Le Signe du Lion (1962)

Debuut-film van Eric Rohmer. En een sterke. Mooi Chaplin-thema.

Uitwerking is niet briljant, maar er zitten wonderschone shots in.

vette 4 sterren.

Zeker een goede film!

Mooi hoe gevoel omgezet kan worden op het witte doek, veelal met alleen beelden.

Mooie shots van Parijs, dat precies de tijdsgeest pakt.

Mijn eerste Rohmer uit de box en die viel beslist niet tegen!

3,5*

Speelfilm debut van Éric Rohmer en wat voor één! Een klein meesterwerk.

Vol ontroering afgewisseld met leedvermaak trakteert Éric Rohmer de toeschouwer op een zeer ontroerende, vermakelijke en onderhoudende film. De maatschappijkritische blik op het Parijs van begin jaren 60 is heden ten dage nog steeds actueel.

Jess Hahn speelt het karakter Pierre Wesselrin met verve! Magnifieke film!

Sterke 4.5*

Sober (en in zwart/wit geschoten) Meesterwerk uit 1959.

Deed me denken aan de roman 'Honger' van Knut Hamsum (1906).

Sommige thema's zijn tijdloos.

De film heeft zo'n half uurtje nodig om op gang te komen, omdat het wat rommelig overkomt allemaal. Maar wat dan volgt is behoorlijk sterk (met uitzondering van het laatste kwartier, wat weer een beetje onbeholpen is).

Vrij a-typisch Rohmer deze debuutfilm. De hoofdpersoon is een heel andere dan in zijn meeste films en hij (Rohmer) is duidelijk op zoek naar een stijl van zowel beeld als taal. Aangezien hij is opgekomen tijdens de Nouvelle Vague zie je dat terug in het nogal losjes geschoten middendeel van de film (maar dan met een gestreken soundtrack in plaats van een geblazen).

Mooie beeld van Parijs en vooral een mooi beeld van Pierre die steeds verder wegzakt en zijn waardigheid verliest, maar steeds vol mededogen. Met een redelijk grappige running gag over zijn schoen. Jammer van dat einde, anders had er meer ingezeten en had 'de boodschap' zeker overtuigender geweest.

niet bepaald slecht, zeer zeker niet, maar uiteindelijk wel saai te noemen.

Kun je een wat uitgebreider betoog houden?

Gisteren weer bekeken, wat een heerlijke film is dit toch. En dat voor een regiedebuut van Eric Rohmer.

Dikke 4.5* blijft gehandhaafd.

Dit is een fantastische film. Waar het om draait, de langzame ondergang v.d. hoofdpersoon, is zeer geloofwaardig en gedetailleerd in beeld gebracht. Stap voor stap zinkt deze steeds iets dieper; je kunt het als toeschouwer bijna zélf voelen. Bijpassende muziek, mooi tijdsbeeld van Parijs rond 1960.

Tja, wat gebeurt er als de mensen van wie je afhankelijk bent, even niet thuis geven of zijn. De pijnlijke neergang van deze trotse Leeuw, wiens karakter kennelijk zijn lot is (of andersom), is prachtig minutieus in beeld gebracht.

Dat deze persoon geen catharsis doormaakt, of leert van de ervaring, wordt hilarisch duidelijk in de afloop van de film. Met de wending in zijn fortuin is zijn sombere gestamel over de vuiligheid van de stad en de mensen in een oogwenk verstomd, en laat hij zich net zo makkelijk in de hippe sportwagen kieperen als een moment eerder in de kinderwagen van de bedelaar.

Heel goed. Ik moet tot mijn schande bekennen dat dit pas mijn eerste kennismaking is met Rohmer. Het zal niet de laatste film zijn die ik van hem zie.

Eric Rohmer lijkt me ééntje om te volgen. Na het bekende "Ma Nuit Chez Maud" is ook zijn debuutfilm me erg bevallen.

Wat de film zo mooi maakt, is het contrast tussen het eerste halfuur en de rest van de film. Waar we eerst de jonge bourgeoisie/levensgenieters zien feestvieren zonder plafond in zicht, zien we vervolgens onze naïeve protagonist telkens weer tegen een muur opbotsen terwijl hij verder afzakt in het afstandelijke Parijs. De frustraties die groeien worden heel mooi opgebouwd en in beeld gebracht, en Jess Hahn speelt voortreffelijk de treurige clochard.

Naast de mooie sfeerschepping en intense toon van de film, weet Rohmer bovendien ook nog mooie beelden te schieten (iets waar het zijn genregenoten, naar mijn aanvoelen, soms aan ontbreekt).

Ik krijg al meteen zin in de volgende film van Rohmer, deze film krijgt alvast een ruime 3,5*.

3,5*

Rohmer had een hekel aan op vakantie gaan. Waarom de suffe campagne opzoeken als je in het bruisende Parijs woont? Als we zijn films mogen geloven, bestaat er in de Parijse beau monde echter een dwingende sociale conventie om elke zomer het stadsleven in te ruilen voor de weide natuur. Omringd door die grijze betonblokken kan je toch niet van het mooie weer genieten? Nette mensen verkiezen de gezonde berglucht. "Il reste que des clochards!" zegt een van personages aan het begin van Le Signe du Lion onheilspellend. De boodschap lijkt dan ook duidelijk: wie tijdens de zomermaanden in Parijs achterblijft, zal creperen als een schooier.

Weer een Rohmer die zich afspeelt in Parijs, kenmerkend voor zijn films in de jaren 60. Later ruilt hij de stad in voor het platteland of de vakantiesfeer. En Rohmer gaat zelfs verder, na 14 films die ik al van hem zag, een vrij unieke film waarbij het eens niet draait om sekse en liefdesrelaties. Eentje die ook een pak minder luchtig is en een vrij serieuze ondertoon krijgt.

Net als in L'Amour l'Après-Midi (Film, 1972) weer die knappe weergave van het Parijs in de jaren 60-70 met modieuze glasramen, de vele passanten, de 2 Pk's, R4 en iconische Citroëns.

Geen luchtigheid, maar een film waarbij het zwerversbestaan centraal staat via een man die het vel van de beer eerder heeft verkocht dan hij geschoten is en een liederlijk leven bestelt dat gebouwd is op luchtkastelen. Een Parijs dat dan ook een andere zijde kent van glamour en glitter, die van de grijze betonblokken, bepiste brugpijlers en haveloze clochards.

Voor mij ongetwijfeld één van de beste Rohmers, maar geen klassieke Rohmer in ieder geval.

Graag gezien. Atypische Rohmer, personages zijn niet echt die belezen intellectuelen maar meer rebelse, opstandige losers, luiaards en café bezoekers. Ook de mis en scene met een meer documentaire inslag – de sequentie waarin Pierre door Parijs doolt met de muziekscore als gemoedstoestand is super. Er is dus die afdaling van populaire vriend tot eenzame zwerver en naarmate hij dieper zakt, zie je in de straten meer schooiers en daklozen. Rohmer toont en passant hoe bedelaars behandeld worden door bv klanten en kelners, hij neemt ons mee op een sight seeing door Parijs met de inwoners en hun dagelijkse activiteiten en gesprekken (banaal). Speelt zich af in de zomer en Rohmer maakt daarvan gebruik door iedereen op vakantie te sturen. Daardoor geraakt Pierre geïsoleerd maar zijn vrienden laten hem niet vallen, hij is gewoon uit het oog en uit zijn omgeving (geen adres) geraakt maar wordt opgevangen door een mede bedelaar. Rohmer laat op een docu manier zien hoe een persoon zomaar aan de rand van de samenleving komt te staan in een grootstad met knappe observaties (vb Pierre steelt iets om te eten en wordt door de eigenaar in elkaar gelsagen met reacties van goed en slecht van de omstaanders). In Le signe de lion zien we het clubje van de nouvelle vague bijeen (hebben elkaar leren kennen op de redactie van het tijdschrift Cahiers de cinema) waarin Chabrol als producent optreedt, dialogen door Paul Gegauff geschreven (de scriptschrijver van Chabrol in jaren 60 en 70), een piepklein rolletje voor Stephane Audran (eerste muze van Chabrol) en ik meen zelfs JL Godard te zien te hebben in de film als de man die telkens de plaat opnieuw speelt op het feestje van Pierre in het begin van de film. Ik merk zelfs een klein 'Taxi driver' moment op waarin hij de stenen als de vuiligheid van de stad ziet. In zijn volgende films zal Rohmer de hypocrisie in zijn personages zoeken in de plaats van in een samenleving.

Oh ja, vergeten: met Stéphane Audran, sowieso al vier sterren dus.