Children of the Revolution (1996)

ziet er wel grappig uit

Nogal ja

Volgens mijn filmboek moet dit een geweldige satire zijn waarin schrijver/regisseur Duncan 'takes his narrative over the top with conviction and gusto'.

Helemaal niemand die 'm gezien heeft? Stinissen?

Inderdaad een hilarische satire over een over-the-top-Stalinadepte. Geweldige dialogen, spel en zulke ongeloofwaardige situaties dat ze geloofwaardig worden.

Waarom zo onbekend? In mijn geval dan dus niet onbemind. Deze film verdient veel meer aandacht dan -naar mijn mening- mislukte komedies als Meet The Parents of As Good As It Gets. Maar goed, dat is misschien een beetje een scheve vergelijking want dat zijn geen satires, dit is een Australische film (daar wordt ook erg leuk mee gekoketteerd) en in Children of the Revolution spelen goede acteurs .

Judy Davis (Joan) is de typische ik-kan-over-niets-anders-praten-dan-over-politiek-tafelpartner en Geoffrey Rush haar bewonderende, lijdzaam door de huiskamer sloffende echtgenoot, Sam Neill een fijn vileine dubbelspion (geweldige scène in de taxi naar het kremlin!!) die graag vader zou willen zijn en Rachel Griffiths de schoondochter die er nooit genoeg van heeft... SFU dus maar dan al eerder. De handboeiscènes met Joe, de zoon van Joan zijn supergrappig. Jammer dat ik 'm niet heb opgenomen om 'm nog een keer te zien.

Bij het rode sterretje moest ik telkens aan een biermerk denken ipv aan de Russische 'revolutie'.

Als satire is de film lang zo scherp niet als bijv. Dr Strangelove. In Dr Strangelove is elke scène immers zo af, zo compleet, zo volslagen krankzinnig weldoordacht. Toch zet de film wel degelijk aan het denken. De film gaat eigenlijk ook heel serieus over in hoeverre kinderen 'gemaakt' worden door hun ouders. En of het resultaat dan genetisch is of met de opvoeding te maken heeft. Het fijne bij deze satire is dat zulk moralisme het drama zelf behelst en er niet als een Hollywood-sausje overheen gegoten wordt.