Return of the Secaucus Seven (1979)

Massa's weinig of niets verhullende dialogen en scènes die dan nog weinig proportioneel zijn ( de basketgame bvb).

Gebrek aan diepgang om dit als een goede film aan te voelen.

Aarzelend, low budget debuut van regisseur John Sayles, die nadien een paar heel aardige films heeft gemaakt. Fragmentarische film waarin geëngageerde vrienden herinneringen ophalen aan het verleden en excuses zoeken voor hun huidige status, terwijl een enkeling hardop durft te dromen over zijn toekomst. Veel praatwerk dus. Inspiratiebron voor Kasdan’s succesvolle The Big Chill (1983).

Een jaar nadat hij het scenario voor Piranha had geschreven, zette John Sayles zich stevig op de kaart als regisseur van onafhankelijke films met deze prijswinnende documentaire over de reünie van een groep twintiger die bijeen komen om hun vriendschap te hernieuwen en herinneringen op te halen aan vroeger.

De film blinkt uit in volstrekt authentieke, haast geïmproviseerd aanvoelende dialogen die de karakters en hun onderlinge relaties tot leven brengen. Mede daardoor geeft deze film een aardig beeld van de moraal van de periode waarin het gemaakt is en het is prettig dat Sayles' scenario niet teveel op nostalgie. De titel verwijst weliswaar naar een sleutelmoment uit het leven van het vriendengroepje, maar het speelt geen centrale rol. Sayles is duidelijk meer geïnteresseerd in het neerzetten van overtuigende karakters en hoewel het acteerwerk hier en daar wat mechanisch overkomt, is het de spontaniteit van de acteurs die overheerst en Sayles' debuutfilm zo vermakelijk maakt.