The Trip to Bountiful (1985)

Braaf en ongeïnspireerd drama, er wordt wel goed gespeeld.

Een erg gave film, die ik vele jaren geleden heb gekeken en die me nog altijd is bijgebleven. Diezelfde schoondochter die haar eerst het leven zuur maakte, gaat met haar mee terug naar haar geboorteplaats.. Zou hem graag weer eens kijken

Een prachtige film, vol met emoties die zo raak zijn weergegeven, geweldig gespeeld. Een film die me echt helemaal in zijn greep had en me raakte.

Een zeer goed gegeven dat spanningen en emoties inhoudt maar waar ik me in het spel van de acteurs niet kon vinden.

In de beginne vond ik de overacting, vooral van Geraldine Page, echt storend. Zo zie je maar hoe appreciaties kunnen verschillen, want Geraldine won met deze rol een Oscar.

Knap laatste beeld met de hobbelende auto als metafoor voor de wellicht onopgeloste familiale strubbelingen.

Knap drama met prachtige vertolkingen. Er is vaak gezegd geweest dat de Oscar die Geraldine Page met deze rol won, meer als een soort oevreprijs moest worden gezien en dat dit niet haar beste rol was, maar ik vind dat ze de Oscar, ondanks de stevige concurrentie van o.a. Whoopi Goldberg ("The Color Purple") en Meryl Streep ("Out of Africa") zeker verdiende. Ze speelt de rol van mevrouw Watts zeer overtuigend. Deze film liet me niet onberoerd en bleef nog lang nazinderen.

Nostalgisch, maar ook gedateerd. Gebaseerd op een toneelstuk uit 1953.
Het draait vooral om Geraldine Page en 'haar' nostalgie.
Nou houd ik op zich wel van kleine films en uit toneelstukken zijn erg goede films voortgekomen, maar deze film heeft niet zoveel te bieden. Het verhaal is te mager en filmisch stelt het erg weinig voor.
Het is een nogal tragisch verhaal, over een vrouw die veel ellende heeft meegemaakt en nu zo goed als in gevangenschap leeft met haar vreselijke schoondochter en haar slappe zoon. Ik voelde vooral medelijden, en wenste die arme vrouw een beter leven. Haar nostalgische trip was mooi maar erg kort en jammer voor haar kwamen haar zoon en schoondochter het feestje al snel versjteren.

Natuurlijk een vreselijke oude-tutten-film (deels), maar het n zeer langzaam uitgesponnen laatste uur, met vrijwel alleen Page in beeld en aan het woord vond ik toch wel bijzonder. Mooie rol. Deed enerzijds wel denken aan de Ballade van Narayama (stijfkoppige bejaarde wil sterven waar zij zelf wil) die kort ervoor de Gouden Palm won.

Qua Oscars zit Page in de tijdspanne met Katharine Hepburn (On Golden Pond) en Jessica Tandy (Driving Miss Daisy) - zo'n soort film dus. Eigenlijk wel eens lekker tussendoor. Opvallend ook dat de Jaren 40 in deze tijd dus heel anders (kleiner, kaler) worden uitgebeeld dan de Jaren 40 ín de Jaren 40 zelf.

Mijn Oscar-winnaressen lijstje wordt nu toch tamelijk overzichtelijk: A Touch of Class (Glenda Jackson '73) ligt namelijk klaar.