She Hao Ba Bu (1978)

Traditionele kung fu film met Jackie Chan. Op zich is die Snake & Crane vechtstijl wel leuk om te zien, maar tot waar spektakel als bij drunken boxing komt het niet. Nee over het algemeen ga ik veel liever voor een moderne Chan film. 2 sterren

Top klassieker uit de martial arts films van Chan. De gevechten waren leuk en vervelen niet snel. Ook het eindgevecht is top dus een 4,0.

Minste film van Chi-Hwa Chen tot nu toe

Het was eindelijk weer tijd voor een Jackie Chan film te zien, het was er de afgelopen paar dagen niet van gekomen, en we gingen verder waar we gebleven waren. De derde keer dat Chen de regisseur was van een Jackie Chan film (Half a Loaf of Kung Fu had bij ons het jaar 1978 dus die hebben we eerder gezien) en ik had hier hoge verwachtingen van want Shaolin Wooden Men en Half a Loaf of Kung Fu waren erg vermakelijk en misschien wel het beste wat ik tot nu toe van Chan uit zijn jaren '70 periode had gezien.

En ook dit heeft overduidelijk zijn klasse maar Chen, de regisseur dus, gaat in de fout door een handvol erg irritante personages te introduceren. De namen mis ik vaak (geen ondertiteling en de Engelse dub was wederom niet van een enorm hoog niveau) maar mensen zoals het kleine meisje (die de dochter van een clan leider blijkt te zijn) zijn gewoon erg vervelend. Ook de slome goedzak die mee in de cel wordt gegooid met Chan is schijnbaar bedoeld als komische noot maar het komt werkelijk helemaal niet over. Het plot heeft op zich wel iets vermakelijk. Chan speelt Hsu Yin-Fung die in het bezit is van het legendarische 'Eight Steps of the Snake and Crane' boek dat ooit door 8 Shaolin meesters is geschreven. De meesters zijn echter mysterieus verdwenen en er wordt vermoed dat Yin-Fung er voor iets tussen zit. Je kunt de film dan ook in zo'n twee regels samen vatten maar dat is niet erg want dit soort films moet het sowieso hebben van zijn gevechten en Snake & Crane Arts of Shaolin heeft veel gevechten, erg veel zelfs. Vrij logisch ook als je beschouwt dat elke clan in China het boek voor zichzelf wilt hebben en op de meest random momenten Yin-Fung aanvallen. Tot nu toe klopt onze stelling ook nog altijd dat als een film opent met een gevechtscène, er ook veel gevochten zal worden doorheen heel de film. Vreemd trouwens om de muziek van Monty Python and the Holy Grail in diezelfde openingsscène te horen..

Snake & Crane Arts of Shaolin heeft dus zoals gezegd wel erg veel vechtscènes. Hoor je mij daar over klagen? Helemaal niet want hoe meer hoe liever maar het valt wel op dat, met uitzondering van het erg sterke eindgevecht, de rest van de gevechten nooit echt goed overkomen. Verschrikkelijk slechte regie bij vlagen want zelfs met het beeld zo gezet dat we zwarte randen hadden, vielen er nog personages buiten het beeld. Of wij hadden gewoon een erg verknipte versie, kan ook natuurlijk. Best wel jammer eigenlijk want hier had volgens mij wel meer in kunnen zitten. Chan ziet er hier ook het beste uit met die lange vlecht, blijft toch één van zijn leukste stijlen. Wat ook wel een pluspunt is, is dat Chan deze keer eens geen personage speelt dat langzamerhand kung fu leert maar het ineens al goed kan. Dit resulteert in vlotte vechtscènes maar iets meer afwisseling in de stijl van gevechten had gerust gemogen. Voor de rest zijn het dus meestal irritante bijrollen en daar ga ik niet verder op in gaan.

Het gevoel blijft overheersen dat hier meer in had gezeten. Chan vecht goed, was wederom weer stunt-coördinator, maar het wordt op den duur een serieuze overkill doordat er werkelijk geen enkel verschil is te zien tussen de gevechten doorheen de film. Alleen het eindgevecht is nog echt de moeite waard. De bijrollen zijn irritant, daar moet je het dus ook niet voor doen, maar over het algemeen is het nog wel vrij vermakelijk. Ik had alleen meer gehoopt.

3*

You fools, you must be tired of living!

Herzien op de hernieuwde bluray boxset van 88Films, waar vooral de original mandarin dub een enorme upgrade kreeg. Ook de keuze uit classic English dub, waar ik een zwak voor heb, omdat ik daar vroeger op vhs mee opgegroeid ben.

Geregisseerd door Chen Chi-hwa, die ook de regie voerde over Shaolin Wooden Men en Half a Loaf of Kung Fu. Gefilmd in Zuid Korea. Het verhaal begint met de mysterieuze verdwijning van acht Shoalin meesters die het legendarische boek van de slang-kraanvogeltechniek hebben geschreven. Jackie Chan’s karakter speelt Hsu Yin-Fung, die dit boek bij zich draagt. Iets later wordt duidelijk dat hij dit in opdracht doet van één van de verdwenen meesters, om de verantwoordelijke uit z’n tent te lokken. De enige aanwijzing die Hsu heeft is een kenmerkend litteken op de schouder.

Mijn favoriete film uit de Lo Wei era met enkele van Chan’s beste traditionele choreografieën ooit op film vastgelegd. Alleen al de opening met de magma rode achtergrond, waar Chan een prachtige demonstratie van wapens, waaronder de speer (Chan’s favoriete wapen) in combinatie met acrobatiek onder de muziek van Monty Python laat zien. Andere hoogtepunten zijn het verbluffend gechoreografeerde gevecht tegen de drie huurmoordenaars met de rieten hoeden en speren, waar hij al eerder in de film door gadegeslagen werd s’avonds toen hij terugkeerde naar de herberg (gave scene). De complexiteit en technische vaardigheden die bij de vechtscène komen kijken zijn ronduit sensationeel. Let op de manier waarop Chan zijn lichaam gebruikt om de aanstormende speren te ontwijken en zijn vermogen om zijn lichaam op ongelooflijke wijze te verdraaien en te buigen! En natuurlijk de finale tegen Kam Kong, die ook in Shaolin Wooden Men al veel indruk maakte als villain.

Jammer dat deze zo onbekend is hier op de site. In het rijtje van mijn favoriete Jackie Chan films.