Forty Guns (1957)

Forty Guns: Blu-ray review.

Slechte saaie western..........2,0

Goede dialogen en voor het jaar waar die uit komt zat er ook veel tempo in deze film. Heb me er prima mee vermaakt.

Fijne opening zeg, deze vierde Fuller die ik inmiddels zag. En alle vier die films zijn ook bevallen, dat maak ik wel eens anders mee.

Forty Guns Blu-ray - Barbara Stanwyck - dvdbeaver.com

De Criterion blu-ray is iets lichter van kleur.

Barbara Stanwyck in FORTY GUNS - The Criterion Collection - YouTube

'After three decades in the industry, Hollywood icon Barbara Stanwyck delivered one of her fiercest performances in Samuel Fuller’s western FORTY GUNS. Critic Imogen Sara Smith talks about the role in the context of the actor’s career in this excerpt from a supplement on our edition of the film.'

Damn, Samuel Fuller is echt een held. Toch maar die mooie box van Arrow kopen ...

Wat een rommelig onsamenhangend plot. Had eigenlijk vrij vaak geen idee waar het over ging. En die Amerikanen lijken ook allemaal zo op elkaar. Cinematografisch echter wel verrassend sterk. De soundtrack daarentegen...

Forty Guns is een onderhoudende western die er mooi uit ziet in zwart wit.

Het verhaal zit aardig in elkaar maar weet mij niet de gehele film lang altijd te boeien .

Het jongere probleem broertje van Stanwyck vond ik niet echt overtuigend overkomen.

De 40 ruiters leveren zo nu en dan indrukwekkende plaatjes op.

Maar jammer genoeg word er ook niet meer mee gedaan dan dat.

Naar mijn gevoel had hier dan ook meer ingezeten.

Met een titel als deze verwacht je wel wat wapengeweld maar dat blijft uit. Je krijgt wel veertig man te paard, alsook veertig man met de benen onder tafel maar verder reikt het niet. De plot draait helemaal niet rond de veertig man maar rond ice queen Barbara Stanwyck en gun fighter Barry Sullivan. Beiden zijn overlevers van een voorbijgestreefd tijdperk, uitgedaagd door het aanbreken van een nieuwe tijd. Is die plot de moeite waard? De vrij plotse transformatie van Stanwyck van manwijf naar meer vrouwelijk type, de hoofdintrige met haar wilde broertje John Ericcson, de finale alliantie van twee eigenwijze mensen, konden mij eigenlijk niet echt overtuigen.

Wat hebben we aan pluszijde? Visueel een prachtige en krachtige film. Barbara Stanwyck paradeert als een volleerde amazone over het scherm. Volledig in het zwart gekleed op een wit paard, komt ze indrukwekkend uit in de b&w cinemascope. De openingsscène met de veertig man te paard doet ook wat hij moet doen: indruk maken. Het getal veertig doet me daarbij wat denken aan Ali Baba en de veertig rovers. De mythe lijkt hier belangrijker dan de realiteit erachter. En dat gevoel heb ik wel wat bij het hele opzet van de film. Zoals eerder gezegd vind ik de plot niet geheel overtuigend maar niettemin was ik toch ergens geboeid van begin tot eind door het verhaal dat bijna iets weg heeft van (western) fantasy/fairy tale. En dat is dan zeker te danken aan de schitterende regie en het camerawerk van Samuel Fuller & co. Meespelende dolly shots, pov’s, lage camerahoeken, het subtiele spel met schaduw en licht, die ferme close ups van de ogen van Barry (die Sergio Leone nadien misschien geïnspireerd hebben). Dat alles maakt deze film voor mij zeer de moeite waard om te (her)bekijken.

De details maken deze film tot een heel bijzondere western. Het begint al bij de schitterende openingscene. Fuller is er wel vaker goed in maar zo goed als hier zag ik het nog niet. Verderop in de film is er een scene in de storm die bijna meer lijkt op Bela Tarr dan op een mainstream-Hollywood western als deze film. Uit 1957! Zo extreem is de film niet overal, maar ook voor lliefhebbers van films die de censors plagen is dit leuk want de dialogen zitten vol innuendo's en dubbele bodems zonder dat ze plat worden. En dan combineert de film ook nog het feminisme van een al even unieke film als Johnny Guitar met een neerslachtigheid over het stervende westen die zijn tijd vooruit was. Bijzonder en elke liefhebber van Westerns in het algemeen en vooral van degene die zich niet aan alle regels houden moeten dit zien. Fuller trekt alles open in deze film. Met dollyshots, close-ups en nog meer fraais.

Samuel Fuller was een regisseur die zijn films vaak ook schreef en soms ook zelf produceerde. In Forty Guns draagt hij ook zorg voor deze drie disciplines. Het resultaat is een aangename western die ook nog eens een invloedrijke western is geweest. De spaghetti western heeft er dankbaar gebruik van gemaakt. Neem allen maar de vele close-ups van de acteurs en dan met name de focus op de ogen. Visueel is deze film een lust voor het oog. Elk shot is spannend vormgegeven en zit vol details. Ook is er creatief en effectief gebruik gemaakt van het breedbeeldformaat. En dat was in die tijd geen vanzelfsprekendheid.

De veertig geweren uit de titel hebben enerzijds betrekking op het gewapende gevolg van de invloedrijke grootgrondbezitter Jessica Drummond (Barbara Stanwyck). Anderzijds verwijzen de veertig guns (althans volgens Fuller zelf) naar de veertig slap bungelende geslachtsdelen die tussen de benen van de mannen hangen. Het geweer als substituut voor mannelijkheid. De mannen in de film worden als simpele geilaards of als teergevoelige kinderen afgebeeld. Het zijn tragische figuren.

In een western kom je vaak twee typen vrouwen tegen. Het eerste type heeft bij voorkeur blond haar, heeft deugdzame eigenschappen en is verliefd op de held. Het tweede type heeft bij voorkeur donker haar, vertoont overspelig gedrag en heeft meestal een ietwat banale erotische uitstraling. Forty Guns lanceert twee belangrijke vrouwelijke personages. Beiden blond. De een is de deugdzame en zelfverzekerde dochter van een winkelier en niet per se verliefd. De ander is een keiharde zakenvrouw met een mannenleger achter zich. Niet verliefd maar op zoek naar een sterke man om haar bevelen op te volgen en aldus haar zakenimperium te consolideren. “I need a strong man to carry out my orders”, zegt ze bepaald niet verliefd tegen de held. Fuller speelt een beetje met de basisconstructie en daarmee met de verwachtingspatronen van de geoefende westernkijker. De vrouwen domineren in Forty Guns. Emotioneel en intellectueel. Drummond voorop.

Samuel Fuller maakt een western die de clichés van het genre met grofmazige humor persifleert. Dat doet hij door de personages in onzekerheid en in donkere atmosferen te plaatsen. Hoedanigheden waarin zelfs de stoerste mannen zich als zielige knaapjes gaan gedragen. De prachtige film noir-stilering weet die sferen goed te visualiseren. Fuller kon met zijn Forty Guns lekker te keer gaan tegen de oudbakken principes van de western. Eén ding werd hem echter niet toegestaan. Van het obligate happy end moest ie afblijven.

Ongetwijfeld.

En wat te denken van de grote troep ruiters?

In talloze spaghetti westerns te zien, tot in den treure: "Vamos Muchachos! "

Schitterend. Door die stomende opening van Forty guns beseffen we reeds na 5 minuten : dit is niet zo maar een Western. Dit is een bom vol visuele pracht (er zit oa een magnifiek uitgevoerd tracking shot in van wel 4 minuten – nog steeds de langste dolly shot van de geschiedenis Hollywood) en bruisende energie. Cineast Fuller speelt met de genre conventies. Een gunfighter neemt het op tegen een grootgrondbezitter. Echter, vermits de grootgrondbezitter door Barbara Stanwyck wordt vertolkt, is er steeds een erotische kracht aanwezig (dat zweepje dat Stanwyck af en toe hanteert, is er niet zomaar). De aantrekking is sterker dan het afstoten. Die forty guns kunnen dan ook als een freudiaans symbool worden gezien. En de scene in het huis waar een brief eerst door die 40 handen gaat vooraleer Stanwyck het kan lezen, straalt zowel spanning als romantiek uit (een geheim briefje dat wordt doorgegeven zoals bv in de klas). Dit thema zit ook in het nevenverhaaltje van de broer en de dochter van een wapensmid. En dan is er nog 2x die korte verschijning van een zeer aantrekkelijke maar anonieme dame wanneer er iets ergs staat te gebeuren. Ook de zwart wit fotografie van Joseph F Biroc is een tour de force. Er is bijna in elke scene wel een verrassend beeld. De sequentie van de zandstorm is bv adembenemend gebracht. Het is jammer dat de emotie en drama niet voluit naar voren komt, met een grillige vertelstructuur is het meer een stilistische pastiche op de western alhoewel er nochtans in de kern een mooi stukje melodrama inzit. Stanwyck is fenomenaal gecast als rijpere en krachtige vrouw (ze was 49 jaar oud op dat moment) met een mysterieuze aantrekking. Het personage van Sullivan dat een laatste kans ziet op een huiselijk leven is bv een verhaallijn dat er te weinig uitkomt. Uiteindelijk staan Stanwyck en hij aan de verschillende kanten van de wet en is er enkel de erotische spanning die die kanten kan verzoenen.