Le Vieil Homme et l'Enfant (1967)

Heerlijke film, die een heel ander beeld geeft van de Oorlogsperiode. Geen schietende soldaten, maar een menselijke film over de relatie tussen een jongetje en een oudere man.

Het acteerwerk van de jongen en de oudere man (Michel Simon) is ijzersterk en de film is geschoten is mooi zwart-wit.

Soms dreigt de film in te kakken, maar daar staan prachtige (luchtige) scenes tegenover.

4*

Hele mooie film met een fantastisch acterend kereltje en een heerlijke oude brompot...

Weinig op aan te merken op Le Vieil Homme et l'Enfant. Een mooie sfeervolle film met uitstekende acteerprestaties van eigenlijk alle vier de hoofdpersonen (de jongen, de vader, de opa en de oma). Hierbij is vooral de interactie tussen de jongen en de opa uitstekend.

Een goede mix van leuke humor en meer aangrijpende drama zonder dat het neigt naar melodrama of meligheid. Ondanks dat het tempo soms wat inzakt, is er genoeg (visueel en inhoudelijk) om je aandacht vast te houden.

Schitterende kleine klassieker (all hail Criterion) met een mooi liefdevol verhaal door de ogen van een Joodse jongen die bij een oud echtpaar op het platteland moet leven.

Michel Simon is echt ge-wel-dig als de norse, anti-Semitische oude baas.

Maar de grootste troef van de film wat mij betreft was de weergave van een zomer op het rustige platteland. Perfect sfeervol gebracht.

Michel Simon als Pepe is geniaal als de ouwe brompot in dit meer dan aardig drama.

Michel Simon, in 1967 reeds een hele carrière achter de rug, is nog altijd even uitbundig en overtuigend als in bijvoorbeeld "Boudu sauvé des eaux" (1932 !) in een tedere film over de vriendschap tussen een oude man en een kind.

Sober en vooral heel natuurlijk verfilmd. Vooral de scènes op het platteland lijken echt.

Autobiografisch verhaal van Claude Berri (echte naam Claude Langmann), die zelf ooit het Joodse jongetje was dat naar het platteland werd gestuurd in het laatste jaar van de tweede oorlog. Hoe een oude man zich afkeert van zijn hardnekkige vooroordelen in contact met de jongen die hem door zijn naieve vragen tot rede brengt. Verder is het een prettige film met een gezapige sfeer, frisse dialogen en hartelijke scènes met centraal een paternalistische band tussen de jongen en de oude man, in een decor van eenvoudig dorpsleven dat al lang achter ons ligt. Michel Simon speelt de archetypische Fransman.

Mooie rol van Simon als de goeiige, gekke oom met zijn kenmerkende lachje. Dat hij daarnaast behoorlijk ongemakkelijke, doch uitgesproken politieke standpunten inneemt is een interessant uitgangspunt dat bovendien nog erg resoneert tegenwoordig.

Ik vond de toon niet altijd even consistent en bovendien had ik het idee dat ik niet alles even goed meekreeg. Eentje voor de herziening lijst.