Sweet Charity (1969)

De musical - strikt voor liefhebbers - is gebaseerd op De Nachten van Cabiria van Fellini. Maar dan in bonbons-versie, zal ik maar zeggen.

Sterk punt : de choreografie van Bob Fosse [op toneel meesterlijk]. Zwak : het einde. Er is van alles geprobeerd, maar niets werkt helemaal perfect.

Sweet Charity was trendsettend voor de musical uit de jaren '70. Geld noch moeite werden gespaard en dit groots project bulkt van het talent. Het scenario werd gebaseert op Frederico Fellini's Le Notti Di Cabiria, een film die, hoewel toen reeds tien jaar oud, in de jaren '60 in New York een geweldig succes kende. De gepassioneerde choreograaf Bob Fosse wou er meteen een musical van maken die ook zijn debuut als regisseur zou betekenen. Later zou Bob Fosse de wereld nog meer moois bieden: Cabaret, Lenny, All That Jazz en Star 80. Shirley MacLaine speelt een schitterende hoofdrol en ook Sammy Davis Jr. zorgt voor enkele onvergetelijke momenten uit de Amerikaanse filmgeschiedenis. Decor, kostuums en muziek (o.a. de grote hit Hey Big Spender)werden genomineerd voor een Oscar...

Ik tuinde er gisteren weer in. Mijn vriendin had "Sweet Charity" meegenomen van de bibliotheek en vroeg of ik zin had deze te kijken. De alarmbellen "musical" en "Simone Kleinsma" gingen niet meteen rinkelen, dus zat ik al gauw naar een film te kijken die alles in zich had om mij een vervelende avond te bezorgen : acteurs die bij het minste en geringste uitbreken in gezang, gekke dansjes en Shirley McLaine. Toch moet ik eerlijk toegeven dat deze film wel de moeite waard is om eens te gaan zien. Ook al is het maar om al die leuke jaren 60 beelden en film effecten weer eens te zien (vreemde intermezzo's met stills bijvoorbeeld), dingen die nu als retro worden ervaren. Daarbij is de Bob Fosse choreografie erg bijzonder en ook te genieten voor mensen die niet zo 1,2,3 van dans houden.

Daarom noemt men het dan ook een 'musical'...

Deze musical is strikt voor de echte liefhebbers van het genre. Voor mij was het een tweeënhalf uur durende hel. Mierzoete, suikerspinachtige taferelen met in de hoofdrol Shirley MacLaine. Het scenario is gebaseerd op Frederico Fellini’s Le Notti Di Cabiria. Deze film betekende voor Bob Fosse zijn debuut. Daarbij werd Sweet Charity genomineerd voor drie Oscars en was het de trendsetter voor de musicals die later zouden volgen.

Sammy Davis jnr is in deze film schitterend!!!

een vermakelijk broadway style musical drama van de legend Bob Fosse (All That Jazz)

zeker een 7+ uit 10 waard

Leuke musicalfilm van Bob Fosse.

Alle films gezien van deze regisseur en geen enkele is slecht.

Gelukkig is er Shirley (Goed in dergelijke rollen : "Can Can", "Irma La Douce"....) want zo buitengewoon vind ik deze musical eigenlijk niet. Natuurlijk maakt de muziek van Cy Coleman de sterkte van deze film uit en onthou ik vooral het nummer "Big Spender".

Een vermakelijke, avondvullende film op een erg goed gelukte blu-ray disc van powerhousefilms.co.uk met Engelse ondertiteling en heel veel extra's zorgden gisterenavond voor veel kijkplezier. Sammy Davis jr. was inderdaad geweldig. Ik ging na afloop met een vrolijke bui naar bed. Een verademing in deze deprimerende coronatijden.

Beetje lang maar toch wel fijn. Met name de nummers Big Spender en de dans-trilogie The Aloof, The Heavyweigth & The Big Finish zijn erg geslaagd. MacLaine is prima als het niet al te knappe en goedgelovige animeermeisje Charity. Na de intermissie zakt het wat in, maar tegen het einde herpakt de film zich. Ik vind de kritiek op het einde wat vreemd, zeker als je weet dat het gebaseerd is op Nights of Cabiria- het eindigt namelijk vrijwel hetzelfde.

Het was wellicht een veelgebruikte term destijds, toch vond ik het wel grappig dat ergens tegen het eind een personage verzucht "...and all that jazz".

De film is inderdaad nogal lang en veel. En dat is het voornaamste nadeel. Maar verder is het een verfrissende musical die voortborduurt op de Hollywoodtraditie maar daar een script aan toevoegt dat al een stuk donkerder is en heel erg veel leuke nieuwe ideeën heeft in bijvoorbeeld de enscenering en het camerawerk bij de liedjes. Fosse zou er later nog een stuk verder in gaan.

Voor het succes hielp het niet geheel volgens de tijdgeest (musicals waren net toen deze film uitkwam uit de mode) was dit een van de vele musicalflops van de late jaren '60. Uiteindelijk is door de theaterversie en het latere succes van Fosse er wel een herwaardering gekomen.