Miami Supercops (1985)

Ben nochtans favoriet van dit duo, maar hun films beginnen naarmate ze ouder worden ook slechter te worden.

Duidelijk beinvloed door de begin jaren 80 tv series Miami Vice en Magnum, maar dan met Hill en Spencer in de hoofdrollen.

Redelijk voor de genre maar niet meer dan dat. Dan was hun poging in Crimebusters, met kleine rol voor Laura Gemser, iets beter.

Due Superpiedi Quasi Piatti, I (1977)

Wat me wel ineens opviel met deze film was dat verhaal was geshreven door Corbucci en Luciano Vincenzoni, beter bekend van de Sergio Leone westerns uit de jaren 60.

Bud Spencer en Terence Hill, die ook vaak "de 4 vuisten" genoemd worden, maakten in de jaren 70 en 80 samen aardig wat films. Dit was één van hun laatste.

Het is duidelijk te zien dat het duo hier aardig op leeftijd begint te raken. Men speelt een beetje leentjebuur bij Miami Vice en zo is deze Miami Supercops geboren. Hoewel ook deze film zijn leuke momenten kent en daarnaast de soundtrack best de moeite waard is, mis ik hier toch wel het ouderwetse knokken. Dat is hier duidelijk veel minder aanwezig en dat is voor mij toch altijd wel het belangrijkste ingrediënt voor een vermakelijke film.

Als dat nauwelijks aanwezig is, zoals hier dan zie je duidelijk de beperkingen van de twee, en is de film blijkbaar ook gelijk een stuk minder leuk.

1,5*

Pure jeugd sentiment heb alle films wel gezien in mijn jeugd.

Toen vond ik ze geweldig!

Dit kan wel eens de slechtste/vermaakelijkste film allertijden zijn.

"Look at that shocking effect"

Love it

Deze is echt heel slecht. Geen humor slechte actie de gevechten waardeloos en t verhaal niet boeiend. De gloed die ze hadden is helaas weg.

En ik wil ook een schroevendraaier. Jezus was was dat slecht dat stuk bij het embleem.

1 woord, jeugdsentiment

Ik heb deze film al zo vaak gezien in t Engels maar ook in t Duits.

Qua verhaallijn is ie een beetje knullig maar daar moet je dit soort films niet voor kijken.

Misschien wel de beste uit de reeks van 6. Tenminste als je kijkt naar het verhaal. Er zit zowaar een serieuze ondertoon in en er valt ook nog een dode te betreuren. Van deze reeks van 6 in ieder geval de meest serieuzer film. Qua humor is het dan wel weer wat minder, maar zeker niet slecht. Ik heb de box van 6 nu allemaal gezien. Hoger dan 3,5 komen ze nergens dus hoogstaand is deze six pack niet. Daarvoor moeten we toch naar andere titels kijken zoals Il Mio Nome È Nessuno 1973, Lo Chiamavano Trinità 1970 of Continuavano a chiamarlo Trinità 1971

Film 3.5

Fun factor 3.0

Beeld 3.5

Geluid 2.5

Misschien wel de beste uit de reeks van 6. Tenminste als je kijkt naar het verhaal. Er zit zowaar een serieuze ondertoon in en er valt ook nog een dode te betreuren. Van deze reeks van 6 in ieder geval de meest serieuzer film. Qua humor is het dan wel weer wat minder, maar zeker niet slecht. Ik heb de box van 6 nu allemaal gezien. Hoger dan 3,5 komen ze nergens dus hoogstaand is deze six pack niet. Daarvoor moeten we toch naar andere titels kijken zoals Il Mio Nome È Nessuno 1973, Lo Chiamavano Trinità 1970 of Continuavano a chiamarlo Trinità 1971

Film 3.5

Fun factor 3.0

Beeld 3.5

Geluid 2.5

Vierde film van het duo die ik recent herbekeken heb vanuit nostalgische overwegingen. En dit is degene die momenteel het best overeind blijft. Waaraan ligt het? Ik heb het gevoel dat alles hier klopt voor het olijke gewelddadige duo. Het scenario is prima uitgewerkt zonder dat men vervalt in langdradigheid en herhaling (met anderhalf uur de perfecte lengte om dit soort films uit te zitten), gecombineerd met de juiste snuifjes humor en 'vrolijk geweld'. De acteerprestaties zijn behoorlijk. En dan is er nog een superaanstekelijke eighties soundtrack die het met de bij momenten flitsende montage helemaal afmaakt.

"Miami Supercops" is een Amerikaanse Actie / Komedie film uit het jaar 1985 en het is de één na laatste film die Bud Spencer samen met Terence Hill zouden maken. Negen jaar later volgde nog een laatste reünie met de Komedie / Western film "Troublemakers (1994)".

In 1978 werd 20 miljoen dollar gestolen van een bank in Detroit. Eén van de overvallers is gepakt, één is dood aangetroffen en de derde is spoorloos verdwenen. Het geld is nooit gevonden. Zeven jaar later wordt de gepakte overvaller vrijgelaten uit de gevangenis. Hij gaat onmiddellijk naar Miami, maar wordt de volgende dag dood aangetroffen. FBI-agent Doug Bennet (Terence Hill) en zijn gepensioneerde collega Steve Forest (Bud Spencer) worden ingeschakeld om de zaak te onderzoeken. Ze doen zich voor als politieagenten in Miami. Ergens in Miami verbergt de derde overvaller zich met zijn $ 20 miljoen en hij heeft een voorsprong van zeven jaar op de autoriteiten.

Helaas is "Miami Supercops" een heel slap aftreksel van een eerder film van het duo, namelijk "Crime Busters " uit 1977. De film bevat geen enkele aardige grap en de gevechten zijn ook slap. Alle vaste patronen uit de vele Bud Spencer en Terence Hill films worden weer herkauwd. Bud Spencer voelt weer niets voor de nieuwe opdracht, maar wordt er als vanouds weer ingeluisd door Terence Hill. En Terence Hill laat traditiegetrouw zijn vriend overal voor betalen, omdat hij steeds zijn portefeuille vergeet. En natuurlijk wordt er weer wat gevochten (o.a. in een bus en in een winkel). Soms met de vuisten en soms met vuurwapens, maar de laatste richten geen enkel zichtbare verwonding aan.

Nu hoeft dat voor mij ook niet maar van Bud Spencer en Terence Hil verwacht ik iets meer dan deze zouteloze hap. De heren zeggen braaf hun teksten op en hun tegenspelers weten ook al niets aan het scenario toe te voegen. Opvallend is wel dat Bud Spencer en Terence Hil dit keer wat vrouwelijk tegenwerk, bij hoge uitzondering, krijgen in de sexy gestaltes van een uitdagende vrachtwangenchauffeuse, te weten Anabelle (Rhonda S. Lundstead), en een schoon geschapen informant, te weten Irene (Jackie Castellano), van de geheime dienst. Anabelle valt voor Steve Forest en Irene valt voor Doug Bennet.

Wanneer de credits in het begin over het scherm lopen, wordt dat begeleid door wat flitsende fragmenten uit de komende anderhalf uur hadden kunnen zijn. Geen enkele opname blijkt echter in de film terug te vinden. Regisseur Bruno Corbucci beduvelt dus vanaf het eerste moment het publiek. En het verhaal? Och, Bud Spencer en Terence Hil proberen een roofoverval van jaren her op te lossen. Alles volgens de bekende paden, zodat het al ver van tevoren duidelijk wordt, dat de machtigste man van Miami, te weten Robert Delmann (Ken Ceresne), het brein achter alle misdadigheid is.

Hoewel regisseur Bruno Corbucci een groot aantal films met Bud Spencer en Terence Hil heeft gemaakt (soms flauw, soms ook erg leuk) is nu de rek er wel uit. Lachen om "Miami Supercops" is er niet bij en op de spanning zit je tot het eind toe vergeeft te wachten.

De vier vuisten blijft altijd genieten.

Ook deze gouden oude blijft kostelijk.

Dit is niet de beste met het duo.

Maar nog steeds heel vermakelijk.

"You wanna say adios to Irene?”
"No, I don't think so. What about Annabelle?”
"Are you kidding? I'm not in the mood to arm-wrestle.”

Dankzij de inzending van jordandejong bij de ‘Draw that movie’ op het forum, kwam deze film weer eens voorbij. Ergens in het verleden al wel eens gezien omdat ik destijds een Terence Hill verslaving had (door My Name is Nobody). Deze film beviel me nu niet héél erg en destijds blijkbaar ook niet, omdat ik dus nooit op deze film heb gestemd. Overigens was de zit niet héél treurend hoor en ik heb zelfs nog wel eens een beetje genoten. Heb smakelijk kunnen lachen om het begin wat eigenlijk meer op een trailer leek, en daarna al helemaal om Hill en Spencer in die politiepakjes.

Qua verhaal is het allemaal niet heel boeiend, het leidt ook tot helemaal niks verder. Begint met wat straatschoffies die op een ludieke wijze tot tweemaal aan toe een bus overvalt met immers dezelfde buschauffeur, en daarna meer verstrikt raken met een soort drugsbaron. Al stelt het allemaal niet heel veel voor.

De film moet het voornamelijk hebben van de onwijs lekkere soundtrack typisch jaren tachtig en heel erg catchy. Maar vooral door de verschillende geluidseffecten. Er werd namelijk een vrachtwagen overvallen door een bende, en dan schieten ze op een shotgun van de overvallers waarna je een catchy en typisch geluidje hoort rechtstreeks uit de western films. Die twee hebben het duidelijk dus ook niet los kunnen laten, daarnaast ook veel leuke actiemomenten maar, nergens werd het echt heel spannend, en dat is toch wel jammer.

Maar, ik vond het naast dat soort toch leuke momenten ook niet altijd even boeiend. De film kakt meermaals best vaak in wat toch best zonde is, en daardoor toch de nodige charmes mist. En hoewel ik fan ben van de western films van deze twee, ben ik nog niet overtuigd over alles buiten het western gebied. Ik heb er nog aardig wat te kijken, dus ik laat me vooral lekker verassen.

Theunissen schreef:

(quote)

Je moet wel nog een tekening maken

Mij niet meer gezien daar maat.

Het legendarische duo, dat qua films geen legendarische titels kent. Steeds een luchtige actiekomedie uit de 80s waarbij net als bij The A-Team veel knokwerk van pas komt dan dat ze echt iemand doden. De film is aangekleed met typische 80s synthesizer soundtrack, mooie beelden uit Miami vooral humor om alles licht te houden. Miami Supercops is stilaan ook het einde van het duo, later zouden ze nog 1 keer terug samen te zien zijn in een western. De film staat ook met het duo, zonder hen zou er niets aan zijn.

Ben ik het niet helemaal mee eens. Ik denk dat "They call me Trinity" en "Trinity is still my name" toch voor velen echt wel legendarische titels zijn, maar ik ben zelf wellicht niet helemaal neutraal wat dit betreft.

Dat zijn legendarische titels.