Scrooge (1970)

Kerst traditie geworden, 10 jaar op rij inmiddels al. Voor mij nog steeds de aller beste Scrooge/Christmas Carol.

Dat ben ik wel met je eens. Dit is zonder meer de beste Scrooge versie. Het enige jammere is dat er in gezongen wordt, dat is voor mij een minpunt, maar de sfeer maakt wel veel goed.

Scrooge is een groots opgezette, muzikale bewerking van het beroemde Kerstverhaal van de Britse schrijver Charles Dickens. Dit verhaal werd al meerdere malen verfilmd, waarbij de bekendste verfilming destijds toch wel de versie uit 1951 betrof, met daarin Alastair Sim als een voortreffelijke Scrooge.

De 33-jarige Albert Finney kreeg de taak om in Sim's voetsporen te treden, maar faalt hierin jammerlijk. Dankzij een flinke dosis make-up werd Finney ruim dertig jaar ouder gemaakt, maar zijn vertolking is dermate overdreven dat dit nog nauwelijks serieus is te nemen en daarmee ook vrijwel de gehele film naar beneden haalt. Scrooge was een oude man, maar Finney vertolkt hem als ware hij een Neanderthaler, met een vreemd loopje en continue een ietwat dwaze blik in zijn ogen. Als er een prijs was voor meest overdreven acteerwerk, dan had Finney hem dat jaar gewonnen. Dat is jammer, want voor de rest is Scrooge een prima film die visueel gezien nog altijd één van de betere versies is van Dicken’s verhaal.

De decors en kostuums zijn uiterst fraai en werden beiden genomineerd voor een Oscar, ook de muzikale score alsmede het liedje ‘Thank you very much’ werden genomineerd voor een Oscar. De musicalsetting werkt verassend goed bij een verhaal als dit.

De bijrollen worden ook goed ingevuld met David Collings als Bob Cratchitt, Michael Medwin als het neefje van Scrooge en Anton Rodgers als Tom Jenkins, een man van wie Scrooge nog geld tegoed heeft. De liedjes zijn erg aanstekelijk en het einde is erg vertederend. Het had echter een stuk beter kunnen zijn als Finney niet zo overdreven acteerde.

Heel aardig gedaan, mooie vormgeving. Als je eenmaal de ‘echte’ Finney ziet als jongeman, besef je dat de oude versie heel geloofwaardig is. En de enige keer dat je merkt dat je naar een film uit 1970 kijkt, is bij de bijzondere helscène. Overigens wist ik eigenlijk niet dat het een musical was, maar ook dat gedeelte is prima.

Waarschijnlijk mijn favoriet van alle verfilmingen van A Christmas Carol.

In Scrooge zien we Albert Finney als de titulaire knijpende, wringende, grijpende, schrapende, grijpende, begerige oude zondaar. Door zijn make-up ziet hij er een stuk minder menselijk uit dan in andere vertellingen van het boek en voor mij werkt dat echt. Het is uiteraard veel makkelijker om hem als een hebzuchtige klootzak te zien als hij er niet zo goed uitziet als Michael Caine of Bill Murray. Hij voelt echt aan als de gierige klootzak die hij is. Finney brengt ook een tastbare gekwelde blik in het personage die ik nog niet eerder heb gezien. De manier waarop zijn stem kraakt en hij voorover buigt in combinatie met het haar, de rimpels en de altijd natte mond is gewoon geniaal. Hij is niet de beste zanger ter wereld, maar dat is alleen maar passend voor het personage.

Het verhaal is al een paar keer bewerkt als musical maar deze is veruit de beste. De liedjes voelen groots waar ze groots moeten zijn, klein en teder waar ze klein en teder moeten zijn. De muziek en de teksten hebben een klassieke Broadway flair. Liedjes als 'I Like Life' en 'Thank You Very Much' zijn geweldig. De dansscènes lijken nooit misplaatst. Gewoon perfect gemaakt voor mensen die van musicals houden. En als je daar niet van houdt, dan wil ik niet eens met je in discussie gaan.

De sets, het karakterontwerp, de cinematografie en de camerabewegingen zijn perfect. De ondersteunende cast is niets dan indrukwekkend. Afgezien van een paar toondove acteurs hebben ze allemaal echt goede stemmen die bij de personages passen. Voor één keer had ik bijvoorbeeld helemaal geen moeite met de extreem sentimentele goedzak die Tiny Tim is. De Ghost of Christmas Past en Present zijn ook erg vermakelijk.

Het enige dat me weerhoudt van het geven van de volle 5 sterren is de derde akte. De toevoeging van die scène in de hel vond ik onnodig. De set ziet er ook een beetje te goedkoop uit en we hebben die scène niet echt nodig om het punt over te brengen.

Scrooge zal zeker elke kerst op mijn watchlist staan vanwege de geweldige vertolkingen, liedjes en sets.

Toen Scrooge 'I Hate People' zong, voelde ik dat echt diep in mijn hart.

4,5*

Humbug!

Op oudjaarsdag verder met het kerstfilm lijstje en dat werd deze Scrooge met als eyecatcher de naam van Albert Finney, verder wist ik er weinig van. Het verhaal is verder maar al te bekend en kan ik me een Muppet versie herinneren en meen ik ook Bill Murray te herinneren in één andere versie, maar dat geheel terzijde.

Duidelijk is het verhaal zoals ik al zei rond de knorrige Mr. Scrooge die maar weinig op heeft met kerst en al het goede van de mensen rond dit feest. Voor Scrooge telt maar één ding, zijn geldkist en wat er nog open staat qua leningen die onder heuse dreigementen en wurgcontracten worden teruggevorderd en dat doet Finney toch met alle sjeu en geklaag die de rol goed past. Daarnaast valt de film valt op als knap gemaakt met de geesten, de setting en de sfeer. Minpuntje voor mij is dan toch wel het veel zingen en de dansende mensen aangezien ik best wel een hekel heb aan musical, iets wat ik overigens niet wist aan de film aangezien die andere films ook geen musical elementen hebben zover ik nog weet.

Goed, niet dat dit nu een enorm debacle is want desondanks had ik de film willen zien en buiten het musical gebeuren vallen er nog genoeg andere dingen te genieten. Zoals reeds gezegd de sfeer, het contrast tussen alle armoede en blijheid tegenover de knorrige en rijke Scrooge, maar toch vooral het verhaal van Scrooge zelf die het licht ziet aan de hand van de tweede en derde geest en de oorzaak van zijn eigen verbittering inziet en vervolgens helemaal los gaat wat natuurlijk pure feel good is. Desalniettemin is het wel even een reminder hoe de meeste mensen het leven in de maatschappij van tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen en slechts kunnen klagen terwijl we in weelde leven en het goed genoeg hebben.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat er weinig aan op te merken valt buiten de musical elementen om scoort de film wat mij betreft een prima cijfer met een 3,5.