The Land before Time (1988)

Het lijkt niet mijn filmavond te worden. Dit is schijnbaar een geliefde animatieklassieker. Eerlijk gezegd vind ik het ongelooflijk dat ik deze nog nooit eerder gezien heb, ondanks een jaren-'80-oorsprong en een kinderobsessie met dinosaurussen. Hoe dan ook, voor mij dus geen nostalgische gevoelens voor deze film, maar wel een hoop irritatie. Het idee is best leuk en het is ook wel grappig om allerlei soorten dinosaurussen voorbij te zien komen, met allerlei natuurgeweld eromheen. Mijn probleem is vooral dat het allemaal irritante kinderdinosaurusjes zijn in de hoofdrol, die zich ook stuk voor stuk gedragen als jengelende kinderen. Platvoet was al irritant, maar daarna komen Cera, die kamdinosaurus en al die andere ettertjes voorbij die nog veel irritanter zijn. Alleen die Fladder was nog enigszins te harden, en dat was vooral omdat ie meestal z'n harses hield. En dan kan het nog wel zo'n goedbedoeld verhaal zijn over vriendschap, en doorbijten bij tegenslag, en overleven zelfs als er een overdreven Tyrannosaurus achter je aan zit, maar voor mij was het voornamelijk irritatie.

Platvoet is voor mij geen puur jeugdsentiment, maar volgens mij heb ik dit vroeger wel gekeken als bijna ieder ander jongetje met een voorliefde voor dino's. Met de kijkbeurt nu kwamen bepaalde dingetjes me wel wat bekend voor. Maar ik beoordeel het dus als iets wat ik nu voor het eerst zag.

Echt heel goed is het niet, maar het vermaakt prima voor het dikke uur aan speeltijd. Je bent er zo doorheen en dat is positief en negatief, want echt een band wist ik niet met de karakters op te bouwen. Gelukkig is het allemaal redelijk basic met de zoektocht naar hun beloofde veilige gebied. Het is allemaal vrij braaf, ondanks dat er wel een paar volwassen momenten in zitten zoals met de dood van de moeder van Platvoet. Het gevecht met de T-Rex vond ik veruit het beste deel.

Visueel is het behoorlijk, zonder dat het imponeert. Het tempo logt wel hoog, er gebeurt heel veel en na een uur is het dan ook wel weer mooi geweest. Behoefte om de vervolgen nu te kijken heb ik niet.

3*

Als kind ben ik opgegroeid met deze films, maar mijn herinneringen eraan zijn opvallend vaag. In tegenstelling tot de meeste jongens op school heb ik nooit een uitgesproken dino-fase gehad, dus deze reeks heeft me eigenlijk nooit écht aangesproken. Mijn cassettes van The Swan Princess, The Little Mermaid en Thumbelina daarentegen zijn ongenadig mishandeld door de videorecorder. Achteraf gezien hadden mijn ouders mijn queerness misschien iets eerder kunnen vermoeden.

Toch voelde het als een pure nostalgietrip om deze opnieuw te bekijken. De openingsscène raakte meteen een snaar met een epische, emotionele score, mysterieuze settings en een bijna mythische, larger‑than‑life dinosaurus die het scherm volledig domineert. Zelfs als volwassene merkte ik dat ik er direct door werd meegezogen.

Wat opvalt, is hoe hard deze film eigenlijk is voor een jeugdfilm. Er zijn amper echt luchtige momenten: de personages verkeren bijna constant in gevaar. Dat werkt bijzonder goed, omdat de film zo een avontuur neerzet dat zowel kinderen als volwassenen kan grijpen, zonder het geheel te verzachten zoals een studio als bv. Disney wél zou doen.

En dan is er natuurlijk die ene scène. Die had me voluit aan het snikken. Niet alleen is dat specifieke moment intens verdrietig, de film verwerkt de verschillende stadia van rouw op een manier die voor een kinderfilm bijna ongewoon gelaagd aanvoelt. Juist de scènes erna maakten de grootste indruk, omdat ze zo pijnlijk herkenbaar zijn in hoe personages proberen om te gaan met verlies.

Deze film heeft eigenlijk geen enkel recht om zó diep te gaan, maar doet het toch.

4*

Herzien omdat ik een peuter heb. Echt mijn jeugfilm en nog 1 van mijn favorieten! Ik vind de film/tekeningen nog heel mooi en was zijn tijd al voorbij. Ik heb niks met de filmpjes van tegenwoordig. Verhaal is niet zo bijzonder met een helaas christelijk metafoor. "Mama heb jij de groene vallei wel eens gezien? Nee! Hoe weet je dan dat het er is? Sommige dingen zie je met je ogen en anderen met je hart" juist ja. In het verhaaltje wat er is (op zoek naar god) gebeuren wel spannende dingen en het gaat lekker vlot door. Een wat duister, minder kinderachtig filmpje over vriendschap, overleven en de zoektocht naar de groene vallei.

Na jaren weer herzien op SkyShowtime. Eén van mijn favoriete animatiefilms uit mijn kindertijd, god wat heb ik deze vaak gezien vroeger.

Geregiseerd door animator Don Bluth, die eind jaren ’70 Disney verliet en zijn eigen animatiestudio oprichtte. Zo worden ze niet meer gemaakt, met grootmeesters Steven Spielberg en George Lucas als uitvoerend producenten en de prachtige, maar bovenal emotionele score van James Horner.

Een verhaal over verlies, vriendschap en samenwerking dat zich afspeelt in een apocalyptisch landschap vol dorre grond, verdorde bomen, kale woestenijen en doornstruiken. Zelfs op mijn 38 jaar zat ik nog steeds bij een aantal scenes met tranen in m’n ogen. Gelukkig wordt dit goed gecombineerd met een aantal luchtere scenes. In de aftiteling krijgen we nog het mooie nummer If We Hold On van Diana Ross te horen.

Tijdloze classic voor jong en oud waar de ontroerende soundtrack enorm veel indruk maakt.