The African Queen (1951)

Semi-klassieker op Netflix. Van Huston, Bogard en deze Hepburn (de verkeerde) heb ik eigenlijk nog maar weinig gezien. Maar ik ben ook niet echt enthousiast geworden. The African Queen is een in veel opzichten verouderde film. De greenscreens zijn opzichtig (spanning in de waterversnellingen ontbreekt gewoon ten enenmale) en alle beelden van dieren lijken in de dierentuin opgenomen, ondanks dat de film deels op locatie in Afrika geschoten is. Het verhaaltje is ook maar matig, vooral de ontknoping daarvan, dat is echt niveautje Biggles. Maar de interacties onderweg vond ik wel leuk, in z'n tijd gezien, en sowieso zijn Bogart en de verkeerde Hepburn prima bezig samen. Jammer van de oogschaduw van Hepburn terwijl ze bijna het loodje legt van uitputting en hitte... Ach, The African Queen is prima kijkbaar verder en dan kan je hem maar weer afvinken.

Uitstekende film waarin een man en een vrouw noodgedwongen samen een gevaarlijke bootreis moeten ondernemen. Toch wel een soort van romcom, maar dan met een redelijk avontuurlijk verhaal. Mooi locatiewerk in Afrika dat het geheel net wat authentieker laat ogen (zeker voor een film uit die tijd). Een heerlijke wisselwerking tussen Humphrey Bogart en Katherine Hepburn, die de film samen gemakkelijk weten te dragen.

Matig. De confrontatie tussen een norse, egoïstische volkse Bogart en een zedig eigenwijze aristocrate Hepburn kon me niet bekoren. Personages zijn zeer braafjes ondanks hun archetypes. Bogaert is nobel en beschermend, Hepburn is vaardig en vol optimisme. Dat die twee verliefd zullen worden was dan reeds door de scriptschrijvers vastgelegd. Ondanks de watervallen, de moerassen en de kogels werd hen dus geen strobreed in de weg gelegd en als de uiteindelijke climax een liefdesverklaring is van beide personages aan elkaar dan weet je dat er ook niet meer aan zat te komen. Dat die Duitsers dat hebben moeten aanhoren, is volgens mij een verklaring waarom zo veel Duitse filmmakers zich onthouden van elke romantische verheerlijking in hun films.

Film met twee supersterren uit die tijd. Leuk om het samenspel tussen Bogart en Hepburn te zien maar het verhaal (gebaseerd op een boek) is wel wat vreemd en vergezocht. Film is op momenten ook aan de vrij saaie kant. Rekening houdend met de ouderdom 3*

Tja, toch wel echt gedateerd, dit 'meesterwerk'. De leukste scènes zijn wel de claustrofobische, zweterige in het bootje. De rest is vooral knudde inderdaad, 'niveautje Biggles', haha. Goede. Dat gedateerde kan soms zijn charme hebben, maar hier was het toch vooral een beetje geeuwen. Ondanks de Hepburn die ik doorgaans heel hoog heb zitten. Hier al 44 jaar oud, maar ze leek me… ouder.

Het begin is tekenend voor die tijd. Missionarissen in Afrika. Dan komt Bogart naar voren, met zijn stoomfunctie en rauwe stem kreeg ik een Popeye the sailorman flashback, zeker toen kort daarna de muziek zelfs die kant op bewoog. Opmerkelijke quote..I never dreamed that any physical experience would be so stmulating'. Hepburn en Bogart zijn aan elkaar gewaagd in de aantrek en afstootmomenten. Verder was deze film voor die tijd ook een kijkje in "the wildlife" van Afrika. De miniatuurbootjes met poppen kunnen er mee door, voor die tijd knap gedaan ennhet grote verschil tussen studio en Afrikashoot moet je met een korreltje zout nemen. Verder Technicolour, ik vind 't nog steeds prachtig, felle kleuren...