Hellraiser (1987)

Zekers heb ik die.

Het centrale karakter in het verhaal was van oorsprong Julia. De cenobites waren secundair bedoeld. Maar door het geweldige ontwerp en de memorabele oneliners van Pinhead werd juist hij de ultieme horror villain bij de fans. De vervolgen speelden hier wat meer op in, met wisselend succes. Enkel Hellraiser 2 is echt de moeite. Die speelt voor een belangrijk deel in de hel, treffend vormgegeven. Julia is ook weer van de partij, samen met een even ontwikkelde als verknipte chirurg.

Ik heb opzich wel interesse ontwikkelt voor de basis van Clive Barker, het boek dus, maar ik vraag me af hoe groot het verschil dan is.

Literaire horrormeester Clive Barkers regiedebuut is een verfilming van zijn boek ‘The Hellbound Heart’, dat hij schreef met de intentie om er een film van te maken en pas in boekvorm verscheen na de film. Larry [Andrew Robinson] betrekt met zijn vrouw Julia [Clare Higgins] het huis van zijn overleden broer Frank [Sean Chapman], niet weten dat Julia en Frank een affaire hadden. Maar na een huishoudelijk ongelukje ontdekt Julia dat Frank niet dood is en een manier heeft ontdekt waarmee hij kan ontsnappen aan de hel. Frank weet Julia te verleiden om hem te voorzien van voldoende mensenbloed om zijn lichaam volledig te herstellen. Naast Larry zijn er nog twee adders in het gras: Larry’s dochter Kirsty [Ashley Laurence], die haar stiefmoeder toch al niet uit kan staan, en de Cenobites aan wie Frank is ontsnapt. Een originele, macabere horrorfilm die niet bang is om logica te laten varen en de kijker te bestoken met een stortvloed aan gruwelijkheden. Het lage budget is af te zien aan enkele twijfelachtige effecten, maar de Cenobites zijn een onvergetelijke verschijning dankzij superieur werk van het makeup team van Sally Sutton en de elegante kostuums van Joanna Johnston. Sterk acteerwerk over de gehele linie, vooral van Robinson (in een dubbelrol) die enkele van de bekendste oneliners improviseerde. Doug Bradley werd een cultuuricoon als de leider van Cenobites, die later de naam ‘Pinhead’ kreeg. De naam zegt het al. Kreeg 9 (!) vervolgen, te beginnen met Hellbound: Hellraiser II.

Review Moviemeter horror challenge 2023: Aantal keer gezien ondertussen, denk dat het wel een must see is voor horror liefhebbers, de effecten van met name de transformatie in het begin van Frank Cotton kunnen mij wel bekoren tov alle digitale opsmuk tegenwoordig, alhoewel ik verder niet zoveel heb met al die viezigheid en het sadisme. Verder moet ik eerlijk zeggen dat ik de film vrij traag op gang vind komen en ook eigenlijk op een aantal momentjes na niet heel spannend vind, tevens zou er wat meer aandacht aan het achtergrond verhaal gegeven mogen worden van mij.

En ook nu in 2025 viel hij niet tegen, special effects waren iets minder, zoals de draak, maar toch is de film het aankijken nog waard.

We blijven bij die 7.

Met Halloween in het vooruitzicht had ik nog eens zin om mij aan een horrorklassieker te wagen die ik nog niet gezien had en kwam bij deze Hellraiser terecht. Hoewel ik deze film nog niet gezien had, is het personage Pinhead een erg bekend figuur en des te jammer dat zijn screentime en die van de andere cenobites redelijk beperkt is.

Het grootste deel van de film concentreert zich op de heropstanding van Frank (de scène waarin hij uit de vloer komt gekropen is geniaal), waarbij Julia hem moet voorzien van mannelijke slachtoffers. Dit gedeelte van de film had van mij ingekort mogen worden, want het boet wat in aan de spanningsboog. Het is pas vanaf het moment dat Kirsty in aanraking komt met de box en de cenobites op het voorplan komen, dat de film echt op gang komt. Verder is het acteerwerk redelijk pover, zeker de vader doet het erg slecht, maar in horrorfilms stoort me dit nauwelijks.

Ben hier toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze horrorklassieker.

2.5*

Sinds lange tijd gisteravond gekeken. Viel me niet tegen, zoals ze al een beetje in de making of zeggen: het is meer dan horror alleen. Het is niet alleen maar bloed of alleen maar zombies. Het verhaal is onderhouden en origineel. Jammer dat er zoveel delen daarna zijn gekomen die steeds slechter werden.

Jesus wept

Aangezien ik onlangs de nieuwe Turbine 4K Steelbook van Hellraiser 2022 heb ontvangen was het een mooie gelegenheid om de films weer opnieuw te zien. Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision uit de Chatterer Boxset.

Regiedebuut van horrorauteur Clive Barker, die zijn eigen verhaal ‘’The Hellbound Heart’’ op gruwelijke wijze visueel leven inblaast. Het hele concept met de puzzelbox die een poort naar de hel opent heeft mij altijd gefascineerd. Lugubere horrorfilm waar de spanningsopbouw zorgvoldig wordt opgebouwd en het verhaal op de juiste tempo wordt verteld. Daarbij bevat de film de juiste dosering van expliciete en ranzige scenes en is zowel thematisch als visueel angstaanjagend. Het duurt even voordat de Cenobites hun entrée maken, maar eenmaal daar aanbelandt krijgen we een legendarisch stukje cinema voorgeschoteld. De muren die uit elkaar schuiven, de belichting in combinatie met de rook waar de vleesgeworden belichaming van Pinhead (Doug Bradley) de jonge Ashley Laurence in haar filmdebuut de stuipen op het lijf jaagd. Explorers, in the further regions of experience. Demons to some, angels to others.

Goed acteerwerk van de hele cast, waar vooral Clare Higgins opviel in de brute scenes waar ze mannen mee naar huis lokt. De vakkundige special make-up effects werden verzorgd door Bob Keen en de van top tot teen gevilde Frank (Sean Chapman) blijven een prachtig stukje practical effects. Enige minpuntje wat ik kan bedenken is het ietswat knullige einde met het ‘’gevecht’’ tegen de Cenobites.

Een visuele nachtmerrie ondersteunt door de sterke soundtrack van Christopher Young.

Leuk om weer eens gezien te hebben maar de tand des tijd begint wel echt te knagen aan deze film.

Hellraiser zag ik al eerder, maar ergens is die film nooit echt blijven hangen. Tijd om deze klassieker nog eens te zien en ondergaan. Clive Barker ken ik eerder als schrijver dan als regisseur en ik kreeg dan ook het idee dat deze film als boek wellicht meer indruk maakt. De tand des tijds heeft de film geen goed gedaan. Verder voelt de film toch wat simpel aan. Uiteindelijk zijn het de iconische beelden van Pinhead en de puzzelbox, waar de film zijn kracht aan ontleend en dat bleef onveranderd indrukwekkend.