Le Gai Savoir (1969)

13 Mei op DVD (Regio 1)..

Iemand enig idee waar ik deze film kan kopen of iets dergelijks?

Amazon.com: Le Gai Savoir: Juliet Berto, Jean-Pierre Léaud, Jean-Luc Godard: Movies & TV

Dank u. Numero zero en de laatste film die gODDard maakte voor hij helemaal seniel werd met dat Dziga Vertov groep gedoe. En daar ook op vooruitloopt ,want dit is hardcore 68 politieke cinema voor de incrowd. De genre aanduiding drama is hier natuurlijk nog zinlozer dan gewoonlijk: we hebben hier te maken met een puur essay, zoals op het eind ook uitdrukkelijk wordt gememoreerd. Dit alles gebed in een Brechtiaanse vorm van " docu theater" waarin wij die misselijke galbak Leaud en zijn vriendinnetje volgen, die in een verduisterde studio ongetwijfeld het verval van de taal bespreken, maar eigenlijk bezig zijn met het scheppen van de Grote Culturele Revolutie als hun liefdesbaby.

Men verwarre deze film niet met la chinoise dat nog een soort anti-verhaal had. De "film als text" opvatting stuit hier imho op zijn grenzen en de argeloze kijker krijgt slechts een deel mee van wat allemaal georakeld wordt, een bedrukte text blijft voor dit soort doeleinden toch beter. Voor semiotici en metafictionalisten zal dit verwijzingenfestijn wel een tractatie zijn, maar de doorsnee filmliefhebber zal waarschijnlijk meer genieten van het popart gedoe waarmee gODDard goddank regelmatig het gelul onderbreekt, zij het niet vaak genoeg.

Voor de goede orde: als gebruikelijk worden de 2 acteurs bijna continu begeleid door een fluisterende gODDard op de achtergrond en allerhande soundbites van revolutionairen .

Deze tijdens de foprevoutie van 68 opgenomen film is niet zozeer hoopvol als wel verbeten te noemen.

Wat de titel betreft: die hoef ik voor de buffs niet uit te leggen.

Zoveelste Godard waarbij ik het gevoel heb dat ik het net zo goed zonder ondertiteling had kunnen kijken (en dat is niet omdat mijn Frans zo goed is, integendeel). Werkelijk het ene oor in...... het andere uit. Wat het meest blijft hangen zijn de zwaar irritante geluiden, met name de hoge pieptonen, die voornamelijk bedoeld lijken om de kijker zoveel mogelijk op de zenuwen te werken. Ik kan hier echt helemaal niks mee.