Blood Alley (1955)

Eigenlijk is deze Blood Alley op alle fronten te stom voor woorden. Patriottist John Wayne was aanvankelijk alleen producent als eigenaar van Batjac Productions, maar nadat Robert Mithchum van de set werd ontslagen na een handgemeen met een crewlid, Gregory Peck voor de hoofdrol bedankte en Humphrey Bogart teveel geld vroeg (en hij had toch al The African Queen gemaakt, die hier op veel fronten op lijkt), wilde Wellman alleen verder als Wayne zelf in de rol van kapitein Wilder zou stappen.

Dat heeft hij geweten. Deze volledig in Amerika geschoten avonturenprent staat bol van clichés tegenover China en Chinezen en is een misselijkmakend staaltje anticommunistenpropaganda bovendien. Wayne staat natuurlijk bekend als chauvinist en net als in zijn zelfgeregisseerde oorlogspropganda The Green Berets straalt dat hier van af.

Alle Chinese communisten zijn boeven van de bovenste plank. Dat weet kapitein Wilder ook: hij zit al zo lang gevangen in een rode cel dat hij langzaam gek wordt. Maar dan wordt hij ineens bevrijd door een Amerikaanse dame. Of de onbevreesde zeeman haar en zo'n 180 inwoners van het dorpje Chiku Shan (kom op, really?) even onder het juk van kameraad Mao vandaan wil helpen. Op een gammele stoomtuffer moet hij door de straat van Formosa varen (tussen Taiwan en China), richting het Britse Hong Kong. Mét de Amerikaanse dame én de 180 Chinezen.

O ja, er varen ook nog eens heel veel communiste boten in de straat van Formosa, of hij die ook nog even wil ontwijken. Het allerpijnlijkste aan Blood Alley is het feit dat de meest belangijke Chinese personages worden gespeeld door Amerikanen. Paul Fix speelt een dorpsoudste, met slechte make-up en samengeknepen oogjes. Het accent waarvan hij meent dat het Chinees klinkt is zum janken. Maar dat is nog beter dan Mike Mazurki als Big Han, want hij neemt niet eens de moeite om Chinees over te komen.

Dan het avontuur zelf. Dat is eigenlijk nog hetgeen deze film drijvende houdt. Eigenlijk is dat nog aardig vermakelijk zelfs. Jammer dat de pret daarnaast gedrukt wordt door de plichtmatige liefdesrelatie tussen Bacall en Wayne.

Het is moeilijk dus om de entertainmentwaarde te herkennen, tussen de belabberde casting, de propagandistische en chauvinstische boodschap (alleen een kapitalistische Amerikaan kan de Chinezen redden!) en de opgedrongen romance door. Een nipte 2,5 ster, omdat alle genoemde minpunten bijna onder de noemer: zo-doorzichtig-slecht-dat-het-grappig-placht-te-zijn vallen.