Les Triplettes de Belleville (2003)

Hier sta ik nog steeds achter

Maffe maar tegelijkertijd charmante animatiefilm, vol surrealistische en droogkomische toestanden. Doet wel een beetje denken aan het vroege werk van regisseur Jean-Pierre Jeunet, en dan met name Delicatessen. De animatiestijl en het kleurgebruik zijn prachtig en de film is een feest voor het oog. De afwezigheid van dialogen stoort ook niet echt. De plot is niet bijster interessant en hier en daar is de film wellicht iets te vreemd, maar al met al is dit toch wel een vrij unieke kijkervaring.

Curieus animatiefilmpje met een plot die in beginsel redelijk onbegrijpelijk is maar die inzakt als de zaken worden uitgelegd: Franse renners die als ware het vechthanen de gokkende Franse maffia behagen, aardig gevonden (zoals het vervoer per 2CV) maar ik vond het deel daarvoor eigenlijk een stuk leuker: de beginscène, het gesol met de hond die o.a. als paard en reservewiel wordt gebruikt, het kikkervissen, het was lekker anarchistische nonsens. Weinig vleiend beeld van New York trouwens: de mensen worden vrijwel zonder uitzondering als extreem obees afgebeeld. Maar eigenlijk zijn alle figuurtjes nogal grotesk met enorme neuzen, gigantische bilpartijen en flaporen.

Maandagmiddag nog even languit op de bank om te relaxen met een aantal films en de eerste die voorbij kwam was deze Les Triplettes de Belleville. Anisch ben ik niet zo van de animatie, val ik vaak in die zin over de verpakking zoals in het geval van top 250'ers als Mononoke-Hime, Tonari no Totoro of Sen to Chihiro no Kamikakushi waar dit ook nog wel eens tot discussie leidde over de inhoud. Tja, ik heb daar gewoon niets mee, maar er zijn wel degelijk uitzonderingen zoals Grave of the Firefly's, en zo bleek deze film toch ook wel een verhaal apart.

Bijzonder en absurd begint het geheel met een optreden dat later een tv-uitzending blijkt te zijn, het is vooral de kennismaking met de Triplettes die op dat moment belangrijk is waar we al snel doorschakelen naar oma en Champion waar ook al snel het fietsen aan bod komt en de training begint met things yet to come met de ontvoering en reddingspoging van oma. Dat is in het kort het verhaal, ach verhaal...? Eigenlijk stelt dat ook niet eens zoveel voor, het is vrij simpel wat dat betreft waar het ook nog eigenlijk 'stom' is waar vooral de hond het meeste te zeggen heeft.

Maar daar draait Les Triplettes eigenlijk niet zozeer om waar de animatie temidden van grove gezichten, absurde lichaamsdelen, clowneske situaties, expressieve decors, en andere bijzondere dingen zoals de massage vanChampion of anders wel het wielrichten van oma, toch best wel de aandacht beet houdt en een aparte prikkel mee draagt waar absurdisme en toch een vorm van nostalgie de boventoon voeren.

Goed, op een gegeven duurt het wel wat lang voordat uitkristalliseert wat oma en de drieling nu eigenlijk gaan doen maar blijft het geheel verder uitblinken als een uitermate knap gemaakt geheel wat toch een eigenaardig gevoel overbrengt.

Effe kort: langdradig, vervelend en erg flauw.

'Das gewisse etwas' zat er niet in, en dat leek vooral de bedoeling. Frankrijk is het sinds de jaren 70 een beetje kwijt.