They Call Me Mister Tibbs! (1970)

Het tweede deel waarin Sidney Poitier de rol van de correcte, degelijke, stoere maar ook gevoelige Virgil Tibbs speelt. Na "In The Heat Of The Night" laat Poitier zien dat het een echte karakter acteur is. Hij zet Mr. Tibbs vol overtuiging neer. Ik vind het een genot om naar te kijken. Het verhaal en het toch wat simpele camerawerk storen me totaal niet. Leuke film, mooi gemaakt. De funky soundtrack van Quincy Jones is ook, net als de voorganger, weer om je vingers bij af te likken.

Bijzonder vervolg op In the Heat of the Night.

Bijzonder omdat het eigenlijk allesbehalve een vervolg is. De enige overeenkomst is de terugkeer van de hoofdfiguur, politieman Virgil Tibbs, wederom voortreffelijk gespeeld door Sidney Potier.

"Mister Tibbs" speelt zich opvallend genoeg af in het San Franciso van de jaren 70. Blijkbaar heeft Tibbs een carrière-move gemaakt, aangezien hij in de vorige film nog in Philadelphia werkte. San Francisco staat bekend als een liberale stad, wat in deze film duidelijk naar voren komt.

Opvallend is dan ook dat het hoofdthema van de vorige film -racisme - hier vrijwel niet meer aan de orde is. Eigenlijk is dit een doodgewone politiethriller waarin een detective een moord oplost.

Dat maakt deze film enerzijds een stuk minder beladen en dramatisch, maar anderzijds biedt het Poitier meer ruimte. Hij is hier niet langer de verpersoonlijking van zijn ras, maar gewoon een mens van vlees en bloed. Poitier krijgt meer ruimte om het karakter van Tibbs, dus ook diens zwakheden te tonen. Zo komen we er achter dat Tibbs het thuis met zijn gezin niet zo geweldig voor elkaar heeft, en dat hij bijvoorbeeld weinig grip op het gedrag van zijn ontsporende zoontje heeft.

Poitier is ijzersterk, maar helaas is er deze geen keer Rod Steiger om hem minstens zo sterk tegenspel te bieden. Landau en Zerbe doen het prima, maar zijn niet half zo goed als Steiger in "Heat of the Night".

Alles bij elkaar toch een goede thriller, waarin het San Francisco van de jaren '70 door regisseur Douglas sfeervol in beeld wordt gebracht.

Verhaal kwam toch te standaard op me over in een tijdperk waar je om de haverklap detectiveseries kan bekijken die ingenieuzer in elkaar zitten. Hiermee wil ik overigens geen kritiek geven op de acteerprestatie, ben een fan van Poitier en hij doet het hier ook goed, maar er is geen enkel ander personage waar je toenadering tot krijgt.
Het zijn de materie en de manier waarop alles in beeld gebracht wordt die dit wat doordeweeks laten aanvoelen. De politieke invalshoek rond het personage van Landau liet me warm noch koud en ook de familiale problemen leken er wat op het laatste moment bijgesleurd, een paar vermanende tikken en een emotionele uitbarsting voor wat niet opgeruimde LEGO-blokjes, kom nou - natuurlijk staat dit symbool voor de moeilijke omstandigheden waarin Poitier z'n vaderrol moet invullen maar vond het op dit punt gewoonweg niet diep uitgewerkt.

Ik sluit me aan bij de voorgaande schrijvers. Degelijke thriller, met een uitstrekende Poitier. Toch haalt het helaas nergens de sfeer en diepgang van In the Heat of the Night. De ontknoping is dan wel weer wat beter. Ik vond de sigarenscene trouwens hilarisch! ***

Leuke film maar stukken minder dan in the Head of the Night

Matige film waarin het personage van Sidney Poitier uit In the Heat of the Night zijn terugkeer maakt. Deze keer compleet met gezin, waar dan ook een deel van de tijd aan gewijd wordt. Zo is er een leuke vader-zoon-scene die tegenwoordig niet meer door de beugel zou kunnen. Het plot is vrij saai en weet de aandacht moelijk vast te houden. Ook krijgt Martin Landau wel erg weinig te doen, behalve dan op het einde.

Inderdaad een stuk minder dan de vorige, maar nog steeds vermakelijk. Ik blijft de personage Tibbs heel erg vet vinden en voor mij is Portier de ster van de film. Wel een beetje raar dat hij nu opeens een gezin heeft en in San Francisco zit i.p.v Philadelphia, maar goed. Zoon-scene was grappig, maar vond de thuis-scenes over het algemeen iets minder boeiend. Niet echt toevoegend.

Overigens als je Portier tegenwoordig vergelijk met Landau dan valt het op hoe Portier er nog redelijk hetzelfde uitziet terwijl Landau er veel ouder uitziet.

3*

Wie in een encyclopedie het lemma screen presence opzoekt zal daarbij vermoedelijk een foto van Sidney Poitier aantreffen – en hij is dan ook bijna de enige reden om deze film te bekijken, want het verhaal is dertien-in-een-dozijn, de regie is ongeïnspireerd en de twee achtervolgingsscènes zijn niet slecht maar voegen ook niet veel toe. Martin Landau en Anthony Zerbe doen hun best met hun personages en zorgen nog voor wat tegenwicht, maar zoals rick@themovies hierboven al betoogt is het eigenlijk onduidelijk waarom Poitier hier Virgil Tibbs moet heten, aangezien zijn huidskleur totaal geen issue is en de hele racisme-thematiek van In the heat of the night ook geheel afwezig is. Al met al feitelijk een overbodige onderneming.

Een hele achteruitgang na In The Heat of the Night. Het enige wat goed is zijn de acteerprestaties en dan met name die van Sidney Poitier. Het verhaal is niet echt boeiend en veel te simpel.

Overbodige film.

2 sterren

Misschien is het omdat ik In the Heat of the Night (Film, 1967) niet heb gezien en er geen idee van had dat dit het vervolg was! Ook blijkt de titel van deze film geleend uit die eerste film. Maar ik heb best genoten van dit vrij traditioneel politie-misdaaddrama rond de moord op een prostituee genaamd Joy Sturges en een subplot wat het gezinsleven van Virgil Tibbs betreft. Niet heel bijzonder, meeste dingen heb je eerder gezien. Tja het is een alledaagse detectivefilm! Maar hier en daar zijn er een aantal leuke momenten. Op de achtergrond spelen er wat multi-etnische onrusten maar die worden erg veilig vermeden. Het acteerwerk van met name Sidney Poitier, maar ook de rest van de cast was overtuigend en goed. Tja...zoals ik al liet weten is het misschien omdat ik niet de Oscar-winnende, eerste film zag maar ik vond de film niet heel slecht.