MASH (1970)

Deze film was in de jaren '70 een groot succes.

Maar de serie die erna kwam is veel beter dan deze film.

Ondanks de grote namen in de cast is de film te langdradig en op ene paar grappen na is hij wat betreft humor ook niet erg geslaagd.

Misschien dat hij nu gedateerd is, ik weet het niet, maar echt een goede film vind ik het niet.

Een beetje te overroepen misschien ? Net zoals dat met 'The Deer Hunter' is gebeurd, daar maakt men ook zo'n ophef van en die prent is nog minder waard.

Aie. Hopeloos gedateerd toch wel. Genadeloos vermorzeld door de tand des tijds.

Je zou kunnen zeggen dat je dit 'in het tijdskader moet zien', maar het toont alleen maar hoe fout het allemaal zat. Ongegeneerd seksistische grappen en hufterig pestgedrag (ondanks de vele verpleegsters krijgt niemand ook maar een rol van enige betekenis). Dieptepunt was wel de scène waar een verpleegster op haar laatste intieme avond met haar vriend even een tandarts van de homofilie moet gaan redden. Ook de scène waarbij Hotlips voor heel het kamp triomfantelijk geëxposeerd werd, voor een alweer bedenkelijke weddenschap ('is she a real blond?') , is tenenkrullend.

Gooi daar nog een klef, rommelig footballverhaal achteraan op wat koldermuziek, met een alweer flauw, voorspelbaar, totaal niet grappig spelverloop en de conclusie is simple: deze mag definitief op de schroothoop.

PS. Ook ik heb nog de tijd meegemaakt dat heel Vlaanderen en Nederland naar de gelijknamige serie keken, waarbij ik me vooral de komische flair van Alan Alda herinner.

van de serie heb ik wel eens wat gezien in het verleden maar deze film was voor mij een echte tegenvaller .

Ik heb maar weinig kunnen lachen en af en toe viel ik soms bijna in slaap zo saai was het .

De naam MASH klonk voor mij wel bekend, met name vanwege de serie. Nooit gekeken echter. Deze film is in ieder geval vreselijk. Een plot is er nauwelijks, interessante personages ook niet. Wel diverse erg irritante figuren. De humor in deze film is van een ontzettend beroerd niveau, ik heb er geen moment om kunnen lachen.

Wat een film. Altman heeft meer interesse in personages dan in plot, en dat is meer dan voldoende met acteurs van dit kaliber. Briljant, en wat een onbegrijpelijk lage score hier. Ik gooi er in ieder geval een puntje bij na herziening, en kan niet wachten hem weer te gaan kijken.

Recentelijk weer een keer gezien. Simpele onderbroeken lol. Kaliber poepie, scheetje drolletje. Ik had hem al in 1972 gezien maar blijf hem leuk vinden anno 2022. De onverstoorbare kolonel Blake die zich nergens druk overmaakt. De flauwe grap met de microfoon onder het bed van hotlips, mijn vrouw gruwt ervan, vond ik leuk. De (open) douche scene van hotlips top. Niet voor tere zieltjes of preutse mensen. Moreel totaal verwerpelijk en gedateerd. 4 points

Het staat me bij dat ik vroeger toch heel wat afleveringen van de serie heb gezien en dat ik die dan waarschijnlijk toch ook best leuk vond. Maar als ik dan deze film zie, kan ik me daar niets meer bij voorstellen. Dit is een heel erg vervelende film die maar eindeloos door drentelt met een hoop gezeik, seksisme wat in die tijd kennelijk geen enkel probleem was, maar vooral met een enorme hoeveelheid humor waar niet om te lachen valt. En dat is dodelijk voor een film.

Ook ik vind de meeste grappen flauw of puberaal maar om dit nu te vergelijken met films als Police Ademy is volgens mij naast de kwestie. Bij Police Academy zijn de grappen bedoeld voor een bepaald publiek waarbij de toon van de film en de humor op dezelfde golflengte staan. De grappen moeten het publiek entertainen. Bij Mash staan de humor en de toon van de film niet op dezelfde golflengte. De grappen moeten de personages entertainen maw ze zijn een gevolg van character ontwikkeling. Wat moeten de personages anders doen in een plaats waar verderf en dood constant op je huid zit ? Het is een verdedigingsmechanisme, een soort knop omdraaien en alles een grote grap vinden om te overleven. De grappen zijn er niet om ons te entertainen maar om ons te laten inzien dat de personages die grappen als een schild gebruiken om 's morgens te kunnen verder doen. Mash is een zwarte komedie die tegen de schenen schopt van het establishment, kerk en zeden. Mash heeft lak aan autoriteit, aan militaire codes (daarom gekleed in van die Hawaï shirts bv) en aan status (er wordt niet gegroet voor een overste bv). Nooit is er sprake van gevechten (ondanks de frontlijn maar 3 miles veraf is), de gewonden zijn anoniemen die maar blijven komen, gebracht door helikopters. De dokters en verpleegsters doen hun plicht nl 12 uren dienst in hospitaal en daarna – misschien als een buffer - houden ze zich met seks, drank, football of golf. Er is ook geen sprake van wie er deze oorlog wint, wie de helden nu zijn. Toch is er een zekere realiteit te bespeuren, de gewonden in het hospitaal, dood alom, twee kleine verhaallijntjes (zo klein dat je kunt missen) nl de local die ze proberen te verhinderen om soldaat te zijn maar mislukken en de baby van een Japanse prostitué die verzorging nodig heeft maar door US militaire instanties geweigerd wordt. Mash vind ik niet bepaald geslaagd. Net door het plotloze, het anekdotische trappelt de film veel ter plaatse. Erg interessant vind ik de uitwerking van Altman toch niet. Maar er is één scene die alles de moeite waard maakt en dat is de geënsceneerde zelfmoord van Capt Painless Wadolski op de tonen van 'Suicide is painless'. Dan werkt de ironie van de film met de grappen van de personages wel.

Zondagavond klassiekeravond bracht Mash de film, en daarmee opzich wel een vondst waar ik blij van werd en nieuwsgierig naar was. Zien deed ik de film al eens in mij jeugd en ik vond de film echt vreselijk, want van oorlog was er amper sprake en de humor vond ik net zo slecht. Aanvankelijk had ik ook geen interesse in de serie maar daar ging ik later toch overstag en vond de serie uiteindelijk best wel leuk.

Het liedje van Johnny Mandel is dan ook wel een behoorlijke herinnering mede vanwege de Tour of Duty cd's waar dit nummer opstaat. Dan is er natuurlijk het beeld van de aanvliegende helikopters, en is vraag of de herkijk dan toch iets gaan worden? Want er is de herkenning met een aantal karakters zoals Radar, er is een meer dan behoorlijke cast met Duval, Sutherland, Skeritt en de prachtige Sally Kellerman, en opzich is het wel grappig hoe de drie de reeds nerveuze Hotlipps plagen in de messtent, noch is er sprake van heilige huisjes waar alles wat bespot kan worden bespot wordt. Maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

Want de humor is over het grote deel ontzettend flauw, is het door elkaar heen praten vreselijk irritant, is er van een verhaal niet echt sprake en komt het geheel erg fragmentarisch over, noch heb ik iets met de karakters, is het te langdradig, is het verlof zo mogelijk nog saaier en hebben we ook nog een sportwedstrijd a la The Boys in Company C die al zo het randje zoekt tussen drama en verdriet van de oorlog en de absurditeit en zinloosheid van het geheel. En in beide gevallen slaagt het niet, beide films zijn wat dat betreft een zoutloze en saaie vertoning, en dat terwijl het idee er ongetwijfeld wel is. Afijn, streep er door en op naar de volgende film.

Na een half uur gestopt, heb dan ook niet kunnen lachen, gewoon vervelend om naar te kijken.

Deze film is vandaag een beetje vergeten, ondanks de faam van Robert Altman, de Gouden Palm die hij won en de tv-serie die hierop volgde. En misschien gelukkig maar, want veel memorabels bevat MASH niet echt. Ik kan me inbeelden dat dit in 1970 insloeg als een bom, want hoewel de film zich in de Koreaanse Oorlog in 1951 afspeelt, is het niet moeilijk om te zien dat hij tegelijk kritiek levert op de oorlog in Vietnam. Maar wat schiet daar nu nog van over? Lompe grappen die waarschijnlijk scherp bedoeld waren (over zelfdoding, homoseksualiteit, pestgedrag) met al even lompe personages. En dan mondt het nog eens uit in een eindeloze footballwedstrijd waar niemand een zier om geeft. Enkel goed voor de film-encyclopedicus die alle Gouden Palm-winnaars, alle films van Altman of van het New Hollywood uit die dagen wil zien, voor de rest maar verder vergeten.