L'Amore in Città (1953)

18 Februari komt hij uit in Engeland (via Optimum)!

L'Amore In Citta [DVD]: Amazon.co.uk

9 en 12 maart draait de film in het Filmmuseum in Amsterdam. Dit in het kader van de heruitbreng van "Professione: Reporter" van Antonioni draaien ze z'n eerste drie films ook, waaronder deze.

Fijn, want die ken ik ook nog niet en kunnen we ook gelijk een mij onbekend stukje Fellini zien!

Een omnibus film, net gezien in het filmmuseum. Weinig 'Amore', maar meer neerslachtigheid, zelfmoord en stuurloosheid.

Het start met "L'Amore che si Paga" van Carlo Lizzani en eerlijk gezegd weet ik nu al niet meer wat dit voor segment was....

"Tentato Suicido" van Michelangelo Antonioni is wellicht behoorlijk confronterend, maar inhoudelijk komt het een beetje rommelig en gratuite over. Antonioni componeert hier al wel mooie beelden met veel nieuwbouwlocaties en een mooie trapscene bij de Tiber.

"Paradiso per 4 Ore" van Dino Risi deed me erg denken aan "Il Posto" van Olmi, omdat dit segment vooral bestaat uit dansende jeugd op een avondje uit. Het is aanstekelijk, maar niet heel bijzonder.

"Agenzia Matrimoniale" van Fellini is een stuk - hoe kan het ook anders- luchtiger van toon. Het begin tenminste dat heel zwierig is in de gangen van een groot gebouw waar de hoofdpersoon op zoek is naar het huwelijksbureau uit de titel. Met springende kinderen en een zeer dynamische camera betekent dit het eerste hoogtepunt van de film; deze vroege Fellini. De tweede helft van het segment concentreert zich op een potentiële bruid, die onzeker en zoekende is. Het bloedt een beetje dood na dat zwierige begin.

"Storia di Caterina" van Maselli & Zavattini is een inhoudelijk aangrijpende episode over een arme werkster die haar zoontje niet kan onderhouden en hem te vondeling legt, maar wroeging krijgt. De uitwerking is echter lusteloos en goedkoop en nogal een ongeinspireerde vertoning. Nog niet wetend wat dan komen gaat...

"Gli Italiani si Voltano" van de mij onbekende Alberto Lattuada is een zeepbel, maar wat voor eentje. Een ode aan de Romeinse vrouwen. De film (vrijwel zonder dialoog) volgt vrouwen, mooie vrouwen en mooiere vrouwen (en minder mooie ook trouwens). Het is een jazzy filmische compositie waarin vrouwen luiken openmaken, de deur uitkomen, aan een ijsje likken, babbelen, damesbenen die uit een auto stappen, een wulpse dame op een scooter, wiebelende billen en vooral veel puntige borsten (de mode was blijkbaar een Madonna/Gaultier avant la lettre). En alle mannen in Rome kunnen hun hoofd er niet meer bijhouden van zoveel moois. Het gaat nergens over dit stuk, maar het is inventief en anders dan anders. Een leuke uitsmijter.

Het filmmuseum vertoonde de Antonioni en Fellini episode op 35mm film en de rest digitaal. Waarschijnlijk van die optimum DVD (?). De kwaliteit daarvan vond ik niet geweldig, erg donker namelijk.

Het was blijkbaar gezond om deze film te maken, want wat opvalt is dat de cineasten van dienst opvallend oud werden. Fellini valt wat uit de toon, hij werd 73. Maar verder: Zavattini werd 87, Maselli werd 90, Risi, Lizzani en Lattuada werden 91 en Antonioni werd 94. De opvallend veel jongere Francesco Maselli leeft nog steeds en is 90 jaar.

Blijft opvallend hoe populair dit soort omnibusfilms in Italië waren. Ik heb al een aardige rij gezien, maar er zijn er nog veel meer.

Deze presenteert zich als het eerste nummer van een visueel tijdschrift. Een beetje een maffe manier om de film een stijlthema mee te geven en dat Liefde in de stad moet je ook nogal breed zien.

Lizzani in het eerste filmpje en Antonioni in het tweede blijven het dichtst bij dat tijdschrift-idee. Het zijn fictie-reportages over prostitutie en zelfmoord. Beide komen door de vorm geforceerd over en de pogingen om het thema te vermenselijken komen niet erg uit de verf. Hier en daar bij beide een mooi shot, dat wel.

Risi bekijkt dansende jonge mensen in 1953 en is een stuk beter. Jongens die soms met bravoure en soms wat verlegen meisjes ten dans vragen. Meisjes die blijkbaar af en toen met een van hun ouders(!) naar dat soort plekken gingen. Mooi gefilmd met gevoel voor ritme.

Fellini lijkt hier al veel rijper als regisseur dan Antonioni. Zijn segment maakt van de hoofdpersoon en journalist en haakt aan bij het thema door de voice over in het begin. Opvallend genoeg is zijn segment op zijn fraaist als hij nog op zoek is naar het huwelijksbureau waar hij een reportage over wil maken. Dat is een schitterend kijkje in een appartementengebouw in een oude wijk in Rome, waarbij de camera in diverse huishoudens naar binnen gluurt en we van alles meekrijgen van de levendige gangen. Het tweede deel van zijn segment is lang zo leuk niet, maar toch is Fellini's segment wat mij betreft het sterkst.

Het filmpje van Maselli en Zavatini is typisch Zavatini. Die man is het beroemdst omdat hij de scriptschrijver was van neorealistische films van Vittorio De Sica met als bekendste voorbeeld Ladri Di Biciclette. Dit verhaal is sterk verwant aan die beroemdere film. Maar om twee redenen is het een stuk minder. Ten eerste voelt het bijna als een samenvatting van een eigen losse film die Zavattini ooit had willen maken. Het is hier het langste segment, maar voelt nog steeds te kort.Ten tweede worden De Sica's stijlvastheid en gevoel voor timing echt enorm gemist. Wat langer en met De Sica als regisseur en dit had een parel kunnen zijn.

Het laatste filmpje is een leuk idee, maar Lattuda mist ritmegevoel om er echt een topper van te maken. Maar fijn was het zeker. En lekker luchtig in vergelijking met de meeste andere filmpjes.

Met het magazinethema heeft het inmiddels helemaal niks meer te maken. Toch eindigt het het met een afkondiging van de eerste uitgave. Een tweede kwam er niet.

Deze film dankt zijn "faam" vooral aan dat er vroeg werk van Antnioni, Fellini en in mindere mate Risi in te vinden is. Tegelijk is het ook wel een film die met een been in het neorealisme zit en met het andere er graag uit lijkt te willen stappen. In die zin niet alleen een aardig tijdsbeeld van Italië, maar ook van de Italiaanse cinema.

De filmpjes zijn wisselend van kwaliteit, soms zelfs binnen de kortfilms zelf.

"L'Amore che si Paga" van Carlo Lizzani vond ik eigenlijk wel het beste deel direct. Dat praten tegen de camera werkte wonderbaarlijk goed, de sfeerbeelden van Rome bij nacht, dat prachtige shot waarin een camera uitzoomt uit een krot. Erg fijne intro.

"Tentato Suicido" van Michelangelo Antonioni lijkt enigszins op het voorgaande filmpje maar is qua sfeerbeelden minder boeiend. Veelal kale locaties. Soms aardige shots van nieuwbouwwijken en ook als één van de personen vertelt hoe ze werd meegesleurd in de Tiber en de camera dan dat water volgt is mooi gedaan, maar als geheel wat onevenwichtig en niet boeiend genoeg.

"Paradiso per 4 Ore" van Dino Risi vond ik de minste. Visueel erg saai met veelal grijze tinten en de locatie is ook niet aansprekend. Wel redelijk nog als sociologisch schouwspel maar na vijf minuten is alles wel gezegd en volgt er niets nieuws meer.

"Agenzia Matrimoniale" van Fellini kent een leuk begin in dat appartementenblok met een zwierige camera steeds een inkijkje in allerlei woningen. Frivool en vermakelijk. Het tweede deel echter gaat als een nachtkaars uit.

"Storia di Caterina" van Maselli & Zavattini is allicht het beste filmpje maar soms erg vluchtig geschoten. Hier had echt meer tijd voor genomen mogen worden, want dat heeft deze kortfilm wel verdiend. Jammer.

"Gli Italiani si Voltano" van Alberto Lattuada is een leuke afsluiter, lekker fris en ongedwongen met die muziek en de beelden van allerlei mooie vrouwen en vooral mannen die daarnaar gluren. Maar ook dit filmpje duurt simpelweg net te lang.

Al met al genoeg moois en genoeg saais. 3,0*.