Die Freudlose Gasse (1925)

Prachtige film met een jonge mooie jonge Garbo!!

Vooral niet letten op de idiote IMDB comments die gebaseerd zijn,blijkbaar,op een of ander verminkt misbakseltje.Overigens is de afgebeelde poster ongetwijfeld op die versie gebaseerd,want we zien daat een Garbo van een jaar of 30 uit haar Hollywoodtijd.In deze film is ze veel jonger en mooier! .

Inhoudelijk:deze film biedt uiteraard de gebruikelijke thema's zoal we die kennen van Pabst:maatschappijkritiek op uitbuiting en kapitalisme,gevallen vrouwen,damsels in distress en decadentie.De film speelt in het creperende Wenen van net na de oorlog en biedt een Neue-Sachlichkeit stijl met weinig expressionistische invloeden.

Een absoluut meesterwerk zou ik het niet durven noemen:te veel personages(al worden ze goed uitgwerkt),te veel nevenintriges en een gebrek aan subtiliteit kun je deze film wel verwijten.

God, ik me nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld bij een film. 151 minuten letterlijk en figuurlijk schuiven op m'n stoel, Die freudlose Gasse is 151 minuten lang taaie psychologische en een ietwat pretensieuse kost.

151 minuten film, maar Die freudlose Gasse is op de dag van vandaag nog steeds niet compleet er ontbreekt nog steeds meer dan 90 minuten aan film. De film deed bij uitkomst flink wat stof opwaaien. Er werd flink geknipt en gecensureerd, niet alleen door de Duitse cinema's maar ook die van buiten de landgrenzen. Sinds de uitkomst van Die freudlose Gasse bestaat de originele lange print niet meer en heeft men deze uitgave samengesteld uit verschillende geknipte filmvarianten en losse beeldfragmenten.

Die freudlose Gasse is duidelijk in de sfeer van Neue Sachlichkeit gemaakt, de Duitse schildersstroming die de rauwe samenleving van de jaren 20/ 30 een gezicht geeft. Ook Die freudlosse Gasse straalt bijna geen enkele vorm van gelukkigheid uit en is vaak bijzonder hard en verbeeld op een vaak heftige manier de misstanden in de Weense samenleving van de jaren 20. De titel kan dan ook niet beter. Misère, ondervoeding, vergrijpingen en valse decadentie zijn aan de orde van de dag in Wenen anno 1921. Pabst verbeeld het drama bij vlagen echt bijzonder sterk en in Die freudlose Gasse zijn dan ook soms briljante stukken cinema terug te vinden.

De film telt vele personages, die jammer genoeg niet allemaal even interessant zijn. Naar mijn gevoel vergaloppeert Pabst zich ook enigszins in zijn filmische boodschap en neemt hij te veel hooi op zijn vork, met de vele personages.

We vinden in Die freudlose Gasse ook Greta Garbo, Asta Nielsen terug. Die freudlose Gasse is ook de enige film die Garbo en Nielsen samenbrengt op het witte doek en dat maakt hem ook bijzonder. Vooral Garbo valt op, niet alleen door haar mooie verschijning, maar ook door haar acteren. Tussen het acteren van Nielsen en Garbo zit ook echt een wereld van verschil.

Het was zwaar, maar ik denk wel dat bij een toekomstige herziening ik hem wel beter zou kunnen waarderen en wellicht ook de intenties van Pabst beter kan begrijpen.

Mooie wat deprimerende film, volgens mij pas de eerste met Greta Garbo die ik zag. Zij is buitengewoon knap in deze film, duidelijk een ster in wording, en ook haar acteren valt positief op. Ik ben minder te spreken over Asta Nielsen, die ook veel te oud was voor haar rol. Zij zat dan ook in de nadagen van haar carriere.

Ik had nog geen films van Pabst gezien maar dit was een fijne kennismaking. De decors zijn verzorgd en de donkere fotografie sfeervol, de film is ook prima gerestaureerd. Hoewel ik me wel enigszins kan vinden in de kritiek dat er te veel personages waren en Pabst zijn boodschap er wel inramt, is dit toch wel een ondergewaardeerde klassieker. Nadeel vond ik de wat al te experimentele soundtrack van Burkhard Stangl. Ook een wat abrupt einde.

Ik heb ook de versie van 151 minuten gezien en in de begintitels over de restauratie wordt daar over 30 minuten aan ontbrekende film gesproken.