My Life without Me (2003)

Een mooie drama, met een mooie en bijzondere stijl, die het deprimerende van het onderwerp toch redelijk luchtig weet te brengen.

Haar gedrag is egoistisch en onbaatzuchtig tegelijk. Aan de ene kant kiest ze voor wat zij nog wil doen en deelt haar ziekte niet met anderen, waarmee ze hen de mogelijkheid om afscheid te nemen ontneemt, wat haar vast niet in dank zal worden afgenomen. Aan de andere kant probeert ze voor haar man en kinderen een andere vriendin/moeder te regelen. Dit laatste geeft ook aan dat ze er geen moeite mee heeft dat haar man een andere vrouw zal hebben, en dat verklaart wellicht dat ze zo licht over het vreemdgaan denkt. Richting haar nieuwe vriend is ze wel totaal egoistisch, hij wordt gewoon gebruikt.

Ik zat steeds te wachten op het moment dat ze 'betrapt' zou worden (m.b.t. de ziekte en/of relatie), aan de ene kant is het wel fijn dat de film niet met zo'n cliché aan komt zetten, aan de andere kant was het wellicht wel mooi geweest om te zien wat er dan gebeurt, en hadden we ook andere emoties zoals boosheid, woede, of machteloosheid kunnen zien. Ik ervaar dat toch een beetje als een gemiste kans.

Een hele mooie film die zeker het kijken waard is en wat mij betreft net onder de 4 sterren zit. Het deed me in de verte een beetje denken aan The Life Before her Eyes (2007).

Ik wilde net roepen dat ik zo verrast was dat er gelukkig ook mooie, serieuze films uit Amerika komen. Blijkt My Life Without Me Spaans/Canadees te zijn. Ik kon er wel om lachen overigens.

De zeldzame keren dat mijn vrouw met een film thuiskomt, blijkt het overigens wel vaak een voltreffer te zijn. My Life Without me is een prachtig drama. Ik vind het fantastisch om te zien hoe iemand na zulk treurig nieuws haar leven op de kop durft te gooien. Enerzijds gaat ze de strijd in met oude demonen, maar het zorgt er ook voor dat we een heel lieve kant van de hoofdpersoon zien. Wat ze ook doet, iedereen zal haar aanmoedigen. Mooi en geloofwaardig probeert ze een nieuwe partner voor haar man en moeder voor haar kinderen te zoeken, maar tegelijkertijd zoekt ze nieuwe liefde. Dit was voor mij toch wel het hoogtepunt van de film. Het is een soort The Bucketlist, maar dan vele malen realistischer en daardoor ook mooier. Goede keuze ook om de white trash caravannetjes op te zoeken en koffietentjes in regenachtige, verlaten landschappen.

En, ben je inmiddels (dik 5 jaar later) gestopt...?

Top!

Redelijke film over een jonge moeder die het nieuws van haar komende dood besluit niet te delen met haar dierbaren. De film kiest niet voor de gemakkelijke weg en is wat aan de trage en soms wat saaie kant. Zeker wel een aantal mooie momenten en het einde weet te ontroeren. Sarah Polley draagt de film met gemak.

Een prachtige, sfeervolle en ontroerende film. Het verhaal greep mij aan, de manier waarop het is uitgewerkt vind ik heel mooi en ik vind het acteerwerk erg goed. Bovendien vind ik ‘m niet voorspelbaar. Dat is fijn. Dingen waarvan ik dacht dat ze mogelijk zouden gebeuren, gebeurden niet. De kinderen vind ik erg lief, en ook zij spelen zo natuurlijk. Dit is een film die je aan het denken zet en die je leven op een positieve manier kan beïnvloeden, ondanks het verdrietige onderwerp. 5*

Een schrijnend portret van een jonge moeder die het financieel niet erg breed heeft. Ze woont in een caravan op een stukje tuin van haar moeder. Ondanks alles lijkt ze toch gelukkig te zijn met haar gezinnetje ook al zijn de vooruitzichten vaak van korte termijn. Die korte termijn wordt nog strakker aangehaald wanneer ze te horen krijgt dat ze terminaal ziek is.

Het doet haar nadenken en het leven zorgelozer aan te vatten, voor de tijd die haar nog rest. Vreemd is het wel dat ze haar partner met wie ze een goede band heeft, niet mee betrekt in het verhaal. Wellicht om te vermijden dat dit een domper zou zetten op haar resterende maanden.

Haar bucket list is aandoenlijk. Geen mega-avonturen, maar gewone kleine alledaagse dingen die er nog niet van kwamen of die anders nooit ten uitvoeren zouden gekomen zijn. Aangrijpend waren de geluidsbanden met verjaardagswensen telkens één van haar dochters zou verjaren. Haar band met haar arts was ook fijn. Met die snoepjes ... het leven zit echt in die kleine dingen, als je maar zoekt, vindt en apprecieert. Fijn!

Ik had hier helemaal niets mee, voor de liefhebber.