Sous le Soleil de Satan (1987)

Vorige week Sous le Soleil de Satan herzien. Een top film. Een van de beste van de jaren '80. Anders dan wat ik van Maurice Pialat gewend ben. Normaal gesproken geeft hij in zijn films een schets weer van hoe het gesteld is met het maatschappelijke klimaat van weergegeven tijd. En in dit geval worden juist klassieke en universele thema's over goed vs. slecht, de slechtheid van de mens etc. behandeld. Op mondiaal/macro-niveau dus!

Dit is eigenlijk een soort van mix tussen Det Sjunde Inseglet en Au Hasard Balthazar. Niet zo realistisch als Au Hasard Balthazar en niet zo surrealistisch als Det Sjunde Inseglet. Het is wel surrealistisch; er gebeuren aantal wonderen. Ik ben nog niet helemaal uit wat de hoofdthema's zijn. Een ding is zeker; in deze film worden theosofische vraagstukken uiteengezet.

Bovendien is deze film schilderachtig mooi, net in een sprookje (moest dikwijls aan Jean Cocteau denken). Prachtige kleuren en beheerste cinematografie maken deze film compleet.

Sous le Soleil de Satan is een horrorfilm zonder horror!

***** / *****

Wat een flutfilm, ben er 2x bij in slaap gevallen, bij de 1e keer kijken en bij de 2e poging ook

Omstreden Gouden Palm van Cannes in 1987. Pialat zei op het podium tegen het publiek: "Je houdt niet van mijn film, wel ik hou ook niet van u." Heb deze prent ooit eens gezien, maar het is lang geleden en weet er niet zoveel meer van. Misschien toch maar best eens een tweede kans geven.

Hij kreeg ook 7 Nominaties voor een César.

Tour de force.

Gerard Depardieu speelt hier misschien wel zijn sterkste rol van zijn carriere. Nog zonder de overacting waar hij later zoveel in verzandde, naturel en met als echt overkomende emoties wordt de getroebleerde priester Donissan neergezet.

Wel lijkt het erop alsof Pialat zich wat vergaloppeert. Zijn aanpak van cinema-verite werkt voor een deel wel, maar in de scenes waarin Pialat en Depardieu samen spelen komt het hier en daar ook wat gedwongen en onecht op me over. Net als de scenes waarin de hoofdrol voor Sandrine Bonnaire is, die op zich wel uitmuntend gespeeld zijn maar waar me niet altijd duidelijk van is hoe die precies aan het verhaal bijdragen. Alsof in de verite af en toe de lijn van de vertelling wat vergeten is. Wellicht had een wat meer traditionele regie beter kunnen werken.

En het verhaal is wat onevenwichtig, onduidelijk in de keuze van onderwerp en lijn. De thematiek is daardoor wat lastig te volgen, komt er misschien minder sterk uit dan had gekund. Een tweede kijkbeurt is wellicht noodzakelijk om daar alles uit te halen.

Toch is het nog steeds een bijzondere en erg mooie film. Behalve door de topprestaties van de acteurs ook door de mooie cinematografie.

Moet ge nu godsgeleerde zijn om dit allemaal in zijn nuances te snappen ?

Moeilijke film alleszins, wat het thema betreft, maar voor wie er toch wat uitgeraakt, een degelijke vertolking van Depardieu en ook van Sandrine Bonnaire al is beider personage, als gezegd, zo moeilijk in te schatten.

Stijlvol, zeker, wat beeldcomposities en sfeer betreft.

Pialat won er toch een Gouden Palm mee en veegde de kritiek die hij kreeg openlijk aan zijn laars.

Film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Georges Bernanos, Franse auteur die heel dikwijls de tegenstellingen tussen goed en kwaad binnen het geloof bewerkte.

Persoonlijk vond ik het teveel gepraat en deed de film ook iets te gedateerd aan. Maar....er zullen vast mensen zijn die deze film waarderen. Slecht was hij niet te noemen maar ik geloof dat je deze het best in je eentje moet zien.

Ik denk dat je katholiek moet zijn om deze film te snappen. Gedateerde prent met een te onduidelijk verhaal.

Heb 'm afgezet: had beter eerst de volgende hilarische recensie kunnen lezen:

Rest hier: - The Washington Post - washingtonpost.com

Geef mij die hamer maar

Gaat ook aan mij voorbij. Veel praten en het plot wat hierboven beschreven staat is niet relevant voor de film.

Controversiële palm van Cannes in 1987. De moeilijke beeldsprakerige taal van auteur Bernanos ligt vooral aan de grondslag dat dit een onbegrepen werk is. En ik kan het ook begrijpen : wie spreekt eigenlijk zoals in de film, in literaire taal? Dit komt niet enkel drammerig, maar ook nog onbegrijpelijk over. Een priester twijfelt aan zijn roeping en voert een innerlijke strijd om aan de zijde van God te blijven en niet toe te geven aan zijn twijfels; in deze strijd zal de duivel verschillende obstakels plaatsen om zijn geloof te testen, waaronder een zondig meisje dat verschillende affaires heeft met oudere mannen.

De hoogdrempeligheid van de dialogen maakt dat veel van de achterliggende betekenis me is ontgaan. Ik vermoed dat de auteur ook teruggrijpt naar wat in de bijbel staat, maar omdat ik de bijbel niet ken kan ik er ook weinig mee Ik denk ook dat de denkwereld binnen deze film gewoon gedateerd is en niet meer van deze tijd.

Een hoogdravende literaire film met hoogdravende taal en een hoogdravend onderwerp. Een priester die een innerlijke strijd voert tussen god en de duivel. De film staat waarschijnlijk symbool voor dezelfde innerlijke strijd die iedereen (religieus) voert. Maar dat is mijn interpretatie. Ondanks dat het een hele vage, mysterieuze en hoogdravende film is, vond ik het toch aangenaam om ernaar te kijken. Gerard Depardieu en ook Sandrine Bonnaire, twee geweldige acteurs, hebben ook allebei een mooie en bijzondere rol waarbij hun echte kwaliteit mooi naar boven komt. Maar het is vooral een soort film waarvan ik mij heel goed realiseer dat ze niet meer gemaakt worden. Het soort film dat je tegenwoordig moet koesteren.