Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001)

Het is inmiddels 2024 en nog steeds heb ik de film niet gekeken, maar nu gaat het dan eindelijk gebeuren.

Little Saint Amelie. Primitief, lief maar vooral de ontzettend mooi geschoten film met kleuren

, truukjes, en geweldige aftiteling.

Het is dat is de verhaallijn op een gegeven moment teveel van hetzelfde blijft. Maar blij dat ik deze eindelijk heb gezien.

Soms gaat het nogal van de hak op de tak lees ik hierboven. Dat idee hadden we het 1ste half uur zeker. Maar de film blijft wel boeien. Ook de humor zit er goed in.

Op zich een leuk idee, maar het wil maar niet op gang komen. Er had veel meer in gezeten naar mijn idee. Leuke personages en best wel goed geacteerd, een gemiste kans.

Het ware verhaal van Amélie door Jean-Pierre Jeunet zelf:

YouTube-La Véritable Histoire d'Amélie Poulain de Jean-Pierre Jeunet

Op zich enerzijds wel grappig, maar tegelijkertijd vind ik het zo veel afbreuk doen aan het oorspronkelijke verhaal. Mixed feelings...

Na meer dan 18 jaar herzien en maar eens tijd voor een review dan (en de score een halfje verhoogd). Ook in 2025 nog net zo fris als bij het uitkomen. Goed tempo, leuke afwisseling, hele fijne muziek en al tezamen een film met een hart en enkele mooie kleine ontroerende momenten en af en toe hele leuke humor. Tautou is perfect gecast als Amélie met een mooie mix van naïviteit en charme en daadkrachtigheid maar vooral die twee ogen die verwonderd maar zonder negatief oordeel de wereld in kijken. De film speelt in Parijs maar dan eerder een sprookjesversie, gedrenkt in groen en hier en daar rood en blauw die eruit springen. De film is ook simpelweg als een modern sprookje gebracht en is eerst en vooral heel aangenaam om te zien en daarnaast filmisch ook zeer interessant. 4,5*.

Ooit wel eens iets gezien van deze Amélie, maar dat is inmiddels al zo lang geleden dat het me echt niks meer zei. Had ook tijdens het kijken nu geen enkel moment dat me bekend voorkwam. Hij stond in ieder geval al een tijdje in mijn kast, en mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Met het eerste uur van deze film heb ik best geworsteld en op den duur begon het me zelfs iets te irriteren. Wat een drukte. Gebeurtenissen volgen zich in een geweldig hoog tempo op en die vreselijke voice-over blijft maar doorzeuren en je bij het handje pakken om alles dat je ziet voor je uit te leggen. Het zorgde er niet alleen voor dat het komische aspect voor mij niet of nauwelijks werkte, maar ook dat ik nauwelijks aandacht had voor bijvoorbeeld de cinematografie. Daarnaast deden ook de personages, op Amélie zelf na, me bijzonder weinig. Het is niet eens zozeer de absurdistische stijl die me tegenstond als wel dat ik de personages buitengewoon oninteressant vond. Ik heb na een uur echt even een pauze van een half uurtje ingelast - iets dat ik eigenlijk nooit doe - en heb overwogen om de film uit te zetten. Geen idee of ik te vermoeid was (volgens mij niet), maar ik trok het even echt niet meer.

Uiteindelijk toch maar het kijken voortgezet en daar heb ik geen spijt van. Gelukkig is het tweede uur stukken aangenamer en warmer. Hier komt de focus te liggen op Amélies eigen zoektocht naar de liefde en die is best charmant. De voice-over verdwijnt steeds meer naar de achtergrond, de dromerige, sprookjesachtige sfeer komt beter tot zijn recht en ook begonnen zaken als de manier waarop Parijs in beeld gebracht wordt me steeds meer op te vallen. Er zitten een aantal hele mooie shots in. Complimenten ook voor Audrey Tautou: ze speelt haar personage heel prettig en sympathiek. Eenieder die wat introverter van aard is zal een aantal zaken ontzettend herkenbaar vinden.

Het dreigde een complete mis-match te worden tussen mij en deze film, maar dat valt gelukkig wel mee. Voor mij bestaat deze film uit twee helften, waarvan ik de tweede echt vele malen sterker vind dan de eerste. Natuurlijk moet ik daardoor wel concluderen dat het niet helemaal mijn ding is: voor mij is dit niet de briljante hoogvlieger die het voor vele anderen wel is. Toch zorgde het tweede uur er wel voor dat de film zich in mijn ogen herpakte en dat ik toch nog met een positief gevoel op de film terugkijk.

3*

Afgelopen zaterdag in de Tilburgse schouwburg gezien met de soundtrack live gebracht door het 23-koppig James Whale Orchestra. Mooie ervaring, en de film zelf is wat mij betreft onverwoestbaar. Ik neem aan dat de meeste bezoekers de film al minstens één keer hadden gezien, maar toch begon iedereen op diverse momenten weer hardop te lachen. Prachtig naturel spel, bijvoorbeeld van de mevrouw achter de sigarettenbalie en van het geplaagde hulpje van de groenteboer. Toevallig net The golden age van Kenneth Grahame gelezen, en in het verhaal The secret drawer vindt in een jongen in een oud bureau een geheim laatje. Als hij het opent vindt hij daarin geen schat, maar dingen als een foto van een koning, twee knopen, een draadje, een paar buitenlandse munten en een lijstje van vogeleieren. Eerst is hij teleurgesteld, maar dan beseft hij dat ooit een jongetje als hijzelf zijn geheime schatten in dit laatje heeft bewaard, en hij sluit het laatje weer zodat een volgend jongetje deze schat zal kunnen vinden. Mooi om iets vergelijkbaars in deze film tegen te komen, en (in ieder geval voor mij) heel herkenbaar.

Amélie Poulain is een verlegen serveerster in Montmartre die haar leven vult met fantasie, kleine genoegens en het observeren van de mensen om haar heen. Wanneer ze een verborgen kistje uit het verleden van een voormalige bewoner ontdekt, besluit ze anoniem het leven van anderen mooier te maken. Tegelijk groeit haar verlangen naar echte verbondenheid, en dat leidt haar naar een eigen, tedere zoektocht naar liefde.

"Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain" is een verfrissende film: warm, speels en bijzonder charmant. De fantasierijke stijl, het kleurrijke Parijs en Audrey Tautou’s fijne hoofdrol maken er iets heel eigen van. De film voelt licht en luchtig, maar raakt toch ook aan eenzaamheid en verlangen op een mooie manier. Het is zo’n film die met zijn optimisme en verbeelding makkelijk blijft hangen.