Demons of the Mind (1972)

Voor de liefhebbers: thans in de Benelux verkrijgbaar met Nederlandse ondertitels in deze box set: "The Hammer Collection".

De vier films zijn: "Dr. Jeckyll and Sister Hyde", "To the Devil... a Daughter", "Blood from the Mummy's Tomb" en " Demons of the Mind".

"Demons of the Mind" werd in de Benelux uitgebracht in de bioscoop onder de Nederlandse titel "De Rode Kamers van de Geest" en is een romantische griezelgeschiedenis die zich afspeelt in een barok kasteel gelegen in de vorige eeuw ergens in de sombere wouden van Oost-Europa.

Een krankzinnige baron houdt zijn zoon en zijn dochter gevangen op zijn kasteel uit vrees voor uitbarstingen van waanzin. (heb het plot gecorrigeerd)

De decors zijn echt prachtig en de kleurenfotografie is perfect. De vertolkers leggen hun rol overtuigend aan de dag en als kijker wordt je ondergedompeld in het vereiste romantische klimaat waarbij je de rillingen voelt van een geslaagde angstsfeer. Het slot is beklemmend. Een aanrader.

Prachtige omschrijving van Mac Hammer Fan. Ik heb er eigenlijk niks aan toe te voegen. Het is een erg sterke film.

puur uit nostalgie kijkbaar maar niet voor de spanning laat staan horror

geen prulwerk dat dit, maar geweest en hopeloos verouderd

2,sterretjes

Redelijke film die de sfeer van die tijd (jaren '70) goed weergeeft en daarmee bedoel ik dus het filmen. Een prettig gestoorde familie die bezig is met allerlei interne schandalen, althans deze worden opgevoerd door een 'gekke' dokter en de vader van de kinderen.

Zoals "Mac Hammer Fan" ook al schreef zijn de decors echt prachtig en de kleurenfotografie perfect.

Dat viel ons echt op nu en dan hoe perfect de kleurenpracht was. Horror wil ik deze film niet noemen.

Hoe dan wel? Laat dat aan de individuele kijker over!

"Blood will have blood" they say. Well, there must be no more blood on our souls

Hammer, toch één van mijn favoriete productiemaatschappijen en met uitzondering van de Shaw Brothers studio ken ik ook geen enkele andere maatschappij die zo'n smoelwerk op hun films kan plakken. Het is soms wat zoeken om nog eens een film uit hun talrijke oeuvre tegen te komen, maar af en toe gooien ze een overstock voor nog geen twee euro in de winkel. Demons of the Mind is de laatste nieuwe aanwinst ten huize Metalfist.

Jammer genoeg ook één van de zwakste, misschien zelfs wel de zwakste tout court, Hammer film die ik tot nu toe heb gezien. De barokke setting voelt vertrouwd aan, de gebruikelijke Hammer elementen komen vrij goed tot hun recht, maar de uitwerking die Peter Sykes aan de film geeft is flauw en onsamenhangend. Al moet ik hem wel pluspunten geven dat hij eens een andere twist aan het hele 'baron woont in een kasteel waar rare dingen gebeuren en de bewoners van het omliggende dorpje durven 's nachts niet buiten te komen' gebeuren probeert te geven. Het resultaat (gevuld met onder andere incest en een priester die niet weet wat hij eigenlijk in hemelsnaam in dat woud komt doen) werkt echter slaapverwekkend en het werd op den duur aftellen naar het einde. Hier en daar wel wat goede ideeën, vandaar ook nog de 1,5*, maar dan vond ik Blood from the Mummy's Tomb en Dr Jekyll & Sister Hyde leukere films uit de Hammer boxset. Moet alleen To the Devil a Daughter nog eens ergens los op de kop kunnen tikken, maar dat terzijde.

Hammer staat altijd garant voor mooie vrouwen, althans toch zeker in hun horror periode. Demons of the Mind is daar geen uitzondering op en bevat zelfs naar Hammer normen vrij veel naakt. De film is meteen ook het debuut van Shane Briant, maar het was geleden van Horst Janson in Captain Kronos dat ik nog zo'n waardeloze acteur heb gezien. Oorspronkelijk was de hoofdrol trouwens weggelegd voor zangeres Marianne Faithfull. Wat op zich vreemd is, want Faithfull hing begin jaren '70 nogal aan de drugs en produceerde erg weinig albums (Love in a Mist kwam uit '67 en het was pas 10 jaar later dat ze met Dreamin' My Dreams kwam), maar werd last-minute dus ook hier vervangen door Gillian Hills. Beetje zonde, vraag me af wat die combinatie had gegeven.

Basisidee is op zich nog wel goed, maar de uitwerking laat dus flink wat te wensen over. Het is dat die typische Hammer stijl er hier vanaf druipt waardoor ik dit nog wel wat kan waarderen. Toch één van de minste films voor mij, maar blijkbaar denkt de gemiddelde stemmer er hier anders over.

1.5*

Lastig om dit goed te beoordelen, want slecht is Demons Of The Mind absoluut niet, maar ook niet het beste wat Hammer te bieden heeft. Het hield me in elk geval aan het beeld gekluisterd en dat zonder een van de topacteurs zoals Christopher Lee of Peter Cushing aanwezig was of een van de iconische monsters. Het is daarentegen wel echt genieten van de technicolor en de doodsimpele maar o zo doeltreffende bossen en kastelen als decors. Er vloeit nauwelijks bloed, maar toch hangt er een fijne spanning. Het is een vrij simpele film, maar steeds heb je het idee dat er meer gaande is. In tegenstelling tot veel andere Hammers, beperkt de 'actie' zich niet tot de laatste tien minuten. Toch is Demons Of The Mind nergens echt opzienbarend, maar overheerst een bepaalde degelijkheid. Het is een fijne film.

Demons of the Mind is best een uitdaging om te beoordelen, want ik kan maar niet besluiten of ik de film nu slim in elkaar vind steken, vrij ambitieus is of dat hij domweg gewoon slordig is. Het verhaal is een vreemd troosteloos verhaal over abnormale psychologie en vindt plaats in de voor Hammer zo bekende karakteristieke periode met tevens veel horror-elementen/clichés van die studio maar het wordt dan wel weer met zeer mooie verbeeldingskracht gebracht. Het gaat over Baron Friedrich Zorn (Robert Hardy) die een obsessie heeft over een akelige familiegeheim van incest en geweld. Zijn zoon Emil (Shane Briant) en dochter Elisabeth (Gillian Hills) sluit hij daarom op in hun kamers en worden verzorgd door hun tante Hilda (Yvonne Mitchell) Aan Dr. Falkenberg (Patrick Magee) de taak om ze te genezen. Briant oogt hier meer als een rockster en is geen talent. Terwijl de rest van de cast wel netjes en goed acteert. De setting, decors en dames zijn eveneens weer om te smullen. Tja, de film is zeker prima het bekijken waard, maar toch blijft die ongewone mix van psychologische thriller, horrorfilm en familiedrama voor mij een raadsel om goed te beoordelen.

Een complexe, psychologische thriller met horror-elementen waarbij je je aandacht erbij moet houden. Het psycho-gebabbel is onvermijdelijk in dit verhaal een baron (Peter Hardy, ook bekend als Siegfried uit de serie James Herriott) die zijn kinderen op bijzondere wijze - en om redenen die pas tegen de finale duidelijk worden - in de greep houdt. Patrick Magee, die datzelfde jaar in 'A Clockwork Orange' te zien was, speelt zijn rol als 'dokter van de geest' vrij ingetogen, terwijl Michael Hordern flink over-the-top mag aan als een bijzonder ijverige priester. Moeilijk te volgen en een tikje bizar, maar het acteerwerk is goed, de regie van Peter Sykes intelligent en het camerawerk van Arthur Grant wonderschoon.

De sfeer, de decors en locaties zijn top, maar het verhaal is wat aan de vage kant en niet echt spannend. Ook op gebied van gore is deze film matig. Eigenlijk gebeurt er zelfs niet veel op dit vlak, behalve in de slotscène. De cast wist me ook niet echt te overtuigen. De mooie technicolor en cinematografie zijn dan hier weer pluspunten. 6/10

Heb vandaag de UK UHD 4K disc bekeken. De beelden zijn meestal haarscherp maar sommige fragmenten zijn veel te donker. Zo zie je niet in detail wat er gebeurt. De transfer van enkele jaren terug was misschien iets minder scherp maar daar was in de donkere scènes alles wel goed zichtbaar. Jammer, dit had de ultieme upgrade kunnen worden.

Hoe enthousiast ik was na het zien Hands of the Ripper, zo ontgoocheld ben ik nu na het aanschouwen van Demons of the Mind. Ik weet niet of het hun laatste is, maar met een groot taboethema incest is dit toch wel allemaal mak. Het helpt ook niet dat het merendeel van de mannelijke personages zich als mafklappers gedragen. Na een uur denk je nu gaan alle remmen los, Hammer wil hun imperium schokkend afsluiten. Helaas bleef het vooral bij drama met vooral irritant gedrag van de baron en diens zoon. Jammer dat de engelachtige dochter Elisabeth zo weinig te doen kreeg zij was nog enigszins interessant. Maar Hammer moest na enkele films met sterke vrouwelijk personages weer in hun oude stijl van vrouwen als damsel in distress rol passief en braaf wachten totdat een stoere mannelijk held hen komt redden. De mannen maakten er teveel een potje van helaas. Het einde is eigenlijk wel bevredigend maar dat je daarvoor eerst door zo een flauw gebeuren moet, kan ik het snappen dat Hammer de handdoek uiteindelijk in de ring heeft gegooid..