Malpertuis (1971)

Dank u. Hopelijk is het de originele Cannes versie en niet de veel mindere Nederlandse versie.

Ik ben bang dat het de Nederlandse versie is (Cannes versie in SD).

Specs

Doodjammer dat Kümel zijn beste versie afwees. Als die in SD is, heb ik geen interesse. De prachtige sfeervolle muziek van Georges Delerue ontbreekt quasi volledig. En ook de montage is een stuk minder.

Toch bedankt voor je moeite.

En met de sprekende ogen van Susan Hampshire uit een Vlaamse film, bereik ik veel eerder dan verwacht het einddoel van deze challenge, al ga ik op mijn gemakje door (leer mij Joolstein en zijn nachtdiensten kennen, dit is nog niet genoeg, als ik zou willen winnen. Maar de geschiedenis leert dat daar meestal iets filmdipperigs tussenkomt )...

Van Harry Kümel zag ik eerder Les Lèvres Rouges (1971), en die beviel me ondanks enkele aanmerkingen heel prima. Die heb ik hier ook, en de nasynchronisatie is er een van. De dub van Malpertuis (1971) is vreselijk, en veel voice acting voelt gewoon wat amateuristisch, alsof iemand op tijd voor de lunch klaar wilde zijn in plaats van zich ècht inleven in de emotie van de scène. Orson Welles Vlaams horen hijgen (Excuses, heer Kümel) terwijl het duidelijk niet helemaal gelijk loopt, voelde ook behoorlijk spaghettiwestern. Om van de knabbel en babbel geluiden die ze in de gangen van Cassavius' landhuis horen, nog maar te zwijgen.

Verder valt er nochtans genoeg te genieten in dit sfeervol kleurrijke, mysterieuze en bizarre raadsel van een film, al ben ik ook benieuwd naar de Cannes versie met muziek van ene Georges Delerue waar een aantal het over hebben op de pagina van de film zelf, en die door Kümels hermontage niet meer paste. Volgens Mac Hammer Fan is "de Cannes versie - in het Frans - een absolute must!". Ik zal er geen DVD voor op gaan snorren, maar als ik de kans ooit krijg houd ik me wel aanbevolen.

Maar de Vlaamse dub kan ik gewoon niet meer geven dan 3*, hoe graag ik ook zou willen voor alles wat er wel echt tof aan is. Zonde, want wat heeft het een potentie...

3*

Bij: Horrorchallenge 2021

Bevreemdende, surrealistische film met Welles die als een soort Linda Blair-lookalike op zijn sterfbed ligt.

Het verhaal over zijn op zijn kapitaal beluste familie is bewust onsamenhangend en wordt door Kümel al even vervreemdend in beeld gebracht, met prachtige kleuren, groothoeklenzen en bizarre composities.

Uiteindelijk trekt Kümel tot tweemaal toe het laken onder je vandaan en blijf je als kijker behoorlijk beduusd achter.

Beetje vreemd, maar best lekker.

4*

Ik zag de vlaamse versie. Binnenkort de Cannes cut maar kijken.