Halls of Montezuma (1951)

Verbaasd me dat er geen reacties staan hier!

Dit is een perfecte oorlogsfilm die beter bekend moet zijn bij het grote publiek. En hij is van 1950 mét kleur. Toen waren er niet zoveel films met kleur is al plus punt!

4.0*

Mooie oorlogsfilm maar ga in het midden van de film sterk naar een lager niveau.

Bart S. kijk the thief of Bagdad eens die is in kleur en uit 1942!!!

Ben gek op oude oorlogsfilms maar dit is toch wel een mindere.

Het verhaal kan niet boeien en komt niet geloofwaardig over.

Maar door de autentieke beelden zeker de moeite waard.

Onterecht is dit niet zo'n heel bekende oorlogsfilm.

Vanaf het midden gaat het niveau wel omlaag, wat spijtig is want in het eerste deel van de film is er veel tijd en moeite gestopt in het opbouwen van de strijd en ook de personages.

Vergeleken met Milestone's meesterwerk, All Quiet on the Western Front, is deze film veel nationalistischer getint. Dat heeft ergens te maken met het boek van Remarque of mogelijk met het verdwijnen van de hoopvolle gedachte dat er nooit meer zo'n gruwelijke oorlog mag komen (de film werd gemaakt in de koude oorlog, net bij het uitbreken van de Koreaanse Oorlog). Een andere mogelijkheid is de invloed van het mariniers corps, dat heeft meegewerkt aan de film en waar het aan opgedragen is. Alle respect voor hun opofferingen (of van welke andere corpsen wanneer en waar dan ook), maar in ruil voor hun expertise en medewerking censureren hoeft niet.

Er zijn trouwens al kleurenfilms (technicolor) vanaf het einde van de jaren 30. The Adventures of Robin Hood (1938), The Wizard of Oz (1939) en (1939) zijn de bekendste voorbeelden. Het was wel nog lange tijd een kostelijk en arbeidsintensieve techniek

Pas door nieuwere, makkelijke en goedkopere methodes en vooral de opkomst van televisie in de VS vanaf de jaren 50 zijn kleurenfilms de norm geworden.

Prachtfilm, een aanrader voor liefhebbers van WO2 films!

middelmatig

Geen geweldige film. veel nutteloze dialogen die het tempo uit de film halen. Het verhaal is op zich niet slecht maar het kostte mij moeite om mijn aandacht bij deze film er bij te houden.

Of 'Snow white and the seven dwarfs' van Disney (1937). En zo zullen er nog wel honderden voorbeelden zijn.

Het probleem was bij het opnemen van kleurenfilms dat er een enorme hoeveelheid licht nodig was, waardoor er kolosaal grote lampen gebruikt moesten worden, die de werkomstandigheden (Hitte) niet aangenamer maakte. (En denk daarbij ook eens aan het gesleep met die dingen om telkens een nieuwe scène uit te lichten.) Die nieuwere, makkelijkere en goedkope methodes betonden dus voornamelijk uit minder en kleinere lampen met en hogere lichtopbrengst.

Al vanaf 1903 waren er kleurenfilms (Vaak lateringekleurd en soms niet de hele film, maar slechts een paar scènes),

"Met Technicolor kwam het eerste echte kleurensysteem op de markt. In 1915 ontstond het eerste echte kleurenfilm systeem. Hierbij werden twee negatieven met verschillende gevoeligheden - één voor blauw en één voor rood/groen - tegelijk in de camera belicht en vervolgens tegelijk afgedrukt op kleurgevoelig positief materiaal. Vanaf 1932 werden drie films met verschillende gevoeligheden voor respectievelijk rood, groen en blauw gebruikt. Bij het Technicolor procedé ontstaan de kleuren pas bij het kopiëren van de negatieven naar de vertoningskopie. Camera's voor meerstrooks kleurenfilms waren groot, zwaar en duur, en daardoor buiten de studio onbruikbaar. Nieuwsfilms werden dan ook nog tientallen jaren in zwart-wit gemaakt. Vanaf 1934 kwamen eenstrooks kleurenfilms op de markt, die in een gewone camera konden worden gebruikt." (Bron wikipedia).

Acceptabele oorlogsfilm van Lewis Milestone (‘All quiet on the western front’, 1930) met en stoere, aan migraine lijdende, Richard Widmark in een van de hoofdrollen. Het bijzondere aan deze film is dat het peloton soldaten niet veel actie onderneemt, maar dat de actie meer om hen heen gebeurd.

Heb deze aardige oorlogsfilm uit mijn collectie gevist en vanmiddag met plezier gekeken. Het is een redelijk groots opgezette Kleurenfilm met mooie gefilmde veldslagen. Ik persoonlijk hou van o.a. oude films van uiteenlopende genres en vind Halls of Montezuma een geslaagde film. Mijn versie van deze film heeft een goede beeld en geluidskwaliteit en is voorzien van NL ondertitels. Een 3.5 van mij

Best te doen is zo het eerste wat in me opkomt. Toch verraste het me deze titel, een week of twee terug, tegen te komen bij de kringloop en lang nadenken was dan ook niet aan de orde. De comments en de magere voldoendes was dan wel weer een koude douche als het ware.

Toch opent de film niet slecht en lijkt kort voor de landing wel meteen terzake te willen komen. De eerste flashback lijkt een hinderlijke onderbreking dat ik me afvraag waar de film heen zal, maar al snel blijken die flashbacks van korte duur dus niet heel erg. De landing is daarna vrij vlot onderweg, zijn er veel archiefbeelden die op het eerste oog allemaal van Iwo Jima zijn en niet van Okinawa en is de oorlog op Japans grondgebied snel een feit.

En och...het oogt eigenlijk helemaal niet verkeerd voor een film uit '51. Archiefbeelden zijn altijd wel tof ook al is het van een andere operatie, er is veel kloppend materiaal hoewel ik een beetje twijfel bij de amfibievoertuigen, is er oog voor een verschrikkelijk wapen als de vlammenwerper op de tank, en worden er ook nog wat dingetjes uitgelegd zoals waarom men aan het rondjes varen is wat als reden heeft dat de gehele aanvalsgolf in de vaartuigen en op zee moet zijn voordat men in één golf op het strand gaat landen. Ook best goed zijn een aantal sfeerbeelden van de soldaten qua wapens, houding, en kleuren tijdens een beschieting of temidden van rook. Toch zeker indringend en goed in beeld gebracht voor een film in '51.

De cast doet best wel prima en Robert Wagner is nagenoeg onherkenbaar met zijn jonge smoel. Het is wel jammer dat de oorlogsvoering zoals die in het tweede en derde kwart gebracht wordt niet gehandhaafd wordt en men zich meer op een inlichtingenmissie richt met de gevangenname van een aantal Jappen en het verhoren van deze heren. Langzaam bloed de film dood zo richting het einde. Het prima gebrachte bombardement op het einde is dan weer een pleister op de wonde. Dan is er nog de omgeving waar gefilmd wordt die toch wel enigszins op Okinawa lijkt maar staat daar weer tegenover dat het weer niet helemaal klopt omdat de mannen het hier regelmatig warm lijken te hebben en het woestijn-achtig lijkt. Terwijl het in werkelijkheid ook regelmatig een gevecht tegen de modder, regen en andere elementen was.

Afijn, het maakt The Halls Of Montezuma, een verwijzing trouwens naar de bestorming van een kasteel in de Mexicaans-Amerikaanse oorlog, tot een aardige film die vooral in een bepaald tijdsbeeld gezien moet worden en vanuit die optiek toch best aardige punten heeft. Best te doen voor een keer en toch best wel een leuke toevoeging aan de oorlogscollectie.