Along Came Polly (2004)

Had al een tijd geen film meer gezien met Philip Seymour Hoffman, mijn favoriete acteur, dus ik besloot deze eens te kijken. Een luchtige romcom op zijn tijd is best leuk. Nu had ik beter moeten beseffen dat dit een Ben Stiller-film is en dat dat meestal weinig soeps betekent. Wat mensen leuk vinden aan gorigheid en poep- en piesgrappen, ik zal het wel nooit begrijpen. Echt afschuwelijk niet grappig.

De rest van het plotje is ook flinterdun. De film wil een soort 'controlfreak-guy en losbandige go with the flow-meid' tegenstelling maken maar dat komt er maar nauwelijks uit. Blijft over een oerstandaard romcomverhaaltje, maar dan met meer flauwe vervelende gorigheid.

En vooruit, Philip Seymour Hoffman, makkelijk de beste factor in deze film. Ik heb die man nog nooit iets slechts zien doen.

1*, dat halfje extra is voor hem.

Vond ik inderdaad ook al. Ik dacht het 'zo'n soort film' zou worden, maar nee dus.

Ik ben toch wel easily entertained als het gaat om visuele humor. Ik moet dan ook erg hard lachen om Hoffman die valt op een dansvloer of Stiller die haar in zijn gezicht gezwiept krijgt tijdens salsa. Daarbuiten is het een aardige komedie, al is de relatie tussen de karakters van Aniston en Stiller nogal ongeloofwaardig; na zo'n ramp van een eerste date zou je toch denken dat je elkaar nóóit meer wilt zien. Maar goed, vermakelijk genoeg.

Typisch rollen van beide hoofdrolspelers. Veel te veel flauwe scènes. Azaria en iets minder Hoffmann redden de film deels.

Feelgood movie met over-acting..... Dat laatste is jammer, hou ik niet van... Natuurlijk geen diepgang, maar

Grappige film, goed geacteerd van de fret en de rest

Along Came Polly is een simpel verhaaltje maar leuk uitgevoerd. Prima mee vermaakt en daarna weer gauw vergeten.

Reuben Feffer (Ben Stiller) is risicomanager bij een grote verzekeringsmaatschappij. Hij is niet alleen een risicomanager op zijn werk. Ook in zijn privéleven vermijdt hij zaken die als riskant te boek staan. Als je bijvoorbeeld zittend aan de bar een greep doet in het bakje met pinda’s, dan kan en zal hij je vertellen dat de pinda’s in het bakje al door 12,9 ongewassen vingers zijn betast. Hij kan en zal je ook vertellen dat van elke 1.000.302 mensen die met de ondergrondse reizen er eentje tussen zit die onvermijdelijk van het perron valt. Reuben eet geen pinda’s in een bar en Reuben reist niet met de metro. Wat Reuben echter niet heeft voorzien en niet kan verklaren is waarom zijn vrouw met wie hij pas een dag is getrouwd tijdens de huwelijksreis met de duikleraar het bed induikt.

Als schrijver en regisseur John Hamburg deze neuroot vervolgens de chaotische Polly laat ontmoeten ontstaat een komische feelgoodfilm. Een leuke film met grappige scènes. En aangezien het een film is met Ben Stiller ontbreekt de fecale humor natuurlijk niet. Heel plat, maar ook grappig. Inhoudelijk stelt het allemaal niet veel voor. De lovestory verloopt met inzinkinkjes en oplevinkjes zoals dat in een feelgoodfilm gangbaar is. Naast de verhalende hoofdlijn loopt nog een overbodige zijlijn waarin Reuben worstelt met de kredietwaardigheid van een risicovolle ondernemer. Slordig uitgewerkt en niet bijster amusant.

Stiller en Jennifer Aniston zijn de smaakmakers van de film. Vet aangezette personages zoals dat hoort in een simpele komische feelgood. Leuk. Verder nog bescheiden rollen voor Debra Messing, Brian Brown en Alec Baldwin die allemaal zo hun momentje hebben maar geen van allen veel indruk maken. Philip Seymour Hoffman heeft als de schaamteloze vriend van Reuben een iets groter aandeel in de film en bevalt beter. Een goed gevulde film dus. En een vermakelijke film die met een speelduur van anderhalf uur wat mij betreft precies de juiste lengte heeft.