Hélas pour Moi (1993)

Die man op die poster lijkt niet eens op Gerard Depardieu.

Diepzinnig of niet, filosofieën of niet, ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat er mijns inziens veel meer had ingezeten dan nu het geval is. Want: het blijft Gérard Depardieu, en dat is nu eenmaal geen David Morse.

off-topic gezeur verwijderd

Uitgever gaat in goddelijk water liggen. Actrice schijnt het te begrijpen. Maar niets is wat het lijkt.. toch nog (3)

Is jou die vroegtijdige verwijzing naar Eddy Terstals Simon ook opgevallen? Zie de synopsis, die bovendien de verantwoorde esthetiek cq mooie beelden verraad (Zwitsers kuuroord).

Nog nooit gezien, lijkt me wel interresant...

Als tegenhanger van Borat me eerst die avond aan deze 'latere' Godard gewaagd. Het leek me wel een fraai contrast (maar de waardering pakt gelijk uit )

Ik weet niet wat het is met dat latere Godard werkt, maar ik kan er niet tot doordringen en het boeit me maar matig. moet wel zeggen dat in dit specifieke geval de film wel groeide en het laatste half uur het meest fraaie deel was.

Ik vond dat de film -in tegenstelling dat wat ik hier lees- er niet mooi uitzag: lelijke kleuren, lelijke kaders etc. Godard trucjes zijn trouwens ook zo vernieuwend niet want bij het zien van deze prent bekroop me toch wel het gevoel dat hij sinds de jaren 60 zichzelf toch ook grotendeels herhaalt (en opnieuw uitvinden in de zin van innoveren en verder komen is er dan niet bij). Dit nietszeggende tussentitels etc. Hij had zich beter kunnen concentreren op de poëtische, zij het gedoemde, liefdesaffaire

Het gegeven was wel boeiend (met echo's van Der Himmel über Berlin - ik wilde me ergens aan vastklampen), statische shots (met echo's van Songs from the Second Floor). maar ondanks de potentiële schoonheid die ik daarin kon zien werd alles met name teniet gedaan door die monotone, doodsaaie voice-over. Iets dat mij ook altijd weerhouden heeft de cinema van Marguerite Duras op waarde te schatten.

En ik denk dat dat is wat er ontbreekt: leven.

Dromerig.

Als ik een hoed ophad zou ik hem afzetten voor Godard, de man heeft de locaties perfect uitgekozen. Mooi en fris, dromerig, mooi passen bij de filosofische teksten. Het camerawerk vult daar alles mooi bij aan.

Jammer dat ik met elk filosofisch stuk evenveel kon. Sommigen miste me dan ook echt compleet en dat is dan de film zijn grootste minpunt, dat hij veel toegankelijker mocht zijn.

***

Godards verandering sinds de jaren '60 zit 'm voor een belangrijk deel ook in de thema's en referenties. In de jaren '60 veel Hollywoodcinema, later veel politiek en in films als deze mythologie, religie en filosofie.

Ik heb een aantal van de problemen van Mochizuki ook. Films als deze vind ik visueel niet mooi genoeg, slepen me niet echt mee en houden me te veel op een afstand om me uitgedaagd te voelen. Ik wordt al moe als ik eraan denk om alle verwijzingen uit deze film uit te moeten pluizen. Het fascineert me wel bij vlagen en er zijn talloze films die ik minder boeiend zou vinden.

In de kern best interessant (vrij letterlijk: de stukken tussen de "Goddellijke" Depardieu en zijn vrouw waren het interessantst), maar minder wijdlopig zou de film goed gedaan hebben.

2.5*

Jean-Luc Godard profileert zich weer als kunstzinnige filmmaker. Hélas pour moi is zo'n film die zo kunstzinnig is, dat mij veel ontging. En dan ben je me kwijt. Ik sta open voor alternatieve vertelwijzen en het afwijken van cinematografische conventies; iets wat Godard als geen ander doet. De Franse cineast zal ongetwijfeld overal een betekenis achter hebben, maar het is mij te poëtisch. Los daarvan is Hélas pour moi erg fraai geschoten, waarbij een mooie wisselwerking plaatsvindt tussen de personages en de omgeving. Qua acteerwerk zit het ook wel goed en de referenties naar andere cinema waaronder het horrorgenre kon ik ook wel waarderen.

Een erg ontoegankelijke film van Godard; voor wie ervan houdt.

Ow, istie van Godard? Nah, la maar zitten dan...

Heb nog nooit iets van de beste man gezien geloof ik.

Ik bedenk me nu dat ik wél een film van hem heb gezien; "Made In USA". Maar dat was kennelijk niet één van z'n beste.

Ben wel benieuwd naar "A Soep de Bottle", maar die kan'k dan weer niet terugvinden hier op MM...

Met de Engelse titel: 'Oh, Woe Is Me'.

Een mooie omschrijving: "When my father's father's father had a difficult task to accomplish, he went to a certain place in the forest, lit a fire, and immersed himself in silent prayer. And what had to be done was done." 3.5*

Over 'de trucjes' en het (niet) vernieuwende... soms kan ik het hier mee eens zijn. Bijvoorbeeld in zijn recente 3d film waar hij in principe herhaald wat hij ook altijd met audio heeft gedaan, met tekst in beeld of 'op zijn ergst ' met meerder vocale tracks en meerdere teksten in beeld, tegelijkertijd. Dat was me ten eerste dus teveel een herhaling van zetten en ten tweede gewoon irritant (leuk dat afwisselen van ogen en/of dubbel zien... maar niet echt natuurlijk).

Maar hier is er toch een stuk minder sprake van dat soort chaos en moet je 'het' gewoon zien als zijn stijl, zijn signatuur. Hij houd van literaire quotes en tekst in beeld, dat zal hij niet veranderen, dus dat hoeft ook niet altijd 'fris' over te komen. Ze helpen hier juist de film te structureren, in een vrij muzikale compositie met de titel als terugkeren refrein. Wat in deze film ook ontbreekt, voor een heel groot deel, is een politieke invalshoek. Het is geen historische/essay film die een 'ondoordringbare' point probeert te maken. Natuurlijk is dit in deze Godard periode wél te verwachtten, maar ik denk dat mensen zich hier wat blind op staren... of aan de andere kant juist totaal onvoorbereid, met narratieve verwachtingen, aan deze film beginnen. Want bij een film die zo duidelijk gaat om cinema zelf, de compositie, de beelden en de beeldtaal én de romantiek, kan ik me zo moeilijk voorstellen dat dit helemaal niet binnenkomt.

Ook hebben we hier te maken met een Godard die je minder 'drammerig' zou kunnen noemen, vergeleken bij andere films die hij vanaf de jaren 70 tot nu maakte. Deze heeft veel weg van een 2 ou 3 Choses Que Je Sais d'Elle (1967) of Je Vous Salue, Marie (1985) in de zin dat er betekenis wordt gegeven door een poëtische beeldenstroom met een precies ritme en een trefzekere compositie. Misschien dat meer filosofisch onderlegde mensen er nog wel meer in kunnen zien ook, maar dat is toch wel de essentie hier. Ik zag ook eindelijk weer een zeker plezier in filmmaken terug, zelfs wat losse humor hier en daar ipv slechts de bekende woordgrapjes.

Visueel vond ik het Rohmer-achtig af en toe. Hoewel ook een letterlijke referentie naar Straub-Huillet wordt gemaakt (de cameravrouw had daar al mee samengewerkt) en met Depardieu in de hoofdrol de link naar Duras ook geen onlogische is. Statisch wellicht, niet heel erg, maar sowieso met een zeer fotografisch oog. De dynamiek ontstaat vooral in de edit. Allemaal erg fijn om te zien.

Als ik nog een ding kan noemen wat typisch Godard is en ook in deze film zit, om dan toch nog over door te filosoferen, terwijl ik dit dus in de eerste plaats vooral geniet als pure cinema, dan is het zijn doorlopend onderzoek naar beeldtaal en het onvermogen om daar iets waarachtigs mee uit te kunnen drukken. Ook in deze film zegt hij dat een aantal keer en laat hij zwarte frames zien. Inweze dus een soort omgekeerde Wittgenstein die de geschreven taal ontoereikend acht en stelt dat je sommige zaken alleen kunt tonen. Godard zegt hier dat je niet alles in beelden kan uitdrukken en we daarom die delen van het verhaal zien die, in een bepaalde volgorde, eventueel ook herhalend, ons kunnen laten doordringen tot een 'betekenis'... van een filmromance bijvoorbeeld. Want net zoals Wittgenstein na zijn filosofie-vernietigende tractatus gewoon weer doorging met filosoferen, zo blijft Godard ook terug keren naar film, en filmen. Het is een heel plezierige bezigheid. Ook om naar te kijken! Moeilijker dan dat hoeft het soms niet te zijn, in tegendeel, het levert een van de beste Godard films op die ik in tijden zag.

Mooie poster. GODARD DEPARDIEU.

Een zeer moeilijke film om te volgen. Heb me nadien nog ingelezen en dan blijkt het te gaan om een verfilming van de mythe uit de Griekse oudheid waarin Zeus de menselijke vorm van de echtgenoot van Alcmene aanneemt om met haar seks te hebben. In deze film wordt dit vertaald naar de relatie tussen Rachel en Simon, gespeeld door respectievelijk Laurence Masliah en Gérard Depardieu, in laat twintigste eeuw en gesitueerd aan het Lac Leman (beter bekend als Meer van Genève). Hoewel dat op zich een klare verhaallijn is, moet je het eerste half uur allerlei op het eerste zicht niet geconnecteerde scenes, beelden en gedeclameerde quotes doorworstelen. En nadien ook nog tussendoor. Een film die een tweede en derde herziening vraagt, om het allemaal ooit te willen vatten, en dan nog. Het verhaal wordt deels verteld vanuit het verhaal van een publicist die op onderzoek uitgaat om de missende pagina’s van een mysterieus manuscript op te helderen, die het al of niet waargebeurde verhaal van Simon en Rachel weergeeft. Heden, verleden en verbeelding vormen een kruispunt in deze film, met nog een veelheid van randfiguren die ik geen plaats in het geheel heb kunnen geven. Niettemin heb ik bij de films van Godard wel steeds het gevoel dat er voor de maker zelf een duidelijke structuur aanwezig is, en dat de kijker in de positie van onderzoeker wordt geplaatst. Het komt niet vanzelf, en een zakje popcorn brengt waarschijnlijk ook al geen soelaas. Uitdagende film, en wel fraai vormgegeven.

Zoals alle Godard-films is ook deze een soort van omgevallen boekenkast waarbij je niet alleen struikelt over de stroom van de dichterlijke, quasi-diepzinnige uitspraken maar is ook het verhaal weer complex of zelfs onontwarbaar is. De thematiek is echter meestal wel helder, hetgeen de films sowieso thematische coherentie geeft, en hier is dat we het geloof en het ritueel en daarmee de zekerheid zijn kwijtgeraakt zodat ons slechts het verhaal resteert waarbij het echter de vraag is of het geloof en het ritueel toch niet nog bij ons zijn bij wijze van overlevering – welke waarheid onuitsprekelijk en onuitbeeldbaar is en film haar slechts tot banaliteit reduceert – en in een nieuwe gedaante zoals de liefde kan terugkeren. In feite is dat het ook verhaal van de film die een hervertelling is van de mythe van Amphitryon: toen Amphitryon z’n vrouw even verliet nam Zeus de gedaante aan van Amphitryon om z’n vrouw zwanger te maken, hetgeen ook de film helemaal verwarrend maakt.

Het verhaal van de film is zo een uitbeelding van de thematiek ervan: zoals elke Godard-film oogt de film louter rommelig maar zit het knap in elkaar en weet Godard ook altijd qua beeld en geluid te verbluffen, al is het genot sterk conceptueel zodat de kijker op de proef wordt gesteld. Toch denk ik dat deze film wel geslaagd is.