Sharasôju (2003)

Volgens mij is het 'haar', Wibro!

Deze film vanavond nog maar eens een keer bekeken. Ik had toch het idee dat bij mijn eerste kijkbeurt toch het nodige ontgaan was. En dat was ook zo. Het hele verhaal is mij nu volkomen duidelijk.

Met de wijze van filmen door Kawase heb ik toch wel enige moeite. Ik had namelijk niet het idee dat ik naar een speelfilm, maar eerder naar een documentaire zat te kijken, gemaakt door een filmploeg die een reportage aan het maken was over het reilen en zeilen van een familie in Nara.

Niettemin vond ik dit toch wel een erg warme film, waarin best wel goed geacteerd werd. Daarom vind ik een verhoging in waardering van 2,0* naar 3,0* niet meer dan normaal.

Halve punt erbij. weet na zoveel jaar nog waar het over ging en hij is blijven hangen.

Dit is zo'n film waarbij ik de helft van de tijd met open mond en betraande ogen zit te kijken . Wat een vakmanschap zeg. Camerawerk is formidabel en de acteurs zou je het liefst in je armen willen nemen. Sterke opbouw ook waarin alleen de gemoedstoestand van de personages centraal staat en waardoor je werkelijk getracteerd wordt op een prachtige finale tijdens het festival en langzaam weer weg wordt geleid van een intieme eindscene alsof de camera een beschermengel is die zijn taak volbracht ziet. Geniaal!

apart dat een film waarbij bijna alles in het midden wordt gelaten toch zo weet te ontroeren, misschien omdat het veel ruimte geeft voor eigen invulling... ik zat in gedachte opeens terug in mijn jonge tiener jaren bijvoorbeeld, ergens halverwege de film, terwijl er toch geen enkele overeenkomst zit tussen het gezin in de film en mijn eigen leven... erg apart.

Shara is écht een film van Kawase: dijnende cameravoering, spaars gebruik van muziek, documentair-achtige inkijkjes in de levens van de personages, emotionele uitbarstingen gecounterd met veelzeggende zwijgende blikken. Bij herkijk moet ik wel concluderen dat ik een beetje last heb van enkele plotontwikkelingen, waardoor die andere Kawase toch mijn favoriet blijkt (The Mourning Forest).

In de herziening!
Japanse film met een zeer bijzondere ietwat mysterieuze sfeer.
5 jaar na de plotselinge verdwijning van Kei hangt er nog een zweem van onverwerkt verdriet, bitterheid en onuitgesproken geheimen en dan zo'n half uur voor het einde slaat de sfeer abrupt om en verandert de film in een ode aan het leven.
Één van de meest bijzondere en imponerende Japanse films uit de 21ste eeuw.
Meesterwerkje!

Mooi. Vooral het begin en het einde van deze 'Sharasojyu' zijn prachtig - sfeervol, sterke cameravoering (vooral het volgen door de steegjes) en mysterieus. Tussendoor sleept de film soms een beetje, waardoor m'n aandacht soms wat verslapte. Toch best een bijzondere ervaring. Ik verwacht dat een herziening meer kan bieden. In principe is dit mijn type film wel. Niet teveel vertellen, zelf dingen invullen en visueel overdonderd worden. De dans / regen scéne is een hoogtepunt, net als de tranen van Shun na de bevalling. Ja, mooie film die alleen zo nu en dan wat impact miste. Dikke voldoende voor nu.

Kawase filmt mensen en als het ware ook geluiden, stiltes... waardoor deze film een heel mooie natuurlijkheid uitstraalt.
Barstensvol emotie doorheen de ganse film, om het even wat er in beeld komt. Eenvoudig en wars van oversentimentaliteit. Warm wanneer de nadruk wordt gelegd hoe het leven verder gaat en hoe ondanks het leed de kracht wordt gevonden om mee te doen aan wat het leven aan vreugde kan schenken.
Weet niet wat de mooiste scène is in de film maar de lange Bashara-dansscène en de bevalling, met de jongen in close-up zijn toch prachtige passages. Alleen heel kundig camera-en regieweerk kan hier voor zorgen.
Mooi.