The Tailor of Panama (2001)

Een soort van James Bond film met een idioot bedachte en soms kluchtige verhaallijn die bovendien overkwam als een rotzooitje . Van enige actie bleek nauwelijks sprake, maar de personages waren boeiend en de dialogen mochten er zijn. Pierce Brosnan bewees dat de rol van geheimagent hem op het lijf geschreven was.

Een ijzersterk plot dat pas echt tot leven komt dankzij het briljante spel van de beide hoofdrolspelers. Pierce Brosnan steelt de show met zijn amorele en arrogante undercover-agent die zonder enige scrupules mannen onder druk zet en vrouwen het bed in praat; Le Carré geniet er duidelijk van om hem zo cynisch mogelijke dialoog in de mond te leggen, maar even prachtig is het hoe het acteren van Pierce Brosnan nergens om sympathie voor zijn verdorven personage vraagt. En Geoffrey Rush zit daar één stap achter (en soms ook vóór), ter plekke verzinsel op verzinsel stapelend en nergens knipperend met de ogen totdat hij beseft in wat voor een moeras hij zich heeft begeven. Humor te over (de scène waarin Osnard en de ambassadeur over de prijs onderhandelen!), en bij de ontmoeting in het bordeel zat ik in mijn stoel van het lachen even hard te schudden als Brosnan en Rush op het waterbed. Enige minpuntje is de ongeloofwaardige casting van Brendan Gleeson als Midden-Amerikaan, maar dat vergeef ik deze gitzwarthumoristische film graag. Een heerlijke verrassing.
        Interessante vraag: in hoeverre gelooft Osnard ook echt in de verhalen die Pendel hem opdist, en in hoeverre weet hij al vanaf het begin (of spoedig daarna) dat dat allemaal onzin is en gebruikt hij ze slechts om zelf met de eer en de miljoenen te gaan strijken en Pendel met de zwarte piet achter te laten? Misschien dat het boek daar uitsluitsel over geeft?

Misschien is het grootste probleem van The Tailor of Panama dat de film zo zwalkt tussen komedie, politieke intrige en satire, en van een script gebaseerd op John le Carre verwacht je ook wat meer diepgang. Toch is er genoeg goed en leuk aan, op zijn minst al het fraai getroffen karakter van Rush, en de even fraaie manier waarop hij die rol speelt.

De setting in Panama is op zich natuurlijk evident gezien de titel, maar aan de andere kant komt dat er behalve wat flauwe (archief?)beelden maar matig uit. Net als dat er nogal wat verhaallijntjes geopend worden, maar niet uitgewerkt. Voelt allemaal een beetje half/half. Toch is het een leuke film, misschien meer door het aparte ervan dan doordat er iets nou echt heel erg goed gaat.

Wellicht was het de bedoeling dat we het geheel zouden opvatten als scherpe kritiek op de Amerikaanse politiek - en dan vooral wat wel het military-industrial complex genoemd wordt. Oorlog is business voor Amerika. Maar als dat inderdaad de bedoeling was, dan is die volstrekt mislukt. Je zou van een regisseur als Boorman over de hele linie toch meer verwachten.

De kracht van de woordspelingen van de Engelse taal maken deze film al het aanschouwen waard. Rush steelt de show als de kleermaker die door zijn eigen voorstelling van zaken, zich gaat gedragen naar de norm van Brosnan, die hetzelfde, doordacht, neerzet richting superieuren. Onderhoudende film met wat losse eindjes, waarbij geld en corruptie in het politieke belang een grote rol spelen. Respect voor Jamie Lee Curtis...3,2*