Ai no Korîda (1976)

Een ietwat saaie film, maar toch mooi in beeld gebracht. Iets wat in het westen niet snel te zien is, vooral de combinatie van een seksueel getint thema met enige dramatiek. Ai no korida is de prent van een koppel dat begint als een pleziertje, maar waar de passie snel groeit en ze er zelfs een prijs voor willen betalen. In een tijd waarin het westen met films als Deep Throat of Turks Fruit een weg zoekt in de seksuele vrijheid in de filmwereld, is dat hier geen kwestie van provocatie, maar gewoon een onderdeel van het verhaal. Voor die scènes moet je de film niet zien, het is eerder het fysiek liefhebben tussen twee personages dan een truc van de regisseur om kijkers te lokken. Het resultaat is een mooie film, misschien wat gedateerd en toch ietwat saai.

Een kritisch portret van de Japanse samenleving tijdens de tweede wereldoorlog in de vorm van een uitzonderlijk radicale en controversiële film die aan de ene kant fascineerde (de seksuele obsessie), maar aan de andere kant een ongekend saaie verhaallijn had. De harde penis van hoofdrolspeler Tatsuya Fuji zorgde, in combinatie met de koele expliciete seksscènes, penetratie, zaadlozing en de mix van seks en geweld, destijds in onze preutse wereld voor de meeste opwinding. Echter het verhaal dicteerde hier de seks en niet andersom.

Een film met sterk verdeelde meningen. Wat wil je? Erecties in 'volle' glorie, behaarde vagina's en een tiental full-on seksscènes. In 2016 niets schokkend of spectaculair, zou je denken. Toch zijn er mensen die nog steeds als door bliksem getroffen zijn als ze dergelijke beelden in een film zien. Dit in tijden van succesverhalen als 50 Shades of Grey. De mens is zo hypocriet. We dromen allemaal van de hoogste extases en de grootste deugden, maar o wee als we rauwe liefde in een film zien, godbetert dan nog eentje uit het verre Oosten, tussen een man met een kantoorsnor en een niet onaantrekkelijke behaarde deerne in een kimono, dan vinden we het maar niets. Tja. De mens is hypocriet.

Dit is een baanbrekend film, uitgebracht in een tijd en natie waarin dit absoluut nog niet werd geapprecieerd en getolereerd. Gefilmd en geënsceneerd op een esthetisch fraaie manier (de laatste tien minuten prachtig gekadreerd). Naar mijn mening geen meesterwerk, maar wel een film van een regisseur met visie. Eentje die niet vergeten mag worden.

Op 17 september 2008 schreef ik dit:

3.0*

Het meest bijzondere aan deze controversiële, erotische film vind ik, dat het verhaal gebaseerd is op een waargebeurde moord en de bijbehorende castratie. Het komt mij voor dat de beide protagonisten Tatsuya Fuji en Eiko Matsuda erg veel vertrouwen in elkaar en in de rest van de filmcrew gehad moeten hebben om samen zo’n intieme film te maken. Moeilijke, veeleisende rollen lijkt mij. Ze brengen het er meer dan behoorlijk vanaf.

Geen absolute topfilm, maar wel een die een markante plaats verdient in de filmgeschiedenis.

Intens en ongemakkelijk, maar zeker niet slecht. De op het eerste oog zo onschuldige Sada ontpopt zich meer en meer tot een adept van De Sade- het zal geen toeval zijn? Grotesk einde, maar omdat er zo lang naar toe wordt gewerkt wel passend. Als deze film nu zou worden uitgebracht zou er waarschijnlijk heel wat worden ge#metoo’d trouwens, er zijn nogal wat ongewenste intimiteiten.

Interessant.

Oshima was me tot zover nog redelijk tegengevallen, maar deze film vond ik toch een stuk interessanter. Het verhaal van Sada was me al eerder bekend (is ook meerdere keren verfilmd) en Oshima's film vind ik ook niet de beste, maar boeien doet het wel.

Het is sowieso verrassend om een wat explicietere Japanse film te zien. Oshima toont gewoon wat er getoond moet worden en daar is niks mis mee. Termen als porno en zelfs erotiek vind ik amper op z'n plaats, want zo geweldig erotisch en opwindeld is het allemaal niet, maar centraal staan nu eenmaal de sezxuele uitspatting van Sada en de relatie met haar kersverse man.

Ondanks dat het tempo best traag is, er eigenlijk weinig gebeurt en ook de setting erg beperkt blijft, weet Oshima het toch steeds spannend en intens te houden. Het laatste half uur gaat dan ook mooi crescendo. Goed acteerwerk, best mooi geschoten en een fijne finale, deze Oshima is zeker de moeite een keertje gezien te hebben.

3.0*

Dat mottig koppel dat de hele film afstotelijk ligt te wippen is allesbehalve interessant, maar het zijn de muzikale bijdragen die nog het meest op de zenuwen werken. Wat is dat met al dat gejank dat voor zingen moet doorgaan en dat willekeurig gepluk aan wat snaren dat voor muziek moet doorgaan? Dat is nog veel weerzinwekkender dan al die belachelijke seks die getoond wordt. Echt afgrijselijk. Als er een prijs bestond voor slechtste muziek in een film ooit, dan hebben we hier een grote kanshebber.

Toondove mensen die wurgporno met lelijke mensen opwindend vinden, moeten zeker eens kijken.

Mja, een erotische prent kan je het zeker noemen. Pornografisch? Zo ver wil ik het niet drijven. Behoudens die ene blow job met ejaculatie en misschien die vrij grappige scène met dat ei gaat het voorts nauwelijks expliciet. Integendeel zelfs vond ik. Wel erg veel suggestieve scènes. Ik had precies de indruk dat die niets anders deden dan op elkaar kruipen. Beetje overdaad om weer te geven dat er een obsessieve seksrelatie was met elkaar (en zelfs met anderen).

Beetje hol dus op dat vlak want van een verhaal was bijgevolg weinig sprake. De enige rode draad die ik kon ontwarren was dat die meid na verloop van tijd wel erg rare dingen deed of vroeg. Die blow job is één ding, dat ei ook, wurgseks eventueel ook nog, maar in jezelf laten plassen, de idee om de penis van je man af te snijden enzo... Neen, er mankeerde wel iets met haar met de manier waarop ze haar liefde wou betuigen.

Sfeervol wel met die geisha’s enzo, alleen kweelden ze wat veel. Film is te onevenwichtig om aan te slaan. Jammer eigenlijk, want potentieel was er wel en dat heeft niets met lelijke of mooie acteurs te maken.

Sada: Waar ga je naartoe?
Kichizo: Plassen.
Sada: Waarom niet hier?
Kichizo: Waar?
Sada: In mij.

Ik ben opzicht geen grote fan van Aziatische films, maar deze Drama / Erotiek film kwam ik toevallig tegen tijdens mijn zoektocht naar films voor de "Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025" en sprak me wel aan. De vraag bij deze films is wel of dit een film is met artistieke waarde of gewoon een Erotiek / Porno film, want porno (pijpen met klaarkomen in mond, masturberen, neuken, een soort van dildo en een ei inbrengen in vagina's) is regelmatig te zien en het wordt ook expliciet in beeld gebracht.

"In the Realm of the Senses" verbeeldt het waargebeurde verhaal van Sada (Eiko Matsuda), een dienster en voormalige prostituee, die seksueel geobsedeerd raakte door haar baas Kichizo Ishida (Tatsuya Fuji) van een herberg waar ze werkt en waarbij hun seksuele relatie steeds extremer (o.a. door wurgseks) wordt. Uiteindelijk zal de vrouw, op zoek naar het ultieme orgasme, haar minnaar doden.

Het bijzondere aan deze film is dat het gebaseerd is op een werkelijk voorval in 1936 en waarbij zij gearresteerd werd met zijn genitaliën in haar handtas. Naar verluidt 'straalde ze van geluk'. En dat kom je pas in de laatste minuut van de film te weten en het einde kan zowel shockeren in de expliciet gefilmde gruwelijkheid (zo zien we Sada de penis van Kichizo eraf snijden en schrijft ze met bloed op zijn buik de tekst "Sada en Kichi voor altijd samen") als in de boodschap: in de honger naar seksuele bevrediging consumeren twee mensen elkaar letterlijk volledig op.

In zoverre is het inderdaad een kunstzinnige film dat in verhalend opzicht niet alles uitgespeld wordt voor de kijker. Hoe kan het zo ver komen en bij wie ligt de schuld? Is er iemand schuldig? Het zijn vragen die regisseur Nagisa Ôshima wel oproept, maar waar geen antwoord op gegeven wordt. De slotscène heeft bovendien op een macabere manier iets poëtisch. En ja, zoals eerder aangegeven, zijn er in de film ook pornobeelden te zien. "In the Realm of the Senses" is in ieder geval geen film waarin langs een slap verhaaltje van seksscène naar seksscène gewerkt wordt, want het is eerder één lange seksscène (al na circa 4 minuten krijg je borsten en neuken te zien en een minuut later krijgen we de slappe piemel van een oude man te zien, die niet veel later probeert te masturberen als Sada haar behaarde vagina aan hem laat zien) waarin een aantal bizarre scènes de revue passeren.

Zo zien we na circa 58 minuten Sada in een ruimte met de twee volledig naakte kinderen (een jongen en een meisje), in de leeftijd van vijf/ zes jaar, een soort van spelletje spelen, waarbij de kinderen naakt rond de zittende Sada (waarbij we ook een keer haar behaarde vagina te zien krijgen) rennen en waarbij Sada de kinderen probeert te pakken. Als ze op een gegeven moment het jongetje pakt en aan zien piemeltje trekt, zegt het jongetje een aantal keren "Dat doet pijn.". Die scène neigde een beetje naar pedofilie.

Verder zien we na circa 73 minuten Sada met Kichizo neuken en speelt daarbij een 68 jarige geisha (Kanae Kobayashi) op een soort van gitaar en zingt (vreselijk overigens) ze ook achterlijke teksten. Op een gegeven moment vraagt Sada aan de geisha "Zou u met hem willen vrijen?", waarna Kichizo ietwat aarzelend met de 68 jarige geisha gaat neuken. Als hij klaar is en de geisha er min of meer bewusteloos bij ligt, zegt Sada "Wat is dat?", waarop Kichizo lachend antwoordt:

"Oma heeft zichzelf beplast."

Ook neuken ze een keer in het openbaar waarbij een oudere vrouw toekijkt, stopt Sada schaamhaar van Kichizo in haar mond die ze opeet en ook stopt Sada eten (zoals fruit) in haar vagina en geeft ze dat te eten aan Kichizo en stopt hij een ei in haar vagina (wat je ook expliciet te zien krijgt) wat ze niet leuk vindt en ze probeert het ei daarna zachtjes eruit te persen (wat ook lukt) als ze op haar hurken zit. En ook krijgen we Sada en Kichizo neukend te zien waarbij vier geisha's toekijken, muziek maken en zingen en waarbij drie geisha's zich dan op een gegeven moment storten op de vierde jongste geisha, als er tegen haar gezegd wordt:

"Je lijkt erg nieuwsgierig. Kom van wat dichterbij kijken."

Ze kleden haar dan uit en één geisha speelt dan met haar borsten en een andere geisha vingert haar dan, waarna ze een dildo in vogelvorm in haar behaarde vagina duwen (wordt expliciet getoond) en de jonge geisha dan zegt:

"Het doet pijn!"

Waarna de scène ontspoort in een soort van orgie met zijn alleen en waarbij een oude man dansend een act uitvoert.

De film begint opzicht best aardig en ondanks dat er veel naaktheid, erotiek en porno te zien is, is de film ook wat langdradig en saai, want het merendeel van de film draait om de seksuele relatie tussen Sada en Kichizo, die vaak met elkaar neuken (Sada krijgt maar geen genoeg van Kichizo's stijve penis die regelmatig in beeld te zien is) en na circa 60 minuten ben je daar wel een beetje klaar mee. Ook is het zo dat Eiko Matsuda en de geisha's niet bepaald de allermooiste vrouwen zijn en al zeker niet de geisha's die erg dik in hun gezicht waren opgemaakt met witte make-up. De geisha's zingen (althans als je het zo mag noemen) ook steeds achterlijke teksten en spelen ook muziek op een soort van gitaar, maar dat was niet bepaald mooi om te horen.

Naarmate het einde vordert gaat Sada steeds verder met de seksuele relatie met Kichizo, die alles toelaat, en doen ze o.a. aan wurgseks (terwijl Sada dan neukend op Kichizo zit, wurgt ze hem), slaat Sada Kichizo in het gezicht en speelt Sada ook met een mes (zo neukt ze hem, terwijl ze het mes in haar mond heeft). Ook worden ze door anderen als pervers aangezien en dat wordt ook tegen hen gezegd. Het einde met het afsnijden van Kichizo's piemel en scrotum door Sada mocht er best wezen en het wordt ook expliciet getoond. Daarna krijg je onderstaande tekst te horen via een een vertellende stem:

"De vier daaropvolgende dagen nam Sada zijn afgesneden organen mee van de ene herberg in Tokio naar de andere. Ze had nog steeds een stralende glimlach toen ze gearresteerd werd. Het verhaal choqueerde heel Japan. De sympathie van het publiek maakte haar vreemd genoeg populair. Deze gebeurtenissen vonden plaats in 1936."

Daarna heb je zoiets van "WAUW" en is de film ook na circa 101 minuten afgelopen.

De personages, zo naakt als ze zijn, blijven geestelijk een gesloten boek voor de kijker en de dialogen mogen geen naam hebben. Desondanks deden Eiko Matsuda (als Sada Abe) en Tatsuya Fuji (als Kichizo Ishida) het als beide hoofdrolspelers verdienstelijk. In de film zie je vaak neuken met elkaar, en ook dus echt!, maar soms neukt Kichizo ook met andere vrouwen (o.a. zijn vrouw Toku gespeeld door Aoi Nakajima) en Sada zien we ook een paar keren neuken (voor geld) met een oudere leraar (Kyoji Kokonoe).

Ondanks dat de film te weinig ontwikkeling bevat en het op een gegeven moment ook wat saai en langdradig begint te worden met het continue neuken tussen Sada en Kichizo, is "In the Realm of the Senses" geen slechte film. Want buiten het het vele neuken is het waargebeurde verhaal door regisseur Nagisa Ôshima best fascinerend, ontroerend en met ongelofelijke sensualiteit in beeld gebracht.

Meimaand, Mubimaand #11

Een confronterende film over een passievolle relatie die steeds intenser wordt. De expliciete seksscènes staan volledig in dienst van het verhaal en geven extra lading aan de bizarre geschiedenis die wordt verteld.

Een moedige, compromisloze film.

3,5

Jezeker, en een leuk nummer ook. Titel is gebaseerd op deze film.