingsley aan.

3 sterren

"Hisorische accuraatheid" is bij het kijken van deze film het laatste van mijn zorg. In tegenstelling tot andere films over de oudheid is er geen bewijs dat de historische figuur 'Mozes' ooit bestaan heeft. Ook het verblijf van de Israëlieten in Egypte is volledig onbeschreven.

Het verhaal van Mozes werd wellicht rond 800 voor onze jaartelling neergeschreven en is vermoedelijk gebaseerd op het verhaal van de stichter van het Assyrische rijk zo'n 1500 jaar eerder.

Ik catalogeer de film dus als fictie. En in tegenstelling tot andere films in het genre wordt het hoofdpersonage niet overdreven geromantiseerd. Zo is het ook een pluspunt dat er niet diep ingegaan wordt op relatie tussen Neferiti en Mozes.

Je merkt dat de film ‘af’ is. De regisseur wou voor z’n magnum opus alle registers opentrekken: Enerzijds met grote massascènes, maar anderzijds met een oog voor de kleine details.

Wat een indrukwekkende dialogen ook. Soms herlas ik de ondertitels 2 keer om exact te snappen wat er gezegd werd.

Toch 2 puntjes van kritiek:

- De personages lijken nauwelijks te verouderen.

- Men had de film moeten beëindigen na het sluiten van de Rode zee, wat een echt hoogtepunt was. Het hele gebeuren na het wegtrekken uit Egypte is totaal oninteressant.

Op die manier had men de gewonnen tijd kunnen gebruiken om de 7 plagen beter uit te werken.

[quote]AGE-411 schreef:

[quote]goldendream schreef:

"Hisorische accuraatheid" is bij het kijken van deze film het laatste van mijn zorg. In tegenstelling tot andere films over de oudheid is er geen bewijs dat de historische figuur 'Mozes' ooit bestaan heeft. Ook het verblijf van de Israëlieten in Egypte is volledig onbeschreven.

Ik catalogeer de film dus als fictie.

Ik zeg niet of het wel of geen fictie is. Dat weet ik niet. Volgens mij steekt er een kern van waarheid in het grotendeels fictieve verhaal. Ik bedoel veeleer dat het jammer is dat er zoveel afgeweken wordt van het eigenlijke verhaal. Dat heb ik ook bij 'Troy', wat ik een heel sterke film vind. Ik vind het wel spijtig dat de film enorm afwijkt van de Ilias, wat heel zeker fictie is.

Het probleem is dat Troy te veel geromantiseerd is. Dat komt ook omdat men de hoofdrolspeler uit het originele verhaal (Homerus) degradeert tot kleine bijrolspeler.

Daar is deze film (gelukkig) van gespaard gebleven. Ik denk dat de regisseur echt wel de beste bedoelingen had met deze film. Getuige daarvan is ook z'n voorwoord.

Onlangs uitgebracht op een prachtige steelbook plus 4K. De oude versie uit de jaren 30 staat er ook nog op. Blijf het een indrukwekkende film vinden al vind ik de minserie ook erg mooi. Daarin zijn volgens mij de 7 plagen beter in verbeeld alsmede doorgang door zee heen, maar het kan ook een andere film betreffen. Anyway anno 1956 is het toch erg knap gemaakt. De 4K versie is ook een kleine meerwaarde. Geluid is niet veel anders dan de normale blu ray versie. Okay de 7 plagen worden niet volledig uitgebeeld (jammer) en ook het stuk waar hij van prins naar slaaf gaat gaat nogal vluchtig en vreemd. Daarin is het net alsof je een stuk mist. En dan hebben we het over een film van bijna 4 uur. Ook een beetje gek is het moment dat Mozes voor apenapen ligt in de oase en vervolgens een held is om de vrouwen te redden ja ja. Ik ken de bijbel zelf niet goed genoeg of het allemaal klopt. Zodoende is het relaas van Goldendream ook wel leuk om te lezen. Maar de film raakt mij wel en is een mooie voorloper van de andere klassieker Ben Hur uit 1956. O ja Mozes zien we steeds wat veranderen alleen die kerstmanbaard kan echt niet.

Film 4.0

Blu ray 4,0 (4K)

Geluid 4.0

Vandaag maar eens mijn 4k steelbook uit de verpakking gehaald en in de speler gestopt. Had de film ooit eerder gezien en was toen niet erg onder de indruk.

Dat ben ik wel van de prachtige transfer met warme Technicolor kleuren. Het deel voor de intermission vond ik wel sterk met een boeiende broederstrijd. De decors,,kostuums en massascenes zijn prachtig en het soms wat theatrale acteerwerk past wel bij het verhaal en de epische grootsheid.

Maar als Moses eenmaal met de boom gepraat heeft veranderd hij in een vervelende betweter en is zijn relatie tot de farao nogal ongeloofwaardig. Waarom Mozes niet vermoorden?

Enfin, met dat soort veel te serieuze bovennatuurlijke riedeltjes raak je mij snel kwijt.

De scene met het openen van de Rode Zee blijft indrukwekkend.

Episch maar dat dogmatische gedoe is gewoon niet mijn ding. Laat die mensen gewoon een feestje vieren.

3,5

Op klassiekerzondag viel deze keer de keuze op Cecil DeMile's The Ten Commandments. Wat helemaal te verwachten van deze film wist ik niet, net zo goed kon ik mij niet herinneren of ik de film ooit gezien had maar achteraf vermoed ik van wel, tevens vreesde ik, ondanks de goede beoordelingen en cijfergemiddeldes, toch wel een beetje de aanzienlijke speelduur van 3,5 uur. Maar goed, zien is weten en zodoende verdeelde ik de film over de middag en de avond, een stap die meteen al uitpakte als een goede zet want ja, 3,5 uur is natuurlijk toch wel een hele lange zit.

Maar van meet af aan maakt de film een goede indruk en heeft deze The Ten Commandments toch wel alle ingrediënten om een geslaagde en goede klassieker te zijn. Er is sprake van prachtige locaties, mooie decors, aankleding met veel oog voor detail, en ziet het er allemaal uit alsof er veel tijd en geld in is gestoken. Neem bijvoorbeeld de bouw van de stad onder leiding van Mozes, Het is in één woord allemaal prachtig te noemen en dat voor een film uit 1956. Een erg welkome verrassing is dan ook nog eens het verschijnen van Yull Brenner die het maar goed doet als de arrogante en achterbakse Ramses. Schrikken daarentegen is de acte de presence van Charlton Heston, oh nee toch niet hij, omdat ik het niet zo op de beste man heb als voormalig voorzitter van de NRA, maar het moet gezegd dat ook Heston zijn mannetje goed staat.

Het eerste deel van de film, waar we dus het opgroeien van Mozes zien, de ontmaskering als Jood en de daarop volgende verbanning, is interessant maar nog niet van het niveau dat het me aan de stoel gekluisterd houdt, sterker, door de lengte is het soms een beetje doorkomen. Voor beterschap hebben we toch echt de fase nodig die volgt na de pauze. Want het is toch echt het tweede deel waar Ramses en Mozes de degens kruisen om het lot van het Joodse volk dat de film voor mij tot volledige ontbranding lijkt te komen. Kostelijk is dan ook de botsing tussen de twee hoofdrolspelers en de ontkenning van Ramses op de 10 plagen die allemaal op hun manier fraai gebracht worden. Vooral de 10e plaag van de eerst geborenen is toch wel uitermate mooi gebracht en opgebouwd, en heeft toch wel een bijzondere prikkel. Net zo fraai is de daarop volgende uittocht, wat een grootse scènes, wat een mensen en wat een dieren, en wat een details, werkelijk prachtig. Om uiteraard natuurlijk uit te komen bij de Rode Zee en wat zich daar afspeelt, en dat is op zijn beurt toch ook weer prachtig gemaakt met dat vuur en die wolken en dat water. Het is voor de begrippen van 1956 fantastisch te noemen. En dan moet de titel nog plaatsvinden in de vorm van Mozes op de berg met de tabletten en het Gouden Kalf.

3,5 uur of niet The Ten Commandments verveelt geen moment en is Bijbel les 1.0 bij uitstek. En wat wist ik er nog veel van, niet raar overigens omdat ik op een Christelijke basisschool gezeten heb maar toch. Ik vond het eigenlijk wel leuk dat het weer eens opgefrist werd. En zo blijkt The Ten Commandments een meer dan sterke klassieker te zijn waarin goed geacteerd wordt, er goede muziek is, en aantal mooie dames, maar bovenal ziet het er allemaal piekfijn uit voor een film uit 1956.

de film na vele jaren weer bekeken en opnieuw de volle 3 1/2 uur in 1 ruk uitgekeken. Dat is op zich altijd al een heel goed teken. Het blijft een mooi verhaal, in kleur (de film is 70 jaar oud inmiddels) en voor die tijd is er een astronomisch bedrag aan besteed, volgens mij is het zelfs de duurste film tot die tijd. Dat heeft geresulteerd in een erg mooie film met hoogstaande speciale effecten voor die tijd. Het verhaal van bevrijding uit onderdrukking is van alle tijd en daar zit de kracht van de film. De goddelijke interventies dragen een extra dimensie bij. Prima acteerwerk van de hoofdrolspelers ook. Het is een klassieker die iedere filmliefhebber gezien moet hebben.

Cecil B. DeMilles “The Ten Commandments“ is een monumentaal bijbels fresco dat Mozes’ leven van prins tot profeet volgt, met Charlton Heston als iconische leider en Yul Brynner als zijn trotse rivaal Ramses. De film combineert gigantische decors, duizenden figuranten en baanbrekende effecten – zoals de iconische scheiding van de Rode Zee – tot een visueel spektakel dat decennia later nog indruk maakt.

DeMille balanceert tussen plechtige religiositeit en Hollywoodse melodrama’s, met theatrale dialogen en een moralistische toon die vandaag soms gedateerd aanvoelen. Desondanks blijft het bijzonder boeiend. Elmer Bernsteins bombastische score en het Technicolor-palet versterken de epische grootsheid, terwijl de cast – met Anne Baxter, Edward G. Robinson en Vincent Price – overtuigend acteert binnen DeMilles theatrale regiestijl. Als tijdscapsule van Hollywoods gouden eeuw en als visueel meesterwerk blijft “The Ten Commandments“ onverminderd indrukwekkend, ondanks zijn lange duur. 4/5

Gezien op Apple TV 4K en dat is toch een hele upgrade in vergelijking met mijn dvd.