La Grande Vadrouille (1966)

Ik heb vanmiddag La Grande Vadrouille (Samen uit, Samen Thuis) na vele jaren maar weer eens herzien. Louis De Funes was 1 van de beste filmkomieken van weleer. De meeste films van hem blijven vermaken bij het herzien en dat De Funes in La Grande Vadrouille samen speelt met Bourvil is helemaal hilarisch. Wat zitten die 2 op elkaar te vitten. Ik heb mij weer prima vermaakt met deze film.

Louis de Funes samen met Bourvil, wat een duo..... echt grappig.

De films is een beetje langdraadig maar jah hij is redelijk oud.

Ik kan deze film zeker aanraden als je van de humor houd van Louis de Funes want die zit er genoeg in.

Qua film zelf beetje simpel maar leuk om een xtje gezien te hebben.

Ik ben niet zo’n grote fan van Louis de Funès, maar hier vond ik hem best ok. Mede natuurlijk door de context van het hele Tweede Wereldoorlog gebeuren. Prima openingsscène met de parachutisten boven Parijs en fijne voortzetting met de klopjacht van de nazi’s.

De film kent zijn grappige momenten en is vrij onderhoudend. Luchtig ook uiteraard en de verschillende situaties zijn best aangenaam om te volgen. Geen slapstick en ook geen total loss Funès, gelukkig maar. Er is voldoende evenwicht met Bourvil bijvoorbeeld. Prima samenspel tussen die twee.

Voor mij één van de beste komedies ooit gemaakt. Met een magistrale De Funès in één van zijn bekendste rollen. De grappen en grollen volgen aan sneltempo en de combinatie met Bourvil (hun kibbelsessies) is natuurlijk het summum. Dat was trouwens ook het geval in Le Corniaud. Van langdradigheid is hier geen sprake want deze komedie zit ook vol actie ... Een gebouwenschilder en een dirigent helpen enkele Engelse piloten die pal in hartje Parijs geland zijn met hun parachute Die scène waar hij bij die Duitse officier in bed ligt is goud waard en dat is slechts één van een lange lijst hilarische momenten in dit meesterwerk voor de lachspieren. Denk dat ik die film intussen wel tien keer heb gezien.

elke louis de funes film krijgt min,3 sterren van mij,

ik heb probeer de afgelopen 2 weken zijn films te herkijken.

ik vond het als kind top,en ook al is het soms flauw voor woorden ik vind ze schitterend.

net als peter sellers pink panther films

leg echt hou flauw ook helemaal dubbel.

ben nog opzoek naar le corniaud die zou ik graag nog 1x willen zien wie weet wat?

een link ofiets zou top zijn echt genieten.

In tegenstelling tot de laatste keer, wist ik me deze keer weldegelijk te herinneren dat ik deze film al eens eerder had gezien. Er zitten ook hele grappige scenes in. De film loopt ook lekker met een flink tempo en gaat daarmee niet vervelen. Het is een prima komische film maar ik haal er wel weer een halve ster af zodat hij weer op drie sterren komt. Zo bijzonder is nou toch ook weer niet.

De Funes kan zich weer eens volop uitleven in zijn driftige typetje wat hij altijd speelt en zo goed kan .
Mede door hem is deze komedie prima geslaagd en de grappen zijn over het algemeen prima geslaagd .
Vooral de scenes in het hotel met de verkeerde kamerkeuzes , de snurk grap en de achtervolging met de motorzijspannen zijn leuk bedacht .

Op klassiekerzondag maar eens even aan de slag met deze Louis de Funes die ik vorig week bij de kringloop tegenkwam en ik moet bij voorbaat zeggen dat ik er vroeger al weinig humor zag in dat drukke gedrag van die man. Maar goed, tijden veranderen en dit bleek toch wel een film met goede recensies en een hoog cijfergemiddelde dus dan toch maar eens proberen. Maar helaas kom ik toch niet verder dan de conclusie dat Franse humor zo mid jaren '60 niet mijn ding is.

Toch is het beginpunt niet slecht met de bommenwerper in nood en vlucht uit het toestel boven Parijs, uiteraard een voorwaarde voor veel problemen, en ach het gestuntel met de schilder en de vlucht over de daken is nog best oké. Het bedotten van de doorzoeking met de schilder als zogenaamde man van de blonde dame vind ik best leuk bedacht en uitgevoerd uiteraard met een hoop gekibbel. Maar daarna komt helaas toch erg de klad in de film en heb ik ontzettend veel moeite met de lange speelduur waarooor de film me regelmatig aan de tragikomedie Strange Gardens doet denken.

Aardig is op zijn minst nog de achtervolging tussen vrachtwagen en motoren en zijspan, iets dat wellicht veel indruk heeft gemaakt op Spielberg voor één van de Indiana Jones films, maar verder kan het mij allemaal maar weinig interesseren. Onderdeel van de humor is natuurlijk dat ze op verschillende momenten niet door de mand vallen en dat mag een wonder heten, maar het komt er toch vooral op neer dat de humor mij onvoldoende doet met de drukke De Funes voorop. Ik vind het dan ook lastig oordelen of de film op basis van tijdsbeeld, acteren en kwaliteit een voldoende verdient, het idee zal er ongetwijfeld zijn daarom dan maar 3 sterren voor de moeite.

De scene met de poppenkast doet me aan die in G.I. Blues denken.

Deze net nog eens gekeken na echt een hele lange tijd. Vroeger in de jaren '70 waren die Louis de Funés films best wel populair. Maar deze "La Grande Vadrouille" vind ik toch nog steeds één van zijn betere. Zelfs nu is deze film nog best wel leuk om een keer te kijken ondanks het een film uit 1966 is. Leuke cast alleen werd ik op het laatst wel een beetje moe van het constante gesteggel tussen Stanislas Lefort (Louis de Funés) en Augustin Bouvet (Bourvil). Wat ik ook een groot pluspunt vind, is dat de Duitsers ook gewoon Duits praten en de Fransen Frans en de Britten Engels, en niet allemaal bijvoorbeeld Frans. Maar al bij al blijft het een tijdloze komedie. Althans vind ik.

Toen ik nog thuis woonde deze klassieker al eens gezien, maar vond er toen weinig aan. Nochtans ben ik wél opgegroeid met Louis de Funès films en vind ik er meerdere ook best goed, vooral Le Gendarme et les Gendarmettes (de Saint Tropez) zag ik vaak en kan ik blijven zien.

Later als jongvolwassene de film meermaals nog een (poging tot) kijkbeurt gegeven, maar ligt het aan het feit dat deze film geen jeugdsentiment voor me betekende of aan het oorlogsthema(?), maar wederom kon ik er niet zo veel mee.

En dus nu in mijn eindjaren als veertiger wou ik er nog eens goed voor gaan zitten. Maar verder dan een 2,5 kom ik echt niet. Niet omdat er geen echte oorlogsbeelden in zitten, want des te beter. En er zijn wel enkele scènes met leuke situatiehumor (zoals de kamerverwisseling en de vatenverwisseling door de schele Duitser), maar het leukste aan de film vind ik de Tea for Two momenten (vooral dan in het badhuis) en de omgevingsbeelden van het berglandschap en de kronkelende wegen. En ook een pluim voor het spreken van zowel Frans, Duits als Engels in de film. Maar toch net onvoldoende om vooral op basis daarvan dan naar 3 te stijgen. Hij zit me gevoelsmatig wat op een 2,75.

Misschien was voor die tijd een komische avonturenfilm van dit opzet en rond het WO II thema behoorlijk ongezien? Maar dan laat ik me toch meer verbluffen door de beelden uit Grand Prix van dat jaar en verblijden door de humor in bv It's a Mad, Mad, Mad, Mad World uit 1963. Om er maar twee te noemen. De Japanse prenten Harakiri uit 1962 en Tanin no Kao (The Face of Another) uit ook hetzelfde jaar als La Grand Vadrouille zijn pas echt kleppers, maar dat is meer appelen met peren vergelijken. En The Sound of Music uit een jaar eerder en met ook wat oorlog in het verhaal die ik recent herbekeek waardeerde ik toch ook met een puike 4*. Dus kan ik enkel maar concluderen dat La Grande Vadrouille toch echt te weinig voor me doet en dus zijn reputatie niet waarmaakt voor me. Oh, vanwege de gelijkenissen qua thema, Allo Allo heeft me ook nooit zeer aangesproken, dus misschien ligt het toch vooral aan het thema van verzetsstrijders in oorlogstijd?